مهرانگيز کار
طرح پيشنهادي روسيه قابل بررسي است؟
مهرانگيز کار
۲۸ دی ۱۳۸۴
در شرايطي که پرونده هسته اي ايران به تدريج ابعاد خطرناک تري براي منافع ملي ما مي يابد، طرح روسيه ظاهراً از ديد برخي از مقام هاي حکومتي ايران تنها ابتکار بين المللي تلقي مي شود که "قابل بررسي" و "قابل مذاکره" به شمار مي آيد.
جزييات طرح پيشنهادي مسکو هنوز در جايي منتشر نشده است. در محافل ايراني داخل و خارج از کشور تاکنون نگراني هاي مختلفي در مورد اين طرح از سوي کارشناسان بيان شده است. بسياري از کارشناسان، بر اين نکته اشتراک نظردارند که در جمهوري اسلامي از "منافع ملي" و "استقلال" تعريف روز آمدي در دست نيست و هنوز اين مفاهيم با معيارهاي هيجاني و انقلابي تعريف مي شوند. از باب نمونه، حکومت ايران در يک سال گذشته پيرامون غني سازي مواضع سفت و سختي را اتخاذ کرده است. کافي است اين مواضع را دنبال کنيم و آن را با موضع ضعيف و لرزان آن در خصوص طرح روسيه مقايسه نماييم.
تا کنون سرسختي ايران در مذاکرات مربوط به غني سازي يک وجه مطلق گرا داشت که هر چه عموم ايرانيان و فعالان سياسي با آن موافق نبوده و نيستند، ولي بيانگر نقطه نظرهاي حکومتي بود که مي خواهد روي مواضع خود قمار کند. منتقدان البته اين شرايط جهاني امروز را مضر به حال امنيت ملي ارزيابي مي کردند. اما موافقان حکومت اين "استواري" را مي ستودند.
اينک مخالفان و موافقان مواضع سرسختانۀ دولت ايران، هر دو سرگيجه گرفته اند. هر دو در مخالفت با مواضع اخير دولت به يکديگر نزديک شده اند. مخالفان مواضع سرسختانۀ دولت ايران معتقدند اگرقرار است دولت ايران از ترس به خطر افتادن تماميت ارضي و منافع ملي از مواضع پيشين خود عدول کند، کوتاه آمدن از اصل غني سازي بهتر از آن است که زير بار غني سازي در خاک روسيه برود. غني سازي در کشور ديگر دليل عقلي ندارد. بخصوص که حتي اگر تن دادن به غني سازي در روسيه با توجيه مقابله در برابر سياست هاي ايالات متحده صورت گيرد، مي دانيم دولت آمريکا هرگاه بخواهد به سهولت مي تواند چرخۀ کار را تا مرحلۀ غني سازي، ولو آنکه در کشور ديگري انجام بشود زير کنترل داشته باشد.
بنابراين اعلام رسمي دولت ايران بر اينکه طرح پيشنهادي روسيه " قابل مذاکره" است نوعي تسليم بي حاصل ارزيابي مي شود و حتي دستيابي به امتيازاتي را که ناشي از عقب نشيني از غني سازي است نا ممکن مي سازد. از اين تسليم چيزي عايد ملت ايران نمي شود. بلکه اين ملت گرفتار به واسطه سياست هاي دولتي که به چرخش هاي غيرمنتظره در سياست هاي داخلي و خارجي شهرۀ آفاق است به شدت وابسته مي شود، بي آنکه حتي از اين وابستگي نصيبي ببرد.
