نتايج جالب يك تحقيق از نامگذاري ايرانيان

http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-571063

/ضابطان قضايي و جرايم مشهود/ معاون دادستان تهران: نيروهاي بسيج در رديف ضابط عام قرار مي‌گيرند ضابطان مي‌توانند براي حفظ شئونات و ارزش‌ها برخورد كنند

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: فقه و حقوق - حقوق سياسي

معاون دادستان تهران با بيان اين كه نيرو‌هاي بسيجي مي‌توانند به عنوان ضابط قضايي برخورد كنند، از برخورد با موارد بي‌بند و باري و لاابالي‌گري به عنوان يكي از حوزه‌هاي فعاليت آنها در اين بخش‌ نام برد.

محمود سالاركيا در گفت‌وگو با خبرنگار حقوقي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، ويژگي‌هايي را كه قانونگذار براي ضابطان قضايي تعيين كرده، يادآور شد و با تقسيم آن به دو گروه عام و خاص اظهار داشت:‌ ضابطان عام كه بخش عمده آن شامل نيروي انتظامي مي‌شود آن دسته از ضابطان هستند كه به لحاظ قانون، اختيارات وسيعي به آن داده شده و بخش عمده دستورات قضايي توسط آنها انجام مي‌شود.

وي، همچنين ضابطان خاص را شامل افرادي از مجموعه‌هايي نظير ماموران جنگل‌باني و راه‌آهن كه وظايفي براي حفاظت آن مجموعه برعهده دارند، دانست و گفت: اين ضابطان خاص بايد تحت آموزش‌هاي خاص قرار گيرند كه بعد از گذراندن اين دوره‌ها براي آنها كارت ضابطي صادر مي‌شود و مي‌توانند در آن بخش‌ خاصي كه فعاليت مي‌كنند، ايفاگر نقش ضابط قوه قضاييه باشند و گزارش آنها براي دستگاه قضايي همانند گزارش ضابط است.

معاون دادستان تهران در ادامه با يادآوري اين‌كه بعد از انحلال پليس قضايي، نيروي انظامي ضابط عام محسوب مي‌شود، افزود:‌ خاص و عام كردن ضابطان به لحاظ تعيين محدوده براي فعاليت آنهاست كه بر اين اساس ماموران جنگل‌باني و راه‌آهن بر اساس ماموريت‌شان ضابط تلقي مي‌شوند و حق ورود و برخورد با جرايم ديگر را ندارند.

وي ادامه داد: اما درباره‌ي نيرو‌هاي بسيج به لحاظ اين‌كه فعاليت آن‌ها به نحوي است كه بعضا با توجه به آموزش‌هايي كه مي‌گذرانند با جرايم زيادي برخورد مي‌كنند، در رديف ضابط عام قرار مي‌گيرند.

سالاركيا در بيان كيفيت برخورد نيرو‌هاي بسيجي با جرايم مشهود با تاكيد بر اين‌كه بايد تعريف جرايم مشهود به صورت مشخص ارايه شود، تصريح كرد: بايد بعد از مشخص شدن موارد جرايم مشهود، تعيين كرد كه آيا بايد در جرايم مشهود همه نيرو‌ها و ضابطان عام وارد عمل شوند يا خير.

وي اضافه كرد: مطابق قانون در جرايم مشهود قبل از ورود مقام قضايي، ضابط بايد تمام اقدامات اوليه را انجام دهد لذا در اين جرايم ضابطان عام و حتي ضابطان خاص در حوزه فعاليتشان بايد وظايفي را كه قانون بر عهده آنها گذاشته انجام دهند كه نيرو‌هاي بسيجي هم در راستاي ماموريت‌هايي كه بر عهده دارد بايد وارد عمل شود و از آنها پذيرفته شده نيست كه از كنار جرمي كه مشاهده كرده‌اند، بدون اين‌كه با آنها برخورد داشته باشند، عبور كنند.

وي در ادامه با يادآوري نقش ضابطان در نگهداري آثار صحنه‌ي جرم و جلوگيري از فرار مجرم اضافه كرد: در همه اين موارد ضابطان ما نيازمند آموزش هستند زيرا در غير اين صورت امكان دارد مدارك و دلايلي كه وقوع جرم را تاييد مي‌كند از بين برود و بر تصميم مقام قضايي تاثير گذارد.

سالاركيا با تاكيد بر اين كه نيرو‌هاي بسيجي هم در راستاي وظايف محوله بايد به برخورد با جرايم غيرمشهود بپردازند، گفت: در كنار اين مساله همه ضابطين بايد در حفظ صحنه جرم و اسناد و مدارك آن دقت كنند.

وي در پاسخ به اينكه آيا مي‌توان بدحجابي را نيز در رديف جرايم مشهودي دانست كه نيرو‌هاي بسيجي مي‌توانند با آن برخورد كنند؟ گفت: آيا مي‌توان به راحتي از كسي كه با رفتارهايش و با زير سوال بردن ارزش‌هاي جامعه باعث بي‌بند و باري در جامعه مي‌شود، گذشت؟ لذا با مشخص شدن چارچوب در اين زمينه با افرادي كه اين‌گونه رفتار‌ها را انجام مي‌دهند، مي‌توان به عنوان مجرم برخورد كرد.

معاون دادستان تهران ادامه داد: زماني‌كه در جامعه مشاهده مي‌شود، بي‌بند و باري و مسايل بي‌عفتي وجود دارد، به معني اين است كه اصل امربه معروف و نهي از منكر را فراموش كرده‌ايم لذا با توجه به اين‌كه امر به معروف و نهي از منكر از فروعات دين است در اين موارد ضابطان هم مي‌توانند تذكر لازم را بدهند و هم به عنوان جرم با فرد مجرم براي حفظ شئونات و ارزش‌ها برخورد كنند.

وي با تاكيد بر لزوم طي دوره‌هاي آموزشي لازم براي ضابطان قضايي عنوان كرد: چنان‌چه در راستاي قانون عمل كنيم به نتايج مطلوبي در اين بخش مي‌رسيم؛ همان‌طور كه خلاف اين امر عمل كردن مانع از رسيدن ما به نتايج مورد نظر در اين زمينه مي‌شود.

سالاركيا اضافه كرد: خوشبختانه قوانين و مقررات ما به نحوي است كه امكان برخورد قانوني با هر نوع جرم براي ما وجود دارد و در اين زمينه فعاليت ضابطان نيز به آموزش ضابطان جهت بهره‌مندي دقيق آنها از قانون تاكيد داريم.

معاون دادستان تهران با بيان اين‌كه در بحث فعاليت ضابطان ممكن است به‌واسطه عدم آگاهي دقيق آنها از قوانين، تخلفاتي انجام شده باشد، افزود: براي جلوگيري از اين مساله در كنار تاكيد بر آموزش نيرو‌هاي بسيجي و پرسنل نيرو‌ي انتظامي با موارد تخلفي كه تعمدا يا سهوا انجام شده با قاطعيت برخورد مي‌شود تا براي برخورد با موارد تخلف از شيوه‌هاي غيرقانوني استفاده نشود چون بنا نيست با تخلف همراه با انجام فعل تخلف ديگري برخورد شود.

