M

در بلندترين فيلم مستند او که بخش اعظمش به اکبر گنجی اختصاص داشت، به محض اين که از محمد نهاونديان رئیس WTO اتاق بازرگانی ایران در مورد اکبر گنجی سوال کرد گفت: «دوربين را خاموش کنيد». رفعت بيات، نماينده مجلس هفتم نيز در اين باره گفت: «در همه جای دنيا هر روز نامه‌نگاری عليه دولت سخن بگويد جايش در زندان است.»

خانم کوفارو درباره‌ی اولين تجربه سفر خود به ايران و اين که چه قدر تصوير او با واقعيت منطبق بود، می‌گويد: «تصور می‌كردم که با کشور بسته‌تر و محدودتری رو به رو می‌شوم. کشوری که در آن فرهنگی دیگر مثل فرهنگ غرب با مشکل مواجه می‌شود. اما در عوض کشوری دیدم که به طرز عجیبی زنده بود. از مردمی صحبت می‌کنم که با آنها مواجه شدم. مردمی زنده ، کنجکاو و همچنین به‌طرز آشکاری ناامید.»

اين خبرنگار ايتاليايی در مورد مهم‌ترين وجوه اجتماعی ايران که او را تحت تاثير قرار داده است، اظهار می‌دارد: «بیش از هر چيز تحت تاثیر تجددخواهی زیاد جوانان قرار گرفتم. خواست بیش از اندازه آنها برای تابوشکنی و سرپیچی از امور و هم چنین میل وافر آنان به برقراری ارتباط و آزادی. آن چه  مرا خیلی تحت تاثیر قرار داد اين بود که ناامیدی سیاسی به سطح اجتماعی منتقل شده و برای جوانان مسائل و چالش‌های سیاسی و همچنين سرنگونی رژیم مهم نیست آنها می‌خواهند بتوانند دست یکدیگر را بگیرند و به میهمانی بروند.»

او در ادامه به وضعيت زنان در ايران اشاره می‌كند و خاطرنشان می‌سازد: «اکنون نسبت به زمان قبل از احمدی نژاد وضعيت خیلی تغییر نکرده است اما همه می‌ترسند که اول از همه آزادی زنان را محدود کنند. اگر مقایسه‌ای بین ایران و کشوری عربی انجام دهيم، زنان ایران خیلی آزادانه‌تر زندگی می‌کنند و از ثبات بیشتری برخوردارند. اما این واهمه وجود دارد که به زودی همه چیز تغییر کند. زيرا اکنون در برابر مساله‌ی هسته‌ای، رژيم همه چيز را به سمت ناسيوناليسم کهنه و از مد افتاده‌ای می‌برد که برای فرهنگ و خواست‌های زنان مطلوب و مناسب نيست. من با زنان روشنفکر و دانشجو صحبت کردم، اکنون آنها انتظار می‌کشند. می‌ترسند و در عين حال در حالت تعليق به سر می‌برند. به نظر من آنها قوی هستند و نگران مبارزه‌ای که در اين سال‌ها از آن حمايت کرده‌اند می‌باشند.»

ماريا کوفارو در انتها در مورد اختصاص بخش عمده‌ای از فيلمش به اکبر گنجی و معصومه شفيعی چنين می‌گويد: «برای من اين ماجرایی نمادين است. معتقدم در کشوری که سرکوب و ممنوعيت آزادی بيان و مطبوعات و فقدان دمکراسی و فرهنگ آن احساس می‌شود و البته متاسفانه فقط شامل ايران هم نيست، اين مسائل به چشم می‌خورد. اکبر گنجی به عنوان يک ايرانی که نه کمونيست است، نه ضد انقلاب و نه طرفدار آمريکا و غرب، بلکه او فرزند همين انقلاب است که می‌خواست خيلی ساده برخی از جنبه‌های آن را تغيير دهد و بهبود ببخشد و به سادگی خواهان عدالت بود، اما حذف شد و به زندان افتاد. گرچه زياد معلوم و مشخص نيست اما اميدواريم که ظرف دو ماه آينده آزاد شود و پرونده‌اش خاتمه بيابيد. اما به هرحال خانم شفيعی نسبت به اين امر مشکوک است.»