ايرانياني که با مواضع سرسختانۀ دولت ايران با وجود خطرهاي احتمالي موافق بوده اند از اعلام "قابل مذاکره" بودن طرح پيشنهادي روسيه به شدت حيرت کرده اند. ظاهراً دولت ايران دارد در صحنۀ سياست هاي جهاني تبديل به بازيگري مي شود که اساسا صحنه در اختيارش نيست و ديگران به جايش بازي مي کنند. اين موافقان مواضع سرسختانۀ دولت ايران، غني سازي در خاک بيگانه را رويکردي به شدت در ضديت با منافع ملي ارزيابي مي کنند. آنها هرچند با بينش افراطي به موضوع مي نگرند، اما حال آنکه به اينجا کشيده شده دارند سازو کارهاي جهاني را واقع بينانه ارزيابي مي کنند و معتقدند مشاوراني در سطح جهاني دولت ايران را مي فريبند و به ساده دلان وارده به اين دولت مي باورانند که هم مي توانند وجهه "سازش ناپذير" خود را حفظ کنند و آبرو و اعتبار از دست ندهند، , هم مي توانند به ياري روسيه از "آمريکاي جهانخوار" فاصله بگيرند و همچنان براي حاميان تندروي هاي خود درون کشور شعارهاي دهان پرکن داشته باشند.
نهايت آن که به نظر مي رسد حاميان طرح روسيه در حکومت ايران، با رويکرد به طرح روسيه، پرونده را به زيان ملت ايران مختومه اعلام مي کنند. مخالفان و موافقان مواضع سفت و سخت دولت ايران با آنکه از دو نوع تفکر سياسي تغذيه مي کنند، اينک و به انگيزۀ جدي گرفتن مذاکرات با روسيه هر دو به اين نقطه نظر مشترک رسيده اند که: کدام تضمين و امنيت براي حفظ منافع ملي ايران در کشور بيگانه قابل تصور است؟
تأکید برجدایی دین از دولت انکاراسلام نیست جمعه ۱۶ دی ۸۴
نهادهای جمهوری اسلامی برپایه ی نظام گزینش سامان یافته اند. نظام گزینش مردم ایران را به دودسته تقسیم می کند و به قول برخی کارشناسان نوعی آپارتاید سیاسی را امکان پذیرمی سازد. یک دسته آن هایی که اسلام ایدئولوژیک را باوردارند یا باورندارند اما با هدف کسب موقعیت و ثروت به آن تظاهرمی کنند. این دسته ازمردم که از صافی های گزینش می گذرند حق دارند در مراکز مهم و حساس حکومتی قرار گرفته و برای تمام مردم ایران تصمیم گیری کنند. دسته ی دیگرایرانیانی را شامل می شود که اسلام ایدئولوژیک را باورندادند و حاضرنیستند برای کسب موقعیت و ثروت به دروغ به آن تظاهرکنند. درنتیجه یک مرزبندی حقوقی و غیرمنصفانه مردم ایران را از هم جدا می سازد.
اینگونه شایع ورایج کرده اند که مردم ایران به وضعیت موجود و تلخ کامی های ناشی از نظام گزینش رضایت داده اند. حال آنکه ناظران داخلی به خوبی می دانند چنین نیست و ایرانیان مبانی نظام گزینش را قبول ندارند.
برپایه ی تحقیقاتی که انجام شده وگاهی نمونه ای ازآن انتشار می یابد روشن می شود که وضع موجود درقلوب مردم ایران پایگاه قابل اطمینانی ندارد. مردم ایران درامرحکومتی نظرات واحدی ندارند و نمی شود اکثریت آنها را زیر خط قرمزی به نام " آمیختگی دین و دولت " از مشارکت در امور مهم و حساس مملکتی محروم ساخت و نمی توان برپایه ی این خوش خیالی که مردم ایران عموما طرفدارآمیختگی دین و دولت هستند ایران را از مجموعه ی جهان برکنار نگاه داشت و مردم ایران را ازثمرات ضوابط جهانی حقوق بشر محروم کرد. چنانچه آن نظرسنجی که درزمستان 1382 انجام شده اینک تکراربشود نتایجی به دست می آید که گرایش غالب مردم ایران را به جدایی دین و دولت گزارش می دهد. این گرایش که دردوسال اخیربه شدت تقویت شده به معنای انکاراسلام از سوی اکثریت مردم ایران نیست، بلکه حاکی از آن است که مردم بسیار تجربه اندوخته اند و حساب دین و ایمان خود را از حساب حکومت جدا می کنند و به این یقین رسیده اند که با ادامه ی وضع موجود و درآمیختگی دین ودولت به جایی نمی رسند و بیش از پیش درجهان منزوی می شوند.