وي در ادامه با موثر خواندن اقداماتي كه در حوزه‌ي آموزش ضابطان انجام شده گفت: تصور مي‌كنم اين آموزش‌ها كافي نيست و بايد اين آموزش‌ مرتب براي افراد تكرار شود، چون در برخي موارد امكان دارد برخي روش‌هاي غلط به فرهنگ تبديل شود.

سالاركيا با اعلام اين‌كه با احياي دادسرا‌ها ضابطان زير نظر دادستان فعاليت كرده و حتي كارت فعاليت‌شان توسط دادستان صادر مي‌شود، بر لزوم تقويت آموزش ضابطان جهت بهره‌گيري دقيق از قانون و جلوگيري از هرگونه تخلف در اين بخش تاكيد كرد.

بدحجابي جرم مشهود است‌وضابطان بايد باآن برخورد كنند

جمال كريمي‌راد نيز در گفت‌وگو با خبرنگار حقوقي ايسنا درباره‌ي ضابطان دستگاه قضايي و حدود اختيار آنها اظهار داشت: طبق ماده 15 آيين‌ دادرسي كيفري، ضابطان دادگستري ماموراني هستند كه تحت نظارت و تعليمات مقام قضايي در كشف جرم، بازجويي مقدماتي، حفظ آثار و دلايل جرم، جلوگيري از افراد و مخفي شدن متهم و ابلاغ اوراق به موجب قانون اقدام مي‌كنند.

وي در تعريف جرم مشهود ذكر شده در قانون تصرح كرد: ماده 24 قانون آيين دادرسي مي‌گويد ضابطان در جرايم مشهود مي‌توانند وارد عمل شوند و ماده 21 هم جرايم مشهود را اين گونه عنوان كرده است، جرمي كه در منظر ضابطان دادگستري واقع شده و يا بلافاصله مأموران ياد شده در محل وقوع جرم حاضر يافته و آثار جرم را بلافاصله پس از وقوع مشاهده كنند. در صورتي كه دو نفر يا بيشتر كه ناظر وقوع جرم بوده‌اند و يا چند نفر بلافاصله پس از وقوع جرم شخص معين را مرتكب جرم معرفي كنند. بلا فاصله پس از وقوع جرم علائم و آثار واضحه اسباب و دلايل جرم در تصرف متهم يافت شود تا تعلق اسباب ياد شده به متهم عرض شود. در صورتي كه متهم بلافاصله پس از وقوع جرم قصد فرار داشته يا در حال فرار و يا فوري پس از آن دستگير شود . در مواردي كه صاحب‌خانه بلافاصله پس از وقوع جرم وجود مأموران را به خانه خود تقاضا نمايد. وقتي كه متهم ولگرد باشد.

وي درباره‌ي محدوده‌ي اين جرايم و اين كه آيا مي‌توان مثلا بي‌حجابي، بدحجابي و يا روابط افراد با يكديگر را نيز جز جرايم مشهود محسوب كرد و آيا ضابط قضايي در اين موارد صلاحيت تشخيص دارد؟ اظهار داشت: بي‌حجاب و بدحجاب فرق نمي‌كند و وقتي ظاهر فرد مشخص است كه بر خلاف قانون عمل كرده جرم مشهود است و ضابطان با استفاده از راهكارهايي مي‌توانند برخورد قانوني كنند.

كريمي‌راد خاطرنشان كرد: جرم‌هايي كه در منظر مامور اتفاق افتد، از جمله بدحجابي يا فعل حرام ديگري و مأمور آن را مي‌بيند، جرم است و بايد بر اساس قانون اقدام شود. ماموران براي اين برخورد آموزش ديدند و راهكارهاي لازم را براي ماموران نيروي انتظامي مشخص شده است.

همه بسيجيان ضابط دستگاه قضايي محسوب نمي‌شوند

ضابط درجرايم مشهود كه درحد جنايت است هم حق ندارد هرگونه كه خواست عمل كند

يك حقوقدان نيز گفت: همه بسيجيان ضابط دستگاه قضايي محسوب نمي‌شوند بلكه فقط نيروها بسيجي كه كارت ضابطيت دارند و آموزش‌هاي خاص پليس را ديده‌اند، ضابط هستند.

دكتر هادي اسماعيل‌زاده، حقوقدان و مدرس دانشگاه درباره‌ي حيطه‌ي وظايف و اختيارات ضابطان دستگاه قضايي به خبرنگار حقوقي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) گفت: طبق قانون، نيروي انتظامي ضابط دستگاه قضايي است جز در موارد خاص و استثنايي كه اين اختيار به نيروهاي بسيج نيز تفويض مي‌شود.

وي افزود: ضابطان دستگاه قضايي فقط با دستور دادگاه و در چارچوب مقررات حق ورود دارند جز در جرايم مشهود مشخص مثل قتل يا سرقت كه ضابطان بدون دستور قضايي حق ورود دارند.

اين حقوقدان گفت: البته در اين جرايم مشهود مشخص نيز ضابطان حق ندارند هرگونه كه خواستند عمل كنند بلكه فقط اختيار دارند كه متهم را بازداشت و تحويل مقامات قضايي دهند تا تصميم لازم اتخاذ شود.

وي افزود: تا حد ممكن بايد قوانين جزايي را تفسير مضيق كرد يعني اعمالي كه در حد جنايت باشد جرم مشهود محسوب مي‌شود، نه اين‌كه به خاطر فرضا صداي نوار بلند يا راه رفتن زن و مرد در خيابان، با آن به عنوان جرم مشهود برخورد شود.

اين مدرس دانشگاه، خاطرنشان كرد: تفسير ما در حقوق جزا اين است كه اختيارات ضابطان قضايي بايد مشخص احصا شده و شفاف باشد و در برخورد با حقوق و آزادي‌هاي مردم بايد بسيار محتاط و مراقب باشند.

وي ادامه داد: البته در حوزه‌ي عمل و اجرا طبيعتا تخلفاتي از اين اصول قانون صورت مي‌گيرد.

انتهاي پيام

تحليل ساندی تايمز از شرايط ايران و آمريکا

اگر حمله نظامی نشد کمی رشوه شايد کار کند

واشنگتن! ما مشکل داريم. اين پيام مشهور اضطراری آپولوی ۱۳ که در سال ۱۹۷۹۰ به هيوستون و نه واشنگتن مخابره شد، هفته گذشته در حالی طنين انداز شد که ناسا فضاپيمای خود را به سلامت به خانه بازگرداند. اما آنچه که اين عبارت به يادماندنی را در خاطر من زنده کرد، نجات قهرمانانه فضاپيما نبود، بلکه شکست سياست خارجی امريکا در قبال ايران بود، شکستی که بدنبال اشارات جديد روز گذشته بوش در خصوص امکان توسل امريکا به زور بيشتر خود را جلوه گر ساخت.

هيچ چيز خوب پيش نرفته است. قرار بود برقراری دموکراسی در عراق ميانه روهای ايران را تقويت کند و حکومت فاسد و استبدادی آخوندها را سرنگون کند. قرار بود تحريمهای امريکا عليه ايران مانع گسترش فن آوری هسته ای اين کشور شود. اگر اين اقدامات کارگر نبودند، بايستی اشارات حمله نظامی موثر واقع شوند. اگر هيچ يک از اينها نتيجه مطلوب نداد، شايد دادن رشوه موفقيت آميز باشد.