تصویر و تصور سه شنبه ۲۰ دی ۸۴
منابع رسمی دولت ایران درعالم خیال تصویر دل بخواهی ازجامعه ترسیم کرده اند و به اتکای آن بزرگ نمایی می کنند. این تصویر یک تصور است که واقعیت ندارد.
برپایه ی نظرسنجی زمستان 1382 که اخیرا درروزنامه ی شرق انتشاریافته است:
53/5 درصد ایرانیان با جدایی دین ازسیاست مخالفند. درعین حال حدود همین میزان ( 2/53 درصد) با مسئولیت ندادن به شهروندانی که معتقد به جدایی دین ازسیاست هستند موافق نیستند. 4/14 درصد ازکسانی که پرسش با آنها درمیان گذاشته شده درپاسخگویی مرددند. 7/32 درصد با جدایی دین ازسیاست موافقند و 4/32 درصد آنان معتقدند نباید به چنین اشخاصی مسئولیت داد. به این ترتیب کمتر از یک سوم ایرانیان با جدایی دین از سیاست موافقند و کمترازیک سوم نیزبا دادن سمت به افراد معتقد به جدایی دین ازسیاست مخالفند. به عبارت دیگر بیش از دو سوم مردم با پیوند دین و سیاست مخالفت ندارند. ولی همین حدود با انتصاب معتقدان به جدایی دین از سیاست نیز مخالف نیستند. پس دو گروه یکی طرفدار جدایی دین از سیاست و دیگری طرفدار پست دادن به افراد معتقد به جدایی دین از سیاست تصویر روشنی از جامعه را نشان می دهند. چنین وضعی بیانگر تسامح مذهبی و تساهل سیاسی ایرانیان است که درعین دین باوری معتقد به مسئولیت پذیری همه ی شهروندان اعم از معتقدان به اجتماعی بودن دین یا مخالفان این گزاره اند.
چنانچه منابع رسمی دولت ایران به چهره ی جامعه ی ایران درست بنگرند بی گمان درسیاست های خود تجدید نظر می کنند و باورشان می شود که تصویرواقعی ایران تا چه اندازه با تصور آنها فاصله دارد. این فاصله همان است که به جدایی مردم از دولت تعبیر می شود و بی تفاوتی شهروندان نسبت به رویدادهای سیاسی از تبعات آن است . این همه حاصل خطاهای سیاسی است که ریشه درنظام گزینش دارد ودرعمل به حاشیه نشینی اکثریت مردم ایران درامورحکومتی منجرشده ونظارت بخش عمده ای ازجمعیت کشوربرعملکرد مدیران را ناممکن ساخته است به این بهانه که عموم مردم ایران طرفداردرآمیختگی دین و دولت هستند ودریک چنین جامعه ای برای مخالفان درسطوح بالای حکومت جایی نیست . اینک به خوبی پیداست مجموعه ی خطاها که سطح اتکای آن تصورات دل بخواه حکومتی است، بیش از خطرات خارجی امنیت ملی و تمامیت ارضی کشور را تهدید می کند. حکومتی که ازنظرسنجی برپایه ی داده های علمی و اجتماعی گریزان است و بدین کفایت می کند که گاهی جمعیت طرفدارخود را نمایش بدهد درنهایت برنده نمی شود. امروزه سیاست علم است و انکارمبانی علمی آن به اضمحلال حکومت می انجامد.
اما ایران هرگز چنین نبوده است! شنبه ۲۴ دی ۸۴
ایران همیشه چنین بوده است: مجموعه ای رنگارنگ از آمال و آرزوهای سیاسی که درپیکره ای واحد با درجات بالایی از شکیبایی و تحمل آرام زیسته و تا سقف زمانی معینی بر ستمگری حکام وقت نشوریده است.
ایران همیشه چنین بوده است: کشوری با موقعیت بی همتای استراتژیک، زیر سلطۀ حکومتی که از بوی نفت مست مست شده است- چندانکه فقط دو قدمی خود را پاییده- و آینده را بکلی از یاد برده است.
ایران همیشه چنین بوده است:: مجموعه ای از مردمی گرفتار، بیزار از دخالت خارجی و در تنگنای اختناق سیاسی که خودی های بر نشسته بر مسند قدرت بر او تحمیل کرده اند و مانند اشغالگران خارجی او را چاپیده اند.
ایران همیشه چنین بوده است: کشوری که گاهی از ظلم و جور خودی و در نبود امنیت به بیگانه امید بسته و چشم به افق های دور دست دوخته است.
اما ایران هرگز چنین نبوده است که هست: ملتی در محاصرۀ جغرافیایی نیروهای خارجی و در زندان نیرو های داخلی . نزدیک را می نگرد دلهره آور است، دور را می نگرد هولناک است.
ایران هرگز چنین نبوده است که هست: ثروتمندی است که به خاک سیاه فقر نشسته، از شدت محرومیت سرگیجه گرفته و نمی داند خواسته های خود را با کدامیک از دو خصم در میان بگذارد. با آن که ظاهرا خودی است و دارد ملتی را به پرتگاه می برد یا با آن که از ریشه غیر خودی و بیگانه است وهرگز نمی تواند حافظ منافعش بشود.
ایران هرگز چنین نبوده است که هست: فقط صحنه را نظاره می کند، بی آنکه بتواند با اعتماد به نفس روی صحنه ظاهر شده و بازی تازه ای ارایه دهد.
ایران هرگز چنین نبوده که هست!
مهرانگيز کار
۲۸ دی ۱۳۸۴
در شرايطي که پرونده هسته اي ايران به تدريج ابعاد خطرناک تري براي منافع ملي ما مي يابد، طرح روسيه ظاهراً از ديد برخي از مقام هاي حکومتي ايران تنها ابتکار بين المللي تلقي مي شود که "قابل بررسي" و "قابل مذاکره" به شمار مي آيد.
جزييات طرح پيشنهادي مسکو هنوز در جايي منتشر نشده است. در محافل ايراني داخل و خارج از کشور تاکنون نگراني هاي مختلفي در مورد اين طرح از سوي کارشناسان بيان شده است. بسياري از کارشناسان، بر اين نکته اشتراک نظردارند که در جمهوري اسلامي از "منافع ملي" و "استقلال" تعريف روز آمدي در دست نيست و هنوز اين مفاهيم با معيارهاي هيجاني و انقلابي تعريف مي شوند. از باب نمونه، حکومت ايران در يک سال گذشته پيرامون غني سازي مواضع سفت و سختي را اتخاذ کرده است. کافي است اين مواضع را دنبال کنيم و آن را با موضع ضعيف و لرزان آن در خصوص طرح روسيه مقايسه نماييم.
تا کنون سرسختي ايران در مذاکرات مربوط به غني سازي يک وجه مطلق گرا داشت که هر چه عموم ايرانيان و فعالان سياسي با آن موافق نبوده و نيستند، ولي بيانگر نقطه نظرهاي حکومتي بود که مي خواهد روي مواضع خود قمار کند. منتقدان البته اين شرايط جهاني امروز را مضر به حال امنيت ملي ارزيابي مي کردند. اما موافقان حکومت اين "استواري" را مي ستودند.
اينک مخالفان و موافقان مواضع سرسختانۀ دولت ايران، هر دو سرگيجه گرفته اند. هر دو در مخالفت با مواضع اخير دولت به يکديگر نزديک شده اند. مخالفان مواضع سرسختانۀ دولت ايران معتقدند اگرقرار است دولت ايران از ترس به خطر افتادن تماميت ارضي و منافع ملي از مواضع پيشين خود عدول کند، کوتاه آمدن از اصل غني سازي بهتر از آن است که زير بار غني سازي در خاک روسيه برود. غني سازي در کشور ديگر دليل عقلي ندارد. بخصوص که حتي اگر تن دادن به غني سازي در روسيه با توجيه مقابله در برابر سياست هاي ايالات متحده صورت گيرد، مي دانيم دولت آمريکا هرگاه بخواهد به سهولت مي تواند چرخۀ کار را تا مرحلۀ غني سازي، ولو آنکه در کشور ديگري انجام بشود زير کنترل داشته باشد.