اميدها بر باد رفته اند. اکنون احمدی نژاد رئيس جمهور است. او کانديدای آخوندها بود و موضوعات مبارزه انتخاباتی او صداقت ،عدالت و تقوای شخصی بود. او رقيب خود هاشمی رفسنجانی، مطلوب غرب، را در هم کوبيد. بعيد است آمريکا نتيجه اين انتخابات را پيروزی ظهور دموکراسی در ايران بنامد.

تحريمهای آمريکا به روی کار آمدن يک ميانه رو در ايران منتهی نگشته است، در واقع با بالا بردن روحيه ضدآمريکايی به آخوندها کمک کرده است. شايد اين تحريمها بودند که به نرخ بيکاری امروز يک سوم جوانان ايرانی در سنين بيست تا سی دامن زدند، بيکاری که کانون توجه مبارزه انتخاباتی احمدی نژاد قرار گرفت.

بعلاوه تهديدات نظامی امريکا به تبليغات نظام ايران کمک می کند. آمريکا به همسايه ايران، عراق، هجوم برده است. اگر ملايان ايران را در برابر تعدی و تجاوز مسلح کنند، ديگر به ندرت تصور خواهد شد که آنها کج خيال هستند.

آمريکا تاکنون ناگزير بوده است تغيير اساسی در سياست معتدلانه خود دهد. بوش که در ابتدا تلاشهای انگليس، فرانسه و آلمان را در خصوص متقاعد کردن ايران برای کنار گذاشتن فعاليت فرآوری اورانيوم در قبال کمک به ايران حقير می شمرد، سپس وعده داد که امريکا نيز به طرح ابتکاری اروپاييان کمک مالی خواهد کرد.

حتی قبل از اينکه احمدی نژاد رئيس جمهور شود، ايران اعلام کرد که برنامه غنی سازی اورانيوم را از سر خواهد گرفت و هفته گذشته فعاليت نيروگاه اصفهان را آغاز کرد.

بنابراين عملکرد اتحاديه اروپا موفق تر از عملکرد امريکا نبوده است. اکنون به نظر می رسد که اروپاييان نيز به اندازه آمريکا خشمگين هستند و تهديد می کنند که خواستار قطعنامه شورای امنيت سازمان ملل برای اعمال تحريمهای اقتصادی بين المللی بر ايران هستند.

ممکن است جلب توافق در اين خصوص آسان نباشد. احتمال می رود چين مخالفت کند. روسيه نيز از اهداف هسته ای ايران هراس دارد، اما مايل است همچنان تجهيزات هسته ای صلح آميز به ايران بفروشد. به هر حال هنوز وضعيت پرونده ايران مشخص نيست.

به موجب بند چهار معاهده منع گسترش سلاحهای اتمی، " حق مسلم هر کشوری است که بدون هيچ تبعيضی تحقيق، توليد و استفاده از انرژی اتمی را در جهت مقاصد صلح آميز توسعه دهد. " ايران مدعی است که فقط به توليد برق علاقه مند است. اما استدلال اروپاييان بر اين است که ايرانيان 20 سال دنيا را فريب داده اند.

اعلام تحريم عليه ايران برد بدتر از باخت خواهد بود، چرا که اروپا نيز " تنبيه " خواهد شد و ايران با داشتن گلايه های تازه مردم را به خروش خواهد آورد.

بنابراين فقط واشنگتن نيست که مشکل دارد. رويدادها افراد خوش بينی چون من را که تصور می کردند اصلاح طلبان ايران از محافظه کاران پيشی خواهند گرفت متحير کرده اند، اين رويدادها رهبران اروپايی را نيز که معتقد بودند لجاجت امريکا مانع اصلی توافق با ايران است شگفت زده کرده اند.

شايد سياست هويج اروپاييان به اين خاطر با شکست روبرو شد که سياست چماق امريکا ترسناک نبود. بوش مجدداً گزينه مداخله نظامی را مطرح کرده است. اما اکنون فقط عده معدودی از ليبرالهای کج خيال معتقدند که حمله آمريکا به ايران در راه است. تقريباً دو سال و نيم است که نيروی نظامی آمريکا در باتلاق عراق فرو رفته است. آمريکا فاقد منابع، قدرت اراده و حمايت مردم از جنگی ديگر در خاورميانه است، حداقل تا زمانی که دو جنگ فعلی که درگير آنهاست خاتمه يابند. اين روزها حتی نئومحافظه کاران آمريکا هم خيلی در مورد هجوم به ايران صحبت نمی کنند.

بنابراين خيلی مشخص نيست که چطور بايد با کشوری که آمريکا را شيطان بزرگ می داند و صادرکننده تروريسم است رفتار کرد. مراسم تحليف احمدی نژاد با فريادهای " مرگ بر آمريکا " و " مرگ بر اسرائيل " آغاز شد. رئيس جمهور جديد سلاحهای کشتار جمعی را محکوم کرده است، اما اينکه تصميم گيری سياست هسته ای ايران با آيت الله خامنه ای است نه با او، چندان خوشايند نيست. پی بردن به اهداف واقعی ايران مشکل به نظر می رسد.

آيا ايران صرفاً ضعف فعلی غرب را فرصتی برای افزايش بهای هر گونه توافق می بيند؟ ايران گله مند است از اينکه اتحاديه اروپا به وعده های خود عمل نکرده است و اعلام می کند که به آژانس اتمی اجازه خواهد داد بر فعاليتهای ايران نظارت کند. بنابراين شايد چانه زنی همچنان ادامه پيدا کند. نظام ايران کودن نيست. هدف اين نظام جلوگيری از تحريمهای سازمان ملل است و بنابراين معقولانه رفتار می کند.

از سوی ديگر شايد ايران گرايش غيرقابل مذاکره ای برای دستيابی به سلاحهای اتمی داشته باشد. حدس می زنم که اينطور باشد. بدين ترتيب، ايران امنيت خود را افزايش خواهد داد. نئومحافظه کاران آمريکا بندرت پيشنهاد هجوم به کشورهای هسته ای را می دهند. پيوستن ايران به کلوب هسته ای به اين کشور پرستيژ خواهد داد. ببينيد چطور آمريکا حمايت هند و پاکستان را جلب می کند.

استدلال غرب در برابر دستيابی ايران به بمب چيست: آيا اين است که ايران فن آوری هسته ای را صادر خواهد کرد؟ ايران هرگز نخواهد توانست از عبدالقادر خان، که رياست برنامه تسليحات اتمی پاکستان را برعهده داشت و اسرار را در سرتاسر جهان می فروخت، پيشی بگيرد. آيا ايران تسليحات اتمی را در اختيار کشور بی ثبات اسلامی قرار خواهد داد؟ يک نگاهی به پاکستان کنيد. آيا خاورميانه بايد منطقه عاری از سلاحهای اتمی باشد؟ اين را به اسرائيل بگوييد.