بنابراين اعلام رسمي دولت ايران بر اينکه طرح پيشنهادي روسيه " قابل مذاکره" است نوعي تسليم بي حاصل ارزيابي مي شود و حتي دستيابي به امتيازاتي را که ناشي از عقب نشيني از غني سازي است نا ممکن مي سازد. از اين تسليم چيزي عايد ملت ايران نمي شود. بلکه اين ملت گرفتار به واسطه سياست هاي دولتي که به چرخش هاي غيرمنتظره در سياست هاي داخلي و خارجي شهرۀ آفاق است به شدت وابسته مي شود، بي آنکه حتي از اين وابستگي نصيبي ببرد.
ايرانياني که با مواضع سرسختانۀ دولت ايران با وجود خطرهاي احتمالي موافق بوده اند از اعلام "قابل مذاکره" بودن طرح پيشنهادي روسيه به شدت حيرت کرده اند. ظاهراً دولت ايران دارد در صحنۀ سياست هاي جهاني تبديل به بازيگري مي شود که اساسا صحنه در اختيارش نيست و ديگران به جايش بازي مي کنند. اين موافقان مواضع سرسختانۀ دولت ايران، غني سازي در خاک بيگانه را رويکردي به شدت در ضديت با منافع ملي ارزيابي مي کنند. آنها هرچند با بينش افراطي به موضوع مي نگرند، اما حال آنکه به اينجا کشيده شده دارند سازو کارهاي جهاني را واقع بينانه ارزيابي مي کنند و معتقدند مشاوراني در سطح جهاني دولت ايران را مي فريبند و به ساده دلان وارده به اين دولت مي باورانند که هم مي توانند وجهه "سازش ناپذير" خود را حفظ کنند و آبرو و اعتبار از دست ندهند، , هم مي توانند به ياري روسيه از "آمريکاي جهانخوار" فاصله بگيرند و همچنان براي حاميان تندروي هاي خود درون کشور شعارهاي دهان پرکن داشته باشند.
نهايت آن که به نظر مي رسد حاميان طرح روسيه در حکومت ايران، با رويکرد به طرح روسيه، پرونده را به زيان ملت ايران مختومه اعلام مي کنند. مخالفان و موافقان مواضع سفت و سخت دولت ايران با آنکه از دو نوع تفکر سياسي تغذيه مي کنند، اينک و به انگيزۀ جدي گرفتن مذاکرات با روسيه هر دو به اين نقطه نظر مشترک رسيده اند که: کدام تضمين و امنيت براي حفظ منافع ملي ايران در کشور بيگانه قابل تصور است؟
تأکید برجدایی دین از دولت انکاراسلام نیست جمعه ۱۶ دی ۸۴
نهادهای جمهوری اسلامی برپایه ی نظام گزینش سامان یافته اند. نظام گزینش مردم ایران را به دودسته تقسیم می کند و به قول برخی کارشناسان نوعی آپارتاید سیاسی را امکان پذیرمی سازد. یک دسته آن هایی که اسلام ایدئولوژیک را باوردارند یا باورندارند اما با هدف کسب موقعیت و ثروت به آن تظاهرمی کنند. این دسته ازمردم که از صافی های گزینش می گذرند حق دارند در مراکز مهم و حساس حکومتی قرار گرفته و برای تمام مردم ایران تصمیم گیری کنند. دسته ی دیگرایرانیانی را شامل می شود که اسلام ایدئولوژیک را باورندادند و حاضرنیستند برای کسب موقعیت و ثروت به دروغ به آن تظاهرکنند. درنتیجه یک مرزبندی حقوقی و غیرمنصفانه مردم ایران را از هم جدا می سازد.
اینگونه شایع ورایج کرده اند که مردم ایران به وضعیت موجود و تلخ کامی های ناشی از نظام گزینش رضایت داده اند. حال آنکه ناظران داخلی به خوبی می دانند چنین نیست و ایرانیان مبانی نظام گزینش را قبول ندارند.