به هر حال به نظر می رسد که غرب بند شش NPT را نقض کرده است، به موجب اين بند کشورهای هسته ای بايد خلع سلاح شوند. به عنوان مثال، انگليس سيستمهای کشتار جمعی را ارتقاء می دهد. بنابراين، ما چه مرجع اخلاقی داريم؟ فرض بگيريد ايران مصمم است به سلاحهای اتمی دست پيدا کند؛ با در نظر گرفتن اينکه ايران اولين کشوری نيست که تن به اين کار می دهد، چقدر هدف هسته ای شدن هولناک خواهد بود؟ بحث شانس زمانی به ميان می آيد که ايران از اين سلاحها استفاده نکند. فقط امريکا ۶۰ سال قبل از اين سلاحها استفاده کرد. همه کشورهای ديگری که تسليحات اتمی در اختيار دارند، اين تسليحات را برای مرعوب کردن به خدمت گرفته اند. تاکنون که چنين بوده است.

اطلاعات جديد امريکا در خصوص فاصله ده ساله ايران با دستيابی به بمب اتم باعث نمی شود که مشکل ايران برطرف شود، اما شايد زمان بيشتری را برای انديشيدن به هر دو طرف قضيه يعنی امريکا و ايران فراهم کند.

آمريکا معتقد است که نمی تواند با ايران هسته ای زندگی کند. روز گذشته مجدداً بوش اعلام کرد که راه حل ديپلماتيک را ترجيح می دهد. تاکنون خصومت با ايران سودی نداشته است. بنابراين امريکا بايد به فکر نزديکی به ايران باشد. بالاتر از همه اينها، نيکسون نيز با چين و ريگان با اتحاد جماهير شوروی درآميختند، چين و شوروی هر دو قدرتهای متخاصم مهيب تر از ايران بودند.

تهران به دنبال احترام است. شايد آمريکا بايد کمی احترام برای ايران قائل شود. اگر اين چنين کند، اين اقدام تغيير شجاعانه سياست امريکا بدون تضمين موفقيت خواهد بود. اما اگر بوش در پی نمونه شجاعت سياسی است بايد به آريل شارون نگاه کند. شارون نشان می دهد که شما می توانيد جدی و سخت و در عين حال خلاق باشيد.

سوالی که در اينجا مطرح می شود اين است که آيا بوش، فردی که از تحقق جنگ عراق و افغانستان شانه خالی نکرده است، آزادی عمل و خلاقيت دارد تا عملکرد جديد، ريشه ای و پرمخاطره را در برابر ايران امتحان کند؟

مسائل امروز ايران نيز همانند انفجار آپولوی ۱۳ در فضا بسيار ناگوار به نظر می رسند. بايد برای برطرف کردن ناکامی های ايران اقدامات بی نظيری انجام داد. اما اگر دست به اقدامی غيرمترقبه بزنيم، آنوقت فقط ممکن است در فرود سفينه معيوب ايران موفق شويم.

منبع: ساندی تايمز ، ۱۴ اوت

نتايج يک تحقيق علمی از آمار تفکيکی انتخابات رياست جمهوری

آمار تقلبات انتخابات آشکار شد

يک ماه بعد از برگزاری نهمين انتخابات رياست جمهوری و در حالی که گروه های مختلف هر کدام به نوعی نتايج اعلام شده را پذيرفته اند و مقدمات استقرار دولت احمدی نژاد فراهم می شود، انتشار آمار تفکيکی اين انتخابات به کارشناسان فرصت داده است تا روزنه های تخلف های صورت گرفته را بازشناسی کنند و اعلام دارند که ميزان دخالت ها بيش از تصور اوليه و در اندازه ای بوده است که در صورت جلوگيری از آن ها تغيير نتيجه انتخابات محتمل می بود.

از نخستين روز مرحله اول انتخابات نهمين دوره رياست جمهوري، با گسترش زمزمه تقلب در ميان مردم، از نمونه هايي که به چشم ديده بودند يا به گوش شنيده بودند ياد مي شد. اما آن روز ها لابد گمان نمي شد فراواني تقلب ها به حدي باشد که بتواند نتايج را تغيير بدهد و آن چه که در بيانيه هاي مصطفي معين ، هاشمي رفسنجاني و صريح تر از همه در بياينه کروبي به ان اشاره مي شد، چندان جدي گرفته نشد.

سياستمداراني که در روزهاي پس از انتخابات با هاشمي رفسنجاني ديدار کرده اند از او اطلاعاتی صريح درباره تقلب در هر دو مرحله انتخابات نقل مي کنند. او اين روزها مدعي است که تصميم گرفته شده بود که احمدي نژاد به هر قيمتي رييس جمهور شود و شد. رييس مجمع تشخيص مصلحت اما به هر دليل حاضر نيست اين بحث را به عرصه عمومي بکشاند.

اين روزها همزمان با آغاز به کار دولت احمدي نژاد بحث تقلب انتخاباتي نيز در محافل سياسي بالا گرفته است. گفته مي شود حتي سيد محمد خاتمي که همه اين تقلب ها به بحث بد اخلاقي انتخاباتي تقليل داده بود، در روزهاي پاياني رياست جمهوري اش نظر ديگري داشته و در چند ديدار خصوصي اشاره های واضحی کرد و حتي در آخرين جلسه شوراي عالي امنيت ملي نيز سخنانی گفت که با واکنش برخي اعضاي محافظه کار شورا روبه رو شد.

يک تحقيق مستند

همزمان با بالاگرفتن اين بحث در محافل سياسي و حتي بين مردم تازه ترين تحول در اين زمينه انتشار گزارش يک تحقيق موثق است که نشان مي دهد در تهران حداقل ۲۸۷ هزار راي و در اصفهان ۷۰ هزار راي که به نفع احمدي نژاد خوانده شده ساختگی است. با اين همه برخي از اصلاح طلبان اين موضوع را پي گيري نمي کنند زيرا توان بر دوش کشيدن هزينه ای را که چنين سخنی ايجاد می کند ندارند. رايج ترين واکنش ها سخنی است که يکی از برجسته ترين چهره های اصلاحات در مقابل دکتر مصطفی معين پيش کشيد. کاری است گذشته و دست گذاشتن بر آن به معنای زدن صدمه ای سخت به نظام است.

از سوی ديگر گفته می شود از سوی مقامات بالا، به صورت يک نظر شرعی از روحانيون داخل حکومت خواسته شده از هر نوع واکنشی نسبت به انتخابات گذشته که باعث تضعيف نظام در شرايط حساس موجود می شود خودداری کنند. يک منبع موثق گفته است که مقامات عالی در جلسه ای با مقامات اصلی نظام با اشاره به آن چه در پايان انتخابات رياست جمهوری آمريکا- سال ۲۰۰۰ – رخ داد از آنان خواسته مانند دموکرات های آمريکائی عمل کنند و بيش تر به فکر نظام باشند تا اين که چه کسی بر مسند است.

تحقيق آماری

گزارش اين تحقيق که با روش آماري انجام شده است، با اين توضيح شروع مي شود که همه انواع تقلب در انتخابات را نمي توان با روش تحليل آماري استخراج کرد و تنها نوعي از تقلب را که در جريان رای دادن و رای شماری در حوزه ها صورت می گيرد موضوع اين تحقيق بوده است. اعمالی مانند ريختن آرای اضافی به داخل صندوق هاي معين يا ممهور نکردن شناسنامه و امکان دادن به تکرار رای يک نفر. و اين ها افعالی است که در ابعاد وسيع صورت گرفته است. با اين توضيح روشن می شود انواع ديگر تقلبات و رای سازی و به حرکت آوردن گروه هائی با دستور و استفاده از امکانات حکومتی صورت گرفته اما در اين تحقيق به آن ها پرداخته نشده است.

اين گزارش در سه بخش تنظيم شده است : سطح کلان کشور ، تهران و اصفهان.

شميران،"هشتصد درصد"

در اين بخش از گزارش، سه دليل برای احتمال تقلب به نفع احمدي نژاد ذکر شده است. اول از راه پراکندگي بالاي آراي احمدي نژاد. آراي او از نيم درصد در شهرهاي سرباز، نيک شهر و بستک شروع و به ۵۹ درصد در بافق و ميبد مي رسد که ميزان پراکنگي آن ۸۰ درصد است؛ در حالي که مثلاً پراکندگي آراي هاشمي رفسنجاني در سطح کشور ۴۰ درصد است. نکته مهم اين جاست که هاشمي به طور معنا داري در رفسنجان [زادگاهش] و ديگر شهر هاي استان کرمان بالاست ؛ در حالي که در مقابل، آراي احمدي نژاد در اصفهان ، قم، يزد و تهران بالاتر است.

ممکن است تصور شود که در شهر هاي مذهبي آراي او بيش تر است. اما در اين تحقيق آمده است که در صورت پذيرش اين فرض با مشکل ديگري روبه رو مي شويم؛ زيرا کل آراي احمدي نژاد در ۳۲۵ حوزه کشور داراي ضريب همبستگي معنادار و مثبت است و هر جا که احمدي نژاد راي بيش تري کسب کرده است ، مشارکت افراد بيش تر بوده است . اين بدان معناست که حضور احمدي نژاد افراد جديدي را پاي صندوق هاي راي کشانده است که در صورت غيبت وي در پاي صندوق حاضر نمي شدند؛ در حالي که نيروهاي مذهبي علاقه مند به احمدي نژاد، هواداران متعصب نظام که بيش تر آن ها بر اساس تکليف شرعی به پای صندوق های رای می روند، به طور معمول در هر انتخاباتی شرکت مي کنند، چنان که تاکنون همواره چنين بوده است. پس حضور يا عدم حضور احمدي نژاد نبايد در رفتارشان تاثير داشته باشد. اين افزايش مشارکت تنها در صورتي پذيرفتني است که معتقد باشيم نيروهايي وجود دارد که صرفا به خاطر حضور احمدي نژاد درانتخابات شرکت کرده اند. آمار موجود حتی با اين فرض که راي دهندگان به احمدی نژاد از طبقات مستضعف و محروم بوده اند نيز همخوانی ندارد. گزارش به موضع جالبی اشاره کرده است که آراي بالاي احمدي نژاد در استان هاي توسعه يافته کشور باشد، چنان که در استان هاي محروم مثل ايلام و بلوچستان و... اکثريت رای دهندگان به نامزدهای ديگر راي داده اند.

راه ديگري که محقق را به احتمال بالاي تقلب رهنمون مي کند، مقايسه درصد آراي احمدي نژاد و در صد مشارکت در حوزه هاي مختلف است.

در اين بخش آمده است که بالاترين ميزان مشارکت به منطقه شميرانات با شرکت ۸۰۰ درصد [هشتصد درصد!] واجدين شرايط به دست آمده است. يعنی تعداد آرای خوانده شده هشت برابر جمعيت واجد رای دادن در اين منطقه است. اگر اين فرض را بپذيريم که چنين فاجعه آماری و انتخاباتی از آن جا رخ داده است که به دليل تابستان مردم بيش تری در کوهپايه های تهران حضور داشته و در همان جا رای داده اند باز چنين افزايش جمعيت رای دهنده ای پذيرفتنی نيست و با توجه به طبقاتی که معمولا به تفريح و حضور تفريحی در شمال تهران می پردازند، و نسبت آن ها با طبقه ای که می توانند حامی و رای دهنده به احمدی نژاد باشند، ماجرا جدی تر و باورناپذيرتر می شود.

يک کارشناس تحليل آمار ضمن تاکيد بر اين نکته که حضور بيش از ۸۵ درصد واجدين شرايط درانتخابات معمولا غير معقول است، به آرای اعلام شده برای شهرستان ري اشاره مي کند که ۲۱۶ درصد واجدين شرايط در انتخابات است. و جالب تر اين که در اين جا راي احمدي نژاد بيش از ۴۰ درصد است.
سئوال اين است که اگر مسافران تابستانی و زيارتی می توانند آمار رای را از تعداد جمعيت محل بالاتر ببرند، چگونه است که در شميران اين آرا به احمدی نژاد تخصص می يابد و در منطقه زيارتی و جنوبی شهرری تنها چهل درصدشان [ کمی کم تر از کل جمعيت واجد شرايط] به نامزدی مانند احمدی نژاد رای داده‌اند.

صندوق هايي با آرای اضافي

اين محقق آماری در تحليل علت بالابودن آرای اعلام شده برای احمدی نژاد در تهران، اشاره می کند که نهاد هاي شبه نظامی و سازماندهي شده در تهران بيش از نقاط ديگر است و به احتمال زياد اين سازمان دهی که فرمانده بسيج مقاومت پيچيده اش خوانده است، در مرحله اول انتخابات فرصت لازم را به دست نياورد تا بدان گونه عمل کند که در مرحله دوم شکل گرفت.

مقايسه آراي ۱۷ منطقه تهران نشان می دهد درصد آراي احمدي نژاد با درصد افزايش مشارکت نسبت مستقيم دارد. در منطقه شش که احمدي نژاد کم ترين راي را دارد [هفده و نيم درصد] دارد، نسبت راي ۸۴ به ۸۰ حدود ۶۷/۰ است؛ اما در منطقه هاي ۱۹ ، ۱۴ و ۱۵ که راي احمدي نژاد به ترتيب ۴۲ ، ۴۵ و ۴۸ درصد اعلام شده اين نسبت ۱۴/۱، ۸۴/۰ و ۱۷/۱ است. به گمان پژوهشگر، به جز مناطق ۶، ۲ و ۳ ، در بقيه مناطق حداقل بين ۲ تا ۴۸ هزار راي اضافي براي احمدي نژاد به صندوق ها ريخته شده است.

اين پژوهش نشان مي دهد که در انتخابات امسال آرای اعلام شده در منطقه ۶ حدود ۳۳ درصد کم تر از انتخابات ۱۳۸۰ است اما در منطقه ۱۵ در عوض ۱۷ درصد بيش تر رای به صندوق ريخته شده است که به نظر پژوهش گر آماری چنين تفاوت رفتاري مطلقا قابل توجيه و فهم نيست. به ويژه که راي دهندگان به احمدي نژاد در دور اول عمدتا نيروهاي مذهبی و معتقد به حاکميت بوده اند که همواره در انتخابات شرکت مي کنند. تنها توجيهی که می‌توان يافت وجود آرائی است که به طور طبيعی و عادی در صندوق ها ريخته نشده بلکه بودنشان تابع شرايط و امکاناتی بوده است که در بعض مناطق به وجود آمده و در پاره ای از مناطق ممکن نشده است.