برپایه ی تحقیقاتی که انجام شده وگاهی نمونه ای ازآن انتشار می یابد روشن می شود که وضع موجود درقلوب مردم ایران پایگاه قابل اطمینانی ندارد. مردم ایران درامرحکومتی نظرات واحدی ندارند و نمی شود اکثریت آنها را زیر خط قرمزی به نام " آمیختگی دین و دولت " از مشارکت در امور مهم و حساس مملکتی محروم ساخت و نمی توان برپایه ی این خوش خیالی که مردم ایران عموما طرفدارآمیختگی دین و دولت هستند ایران را از مجموعه ی جهان برکنار نگاه داشت و مردم ایران را ازثمرات ضوابط جهانی حقوق بشر محروم کرد. چنانچه آن نظرسنجی که درزمستان 1382 انجام شده اینک تکراربشود نتایجی به دست می آید که گرایش غالب مردم ایران را به جدایی دین و دولت گزارش می دهد. این گرایش که دردوسال اخیربه شدت تقویت شده به معنای انکاراسلام از سوی اکثریت مردم ایران نیست، بلکه حاکی از آن است که مردم بسیار تجربه اندوخته اند و حساب دین و ایمان خود را از حساب حکومت جدا می کنند و به این یقین رسیده اند که با ادامه ی وضع موجود و درآمیختگی دین ودولت به جایی نمی رسند و بیش از پیش درجهان منزوی می شوند.
تصویر و تصور سه شنبه ۲۰ دی ۸۴
منابع رسمی دولت ایران درعالم خیال تصویر دل بخواهی ازجامعه ترسیم کرده اند و به اتکای آن بزرگ نمایی می کنند. این تصویر یک تصور است که واقعیت ندارد.
برپایه ی نظرسنجی زمستان 1382 که اخیرا درروزنامه ی شرق انتشاریافته است:
53/5 درصد ایرانیان با جدایی دین ازسیاست مخالفند. درعین حال حدود همین میزان ( 2/53 درصد) با مسئولیت ندادن به شهروندانی که معتقد به جدایی دین ازسیاست هستند موافق نیستند. 4/14 درصد ازکسانی که پرسش با آنها درمیان گذاشته شده درپاسخگویی مرددند. 7/32 درصد با جدایی دین ازسیاست موافقند و 4/32 درصد آنان معتقدند نباید به چنین اشخاصی مسئولیت داد. به این ترتیب کمتر از یک سوم ایرانیان با جدایی دین از سیاست موافقند و کمترازیک سوم نیزبا دادن سمت به افراد معتقد به جدایی دین ازسیاست مخالفند. به عبارت دیگر بیش از دو سوم مردم با پیوند دین و سیاست مخالفت ندارند. ولی همین حدود با انتصاب معتقدان به جدایی دین از سیاست نیز مخالف نیستند. پس دو گروه یکی طرفدار جدایی دین از سیاست و دیگری طرفدار پست دادن به افراد معتقد به جدایی دین از سیاست تصویر روشنی از جامعه را نشان می دهند. چنین وضعی بیانگر تسامح مذهبی و تساهل سیاسی ایرانیان است که درعین دین باوری معتقد به مسئولیت پذیری همه ی شهروندان اعم از معتقدان به اجتماعی بودن دین یا مخالفان این گزاره اند.
چنانچه منابع رسمی دولت ایران به چهره ی جامعه ی ایران درست بنگرند بی گمان درسیاست های خود تجدید نظر می کنند و باورشان می شود که تصویرواقعی ایران تا چه اندازه با تصور آنها فاصله دارد. این فاصله همان است که به جدایی مردم از دولت تعبیر می شود و بی تفاوتی شهروندان نسبت به رویدادهای سیاسی از تبعات آن است . این همه حاصل خطاهای سیاسی است که ریشه درنظام گزینش دارد ودرعمل به حاشیه نشینی اکثریت مردم ایران درامورحکومتی منجرشده ونظارت بخش عمده ای ازجمعیت کشوربرعملکرد مدیران را ناممکن ساخته است به این بهانه که عموم مردم ایران طرفداردرآمیختگی دین و دولت هستند ودریک چنین جامعه ای برای مخالفان درسطوح بالای حکومت جایی نیست . اینک به خوبی پیداست مجموعه ی خطاها که سطح اتکای آن تصورات دل بخواه حکومتی است، بیش از خطرات خارجی امنیت ملی و تمامیت ارضی کشور را تهدید می کند. حکومتی که ازنظرسنجی برپایه ی داده های علمی و اجتماعی گریزان است و بدین کفایت می کند که گاهی جمعیت طرفدارخود را نمایش بدهد درنهایت برنده نمی شود. امروزه سیاست علم است و انکارمبانی علمی آن به اضمحلال حکومت می انجامد.