بر همين پايه استدلال می توان نشان داد که در ۱۷ منطقه بررسي شده تهران حداقل ۲۸۷ هزار راي اضافي [ همگی به نفع احمدي نژاد] به صندوق ها ريخته شده است.

صندوق هايي نود درصدی

اصفهان نيز يکي از شهر هايي است که به طرزی باور نکردنی راي احمدي نژاد در ان بالا اعلام شده است، در حالي که گمانه زنی های بر اساس تجربه و سابقه نشان می داد که در اين منطقه آراي مصطفي معين به طور قطعی بالاتر از ساير نامزدهاست. اين اتفاقی است که همواره در مورد شهرها و استان های زادگاه نامزدها می افتد. در واقع، آراي استان هاي لرنشين به کروبي، استان خراسان به قاليباف، استان هاي ترک نشين به مهرعليزاده، کرمان به هاشمي، و مازندران متعلق به لاريجاني بوده و از قاعده ای کلی پيروی کرده است و فقط اصفهان در اين ميان متفاوت است. کارشناس آماری می گويد اگر اصفهان استانی دورافتاده بود يا دکتر معين چهره شناخته شده اي نبود شايد دليلی براي رفتار متفاوت اصفهاني ها پيدا می شد يا اگر احمدي نژاد هم به اصفهان ربط و رابطه ای داشت. اما در غياب همه اين دلايل محتمل تنها يک دليل جلوه گری می کند و آن امکانات گسترده گروه های شبه نظامی و نظامی در اصفهان است که از سال های پيش به دلايل سياسی اتفاق افتاده و اين منطقه را از هر جهت دارای وضعيت به خصوصی کرده است. استانی که آيت الله منتظری بلند پايه ترين مرجع ناراضی کشور از آن جاست و امام جمعه ای که قديم ترين حکم امامت را از آيت الله خمينی دريافت داشته و از پيش از پيروزی انقلاب در آن شهر اقامه نماز جماعت کرده در همين سال های اخير با اعلام ناخرسندی خود از روند امور کنار رفته است. استانی که تاسيسات نظامی و هسته ای در آن جاست و بيش ترين داوطلب را به جبهه های جنگ فرستاد و همان جا که اول جائی بود که در رژيم گذشته در آن اعلام حکومت نظامی شد و امواج انقلاب اسلامی اول از آن جا برخاست.

جدول هاي آماري نشان می دهد در صندوق هايي که بيش ترين آرا برای احمدي نژاد خوانده شده و وی در آن اکثريت مطلق دارد [۸۰ تا ۹۰ درصد آراي هر صندوق]، تعداد کل آرايش به نسبت سال ۱۳۸۰ حدود ۴۰ درصد بيش تر است؛ اما در مقابل در صندوق هايي که راي احمدي نژاد خيلي پايين است ، آراي به نسبت سال ۸۰ نه تنها افزايش ندارد که به طور ميانگين ۳۲ درصد کم تر نيز هست. احتمال دارد معنای اين تفاوت در آن باشد که ميزان مشارکت واقعی کمتر از آن بوده است که اعلام شده ولی در نهايت آرای بسته بندی شده ای به نام احمدی نژاد به صندوق ها رفته است.

بررسی آماری آرای اصفهان نشان می دهد در صندوق هائی که آراي احمدي نژاد ميان ۱۰ تا ۲۵ درصد اعلام شده، تعداد کل مشارکت نسبت به سال ۱۳۸۰ ، حدود ۵/۳۳ درصد کاهش مي يابد. در صندوق هايي که احمدي نژاد بالاتر از ۸۰ درصد راي آورده است آراي سال ۱۳۸۴ نسبت به سال ۱۳۸۰ افزايشي در حدود ۵/۳۳را نشان مي دهد که اين امر در يک شهر کاملا غير معقول به نظر مي رسد و تنها از طريق افزايش مصنوعي آرا امکان پذير است.

در نهايت پژوهشگر آماری در مورد نتيجه گيري از مطالعه موردي خود راجع به اصفهان معتقد است: در مواردي که درصد آراي احمدي نژاد بيش از ۵۰ درصد آرای ريخته شده در صندوق هاست، دست کم ۷۰ هزار راي به صندوق ها اضافه شده. اين اتفاق در تعداد زيادی از صندوق ها تکرار شده است.

همين کارشناس آماری که حاضر به افشای نام خود نيست تاکيد دارد تجزيه و تحليل آماری نتايج تفکيکی آرای انتخابات سال جاری، برای هر محقق بی طرفی قطعی می کند که سيستم مشخصی در مرحله اول انتخابات با ضريب دخالتی حدود بيست در صد و در مرحله دوم با ضريب دخالتی حدود چهل و پنج در صد توانسته است به نفع نامزد گروه های تندروها عمل کند.ضعيف ترين انتخابات ربع قرن گذشته از نظر سلامت و صحت رای شکل گرفته، گرچه می توان گفت دستگاه های ناظر به فرض بی طرفی ، به دليل پيچيدگی نوع دخالت ها و تقلب ها امکان استناد مشخص به آن را ندارند.

به نظر اين کارشناسان اگر اراده ای وجود داشته باشد که صحت و سلامت انتخابات را در آينده، حتی به وضعيت سال های قبل بازگرداند، ناگزير بايد نظارت خود را از گروه های بسيج و شبه نظامی و نهادهائی آغاز کند که با امکانات وسيع حکومتی در دست يک جناح ويژه است که در گذشته دارای سازماندهی به اين گستردگی نبود و حالا هست.

http://roozonline.com/01newsstory/009499.shtml

http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2005/08/050817_afshari_letter.shtml

نامه سرگشاده علی افشاری به رئيس قوه قضائيه ايران

به نام هستی بخش
رياست محترم قوه قضائيه
جناب آقای آيت الله شاهرودی

با سلام و احترام

اينجانب علی افشاری در آذرماه سال ١٣٧٩ با دستور قاضی شعبه ٢٦ دادگاه انقلاب اسلامی تهران بدون تفهيم اتهام و دلايل آن بازداشت و به همراه آقای مهندس عزت الله سحابی روانه زندان اوين شدم.

موضوع اوليه اتهام به سخنرانی اينجانب در ميتينگ "اعتراض به شکلگيری انسداد سياسی" در دانشگاه اميرکبير مورخ ٦/٩/١٣٧٩ با عناوين تبليغ عليه نظام، تشويش اذهان عمومی و توهين به رهبری اختصاص داشت.

پس از گذراندن قريب به هشت روز در بخش عمومی زندان اوين به بند انفرادی ٢٤٠ زندان اوين منتقل شدم و بازجويی امنيتی آغاز شد که از همان ابتدا با فحاشی، توهين و برخوردهای اجباری همراه بود.

پس از يک هفته بازجويی پيوسته و تؤام با بيخوابی و ايستادنهای ممتد مقابل ديوار و تهديد به انواع و اقسام شکنجه، به دليل عدم پذيرش خواست بازجويان در قبول اتهام براندازی، پس گرفتن سخنان اعلام شده در سخنرانی فوق الاشاره، معذرتخواهی از رهبری و رياست قوه قضائيه و پاسخگويی به سؤالات خارج از چهارچوب موضوع بازداشت، پس از ٢٤ ساعت بيخوابی در حالی که در صندلی عقب ماشين خوابانده شدم و چشمبند به چشم در داخل پتو پيچيده شدم به مکانی که به قول بازجويان "تاريکخانه اشباح" بود و بعدها فهميدم بازداشتگاه ٥٩ سپاه پاسداران است منتقل شدم.

در همان شب انتقال، مورد ضرب و شتم و فحاشی از سوی چند نفر قرار گرفتم و مجبور شدم بر خلاف حقوق و تمايلم به پاسخگويی درباره موارد خارج از موضوع بازداشت بپردازم.

از اين زمان به بعد، شدت و عمق فشارهای جسمانی و روانی، محروميتها، خلأ عاطفی و ايزولگی بتدريج و به صورت مستمر، چنان فزونی يافت که پس از يک ماه ايستادگی ناگاه مقاومتم شکست و شخصيتم را فروريختند و چونان کودکی که در فضايی غريبه قرار گرفته است از فضای گذشته‌ ام گسسته و تبديل به موجودی مصلوب الاختيار و فاقد اراده شدم که چون مومی در دستان بازجو بود و بازجو در موقعيتی مسلط قرار گرفت.

در اين وضعيت بحرانی همچون بيمار روانی سير معکوس اجتماعی شدن را طی کردم و روز به روز فاصله بيشتری با شخصيت قبليم پيدا کردم.

وضعيتم به گونه ‌ای بود که توان مخالفت و ايستادگی در برابر بازجو را نداشتم و تنها توانم معطوف به کاستن از شدت و ابعاد خواسته ‌های بازجو بود.

خواست بازجويان در اين دوره، ابتدا عينيت بخشی به سناريوها و ذهنيتهای آنان در مورد پرونده‌ های ملی نظير کوی دانشگاه، حادثه خرم آباد، عملکرد دفتر تحکيم وحدت و جنبش دانشجويی و تلاش برای اخذ اعترافات مورد نظر در مورد اصلاح طلبان و جريانات سياسی رقيب و پاسخگويی به سؤالات از طريق فشار، اغفال و تلقين بر اساس طرحهای از پيش تعيين شده بود، اما پس از خودداری نهايی اينجانب، در يک دوره پرفراز و نشيب ٤٥ روزه که در اوج فشارها و محروميتها قرار داشتم به انجام مصاحبه ويدئويی عليه مواضع قبلی خودم و اعلام مواضع توبه آميز تغيير يافت و اينجانب نيز بناچار تن به انجام مصاحبه دادم تا مجبور به اعتراف دروغ عليه ديگران و روايت کژتابانه وقايع مهم ملی و جنبش دانشجويی در چارچوب تصورات غير واقعی تيم بازجويی نشوم.

اما در همان شرايط شرط کردم که مصاحبه جنبه تحليلی داشته باشد و جنبه خبررسانی و افشاگرانه پيدا نکند.

روال انجام مصاحبه اجباری بدين‌ترتيب بود که نخست محورها از سوی سربازجو ديکته شد و پس از چانه زدن با بازجو، متن اوليه مصاحبه با اعمال نظر تيم بازجويی تدوين شد و سه مصاحبه ويدئويی در داخل محيط بازداشتگاه با حضور تيم بازجويی صورت گرفت.

فيلمها برای تيم کارشناسی ارسال شد و مجدداً بر اساس نظر کارشناسان و تغييرات آنها بر روی متنهای پياده شده مصاحبه‌ ها، متنی جديد تهيه گشت و در اختيار اينجانب قرار گرفت تا آن را حفظ کنم و پس از يک روز تمرين به مکانی در داخل پادگان عشرت آباد منتقل شدم که قرار بود مصاحبه‌ ای ويدئويی با يک تيم فيلمبرداری حرفه‌ ای صورت گيرد که ناگاه و بدون هيچگونه پيش زمينه قبلی با خبرنگار و تيم فيلمبرداری صداوسيما مواجه شدم.

اشارات بازجو نشان از آن داشت که نبايد واکنشی نشان دهم و از آنجايی که من از حق "خود بودن" به عنوان بديهی ‌ترين حق انسان محروم بوده و اراده مستقل خودم را از دست داده بودم و از اذيت و آزار جهت تحميل اعتراف دروغ بر روی ديگران هراس داشتم، ناچار تسليم شدم.

اما روال آن مصاحبه به اصطلاح داوطلبانه که در ظاهر بنا به درخواست اينجانب صورت گرفت، خود حکايت تلخ ديگری است که نشان می ‌دهد منافع گروهی و اميال قدرت طلبانه برای ذبح حقيقت و تحريف واقعيت، هيچ مرزی را نمی‌ شناسد.

ابتدا شخص بازجو در حضور مصاحبه گر و تيم فيلمبرداری صداوسيما بر روی صندلی مصاحبه کننده نشست و من در حالی که روبروی او قرار داشتم و نگاهم به دوربين صداوسيما بود، متن مکتوب آورده شده از بازداشتگاه را از حفظ به صورت پيوسته و يکسره بدون هيچگونه سؤال و جوابی خواندم.

البته در حين خواندن نيم نگاهی نيز به متن مکتوب داشتم.

کل اين مصاحبه در يک کاست نيم ساعته به صورت مجزا فيلمبرداری شد.

بازجو اعلام کرد که اين فيلم را برای تيم بازجويی و پاره ‌ای مقامات می‌ خواهد و ارتباطی با مصاحبه تلوزيونی ندارد.

سپس مصاحبه کننده صدا و سيما (آقای فلاح) بر روی صندلی نشست و در چهارچوب متن از پيش تعيين شده سئوالاتی را مطرح کرد و من نيز پاسخهای مد نظر بازجويان را ارائه کردم که به مدت بيش از يک ساعت در کاستهای جداگانه تصويری ضبط شد.

در واقع کلماتی که از زبان من در اين مصاحبه و مصاحبه‌های ويدئويی قبلی جاری شد، هيچيک سخنان من نبود، بلکه اراده و خواست تيم بازجويی بود که در اثر فشارهای سنگين وارده از زبان من بيان می ‌گشت.

اين مصاحبه به صورت فيلمی ساختگی بود که نقش من بازيگری در جايگاه مصاحبه شونده بود و تيم بازجويی کارگردانی آن را بر عهده داشت اما متأسفانه در حالی که قاضی پرونده به شکلی صريح اعلام کرده بود که اين مصاحبه داخلی است و در رسانه ‌های عمومی پخش نمی ‌شود، بر خلاف توافقات صورت گرفته، مصاحبه به صورت گزينشی و با مونتاژ فيلم پرشده در حضور بازجو و فيلم مصاحبه با خبرنگار صداوسيما در بخشهای خبری صداوسيما پخش شد.