اما ایران هرگز چنین نبوده است! شنبه ۲۴ دی ۸۴
ایران همیشه چنین بوده است: مجموعه ای رنگارنگ از آمال و آرزوهای سیاسی که درپیکره ای واحد با درجات بالایی از شکیبایی و تحمل آرام زیسته و تا سقف زمانی معینی بر ستمگری حکام وقت نشوریده است.
ایران همیشه چنین بوده است: کشوری با موقعیت بی همتای استراتژیک، زیر سلطۀ حکومتی که از بوی نفت مست مست شده است- چندانکه فقط دو قدمی خود را پاییده- و آینده را بکلی از یاد برده است.
ایران همیشه چنین بوده است:: مجموعه ای از مردمی گرفتار، بیزار از دخالت خارجی و در تنگنای اختناق سیاسی که خودی های بر نشسته بر مسند قدرت بر او تحمیل کرده اند و مانند اشغالگران خارجی او را چاپیده اند.
ایران همیشه چنین بوده است: کشوری که گاهی از ظلم و جور خودی و در نبود امنیت به بیگانه امید بسته و چشم به افق های دور دست دوخته است.
اما ایران هرگز چنین نبوده است که هست: ملتی در محاصرۀ جغرافیایی نیروهای خارجی و در زندان نیرو های داخلی . نزدیک را می نگرد دلهره آور است، دور را می نگرد هولناک است.
ایران هرگز چنین نبوده است که هست: ثروتمندی است که به خاک سیاه فقر نشسته، از شدت محرومیت سرگیجه گرفته و نمی داند خواسته های خود را با کدامیک از دو خصم در میان بگذارد. با آن که ظاهرا خودی است و دارد ملتی را به پرتگاه می برد یا با آن که از ریشه غیر خودی و بیگانه است وهرگز نمی تواند حافظ منافعش بشود.
ایران هرگز چنین نبوده است که هست: فقط صحنه را نظاره می کند، بی آنکه بتواند با اعتماد به نفس روی صحنه ظاهر شده و بازی تازه ای ارایه دهد.
ایران هرگز چنین نبوده که هست!
+ نوشته شده در چهارشنبه 28 دی1384ساعت 3:51 بعد از ظهر توسط مهران
|
در نوشته ای تاريخی ـ تحليلی که دو سال پيش در همين اوان به اين قلم زير عنوان «هلسينکی و ما» انتشار يافت, ضمن يادآوری دنيای دو قطبی دوران جنگ سرد و موافقتنامه های هلسينکی, از دولتهای غربی که خود را مدافع دموکراسی و حقوق بشر می دانند خواسته بودم که «پس از فرو ريختن ديوار برلن و استقرار نظامهای منتخب مردم در اروپای شرقی و تحقّق هدفهای هلسينکی, نيمکره جنوبی را به بوته فراموشی نسپارند و برای تحقّق دموکراسی و رعايت حقوق بشر در کشورهای اين منطقه هم روند هلسينکی را در مناسبات و مراودات سياسی ـ ديپلماتيک و اقتصادی ـ بازرگانی خويش مورد رعايت قرار دهند». 
در اين باره نظر دهيد
اگر قرار است [عجايب هفتگانه] جديد باشند پس اهرام چه کاره اند. اگر قرار است اهرام باشند پس تخت جمشيد (پارسه) که بدون پرده داری و با بيمه مدنی ساخته شده است چرا غايب است؟ 