در اين دوران چند نامه توبه آميز نيز از اينجانب خطاب به قاضی پرونده، رئيس قوه قضائيه و شورای عمومی دفتر تحکيم وحدت گرفته شد که روال آن مطابق متن مصاحبه به صورت تحميلی و ديکته شده از تيم بازجويی بود که هيچکدام عقايد و ديدگاههای من نبود بلکه نمايانگر شخصيتی بود که در جريان بازجويی اجباری از من ساخته شده بود؛ البته نامه‌های فوق منتشر نگشت.

همچنين در اين دوران ، اجبار و فشار بسياری بر من وارد شد تا در چهارچوب القائات و ذهنيت بازجويان، اطلاعاتی در خصوص فعالان اصلاح طلب و دانشجويی درقالب فرمهای تکنويسی بنويسم.

سرانجام به لطف پروردگار در حالی که بشدت به لحاظ روحی به هم ريخته و پريشان بودم و حتی چند بار تا آستانه خودکشی با سيم برق رفتم، در نيمه دوم خرداد ماه سال ٨٠ در آن شرايط دشوار شخصيت به هم ريخته خود را در داخل بازداشتگاه بازيافتم و شخصيت واقعی و پيش از بازداشتم دوباره نمايان گشت و در مقابل برنامه بازجويان ايستادم و از انجام خواسته‌ های آنان سرباز زدم و در اولين فرصت، تمامی موارد خلاف و اعترافات دروغ را به اطلاع قاضی پرونده رساندم و در اولين ملاقات با خانواده، مختصری از اجحافات صورت گرفته را جهت روشنگری به اطلاع افکار عمومی رساندم.

مجدداً دوباره فشارها و تهديدها آغاز شد و مرا تهديد کردند که تا چند سال به صورت انفرادی در بازداشتگاه ٥٩ خواهم ماند و به حبسی طويل المدت بيش از پانزده سال محکوم خواهد شد، امکان دفاع در فضای افکار عمومی پيدا نخواهم کرد و قس عليهذا و مرتباً عنوان می ‌کردند که قاضی و دادگاه در اين پرونده نقشی ندارند و آنها تعيين کننده نهايی و اصلی سرنوشت پرونده اند.

در تيرماه سال ٨٠ قرار بازداشتم تبديل به وثيقه دويست ميليون تومانی شد و علی رغم آنکه خانواده من در مرداد ماه سال ٨٠ تمامی وجه وثيقه را با اخذ تأييديه کارشناسی دادگستری به صورت سندهای ملکی تأديه نمودند، بدون تفهيم اتهام جديدی تا آذرماه سال ٨٠ در بازداشتگاه ٥٩ در سلول انفرادی بسر بردم که در سه ماه آخر آن هيچگونه بازجويی صورت نگرفت.

در مجموع، اهم مصاديق اذيت و آزار جسمانی و روانی در اين دوران بازداشت ٣٥٦ روزه به شرح زير است:

● ٣٢٨ روز حبس انفرادی که ١٢٨ روز آن در سلول انفرادی به ابعاد ٣/١ * ٢ متر و ٢٠٠ روز در سلول به ابعاد ٣ * ٦ متر گذشت
● حضور در بازداشتگاههای امنيتی و نظامی با رده حفاظتی بالا
● حضور در بازداشتگاه حفاظت اطلاعات وزارت دفاع در جنب فرودگاه مهرآباد که سلولهای آن در نزديکی فرودگاه قرار دارد و صدای ناهنجار و گوشخراش نشست و برخاست پيوسته و لاينقطع هواپيما جايی برای آرامش باقی نمی‌ گذارد
● ضرب و شتم با چشمان بسته و فحاشی و توهينهای بسيار و زننده
● بيخوابيهای مداوم و گسترده به گونه ‌ای که يک مورد آن چهار روز مداوم بود
● تهديد مکرر به اعدام و صحنه سازی و برقراری مقدمات اعدام مصنوعی و تلاش برای وادار کردن به نوشتن وصيتنامه
● نگاهداشتن ايستاده به روی ديوار به صورت طويل المدت
● تهديد به انواع و اقسام شکنجه همراه با فرياد‌های گوشخراش به صورت متوالی در گوشهای اينجانب که برخی از آنها متضمن فشارهای جنسی بود
● تهديد به بازداشت اعضای خانواده و دوستان
● محروميت عاطفی و حسی و ممانعت از برقراری ارتباط مؤثر و آزاد با خانواده و وکيل
● بيخبری و محروميت از کتاب و روزنامه به مدت هشت ماه و محروميت مطلق از تلويزيون، راديو و مطبوعات اصلاح طلب
● بستن چشمبند در تمام دوران حضور در بازداشتگاه
● بردن پای تخت به منظور زدن کابل و برقراری مقدمات آن
● فشارهای روانی گسترده
● قرار گرفتن در معرض سرما به گونه ‌ای که عمدتاً در فصل زمستان شبها در اتاقی سرد قرار داشتم
● شرايط بهداشتی نامناسب
● محروميت از مکالمات تلفنی آزاد و محدوديت تماس تلفنی در حضور بازجو
● محدوديت و محروميت در استفاده از هواخوری به گونه ‌ای که در طول چهار ماه نخست حبس، روزانه پنج دقيقه در حياط کوچک بازداشتگاه با چشمبند امکان هواخوری داشتم
● فريب و دروغپردازی جهت وارونه نشان دادن مسائل و فضای سياسی کشور و جنبش دانشجويی
● انتقال اخبار کذب و دروغ به نقل از دوستان و فعالان سياسی اصلاح طلب
● انتقال به وسيله آمبولانس (که در برخی موارد روی برانکارد قرار می ‌گرفتم) از بازداشتگاه به دادگاه
● بازجويی نامحدود در تمامی حوزه‌ ها و خارج از موضوع بازداشت
پس از آزادی با وثيقه دويست ميليون تومانی از طريق مصاحبه مطبوعاتی و نامه نگاری به مسئولان بلندپايه نظام و پيگيريهای حقوقی به آگاهی بخشی پيرامون مسائل دوران بازداشت و مطالبه حقوق تضييع شده پرداختم ولی متأسفانه پاسخی دريافت نکردم و در عوض دو سال ديگر بناحق تحت اتهامات بی‌ اساس به زندان افکنده شدم و تاوان ايستادگی روی مواضع و حقوق انسانی خود را پس دادم.

آقای شاهرودی

آنچه در اين پرونده بر من گذشت، آئينه تمام عيار تخلفاتی است که جنابعالی چندی پيش برای دستگاه قضايی برشمرديد و تا زمانی که عاملان و صحنه گردانان اين تخلفات به سزای اعمال غيرانسانی و غيرشرعی خود نرسند، نمی ‌توان به انجام اصلاح واقعی در دستگاه قضايی اميد داشت.

اينک پس از گذشت افزون بر ٥٥ ماه از تشکيل پرونده و ٤٤ ماه از آزادی با قيد وثيقه دويست ميليون تومانی، روز سه شنبه مورخ ١/٦/١٣٨٤ به عنوان زمان برگزاری دادگاه اينجانب ابلاغ شده است.

حال با عنايت به توضيحات فوق الذکر و سياسی بودن ماهيت اتهامات وارده، التزام به فرايند دادرسی عادلانه، اعلاميه جهانی حقوق بشر، موازين دينی و حقوق من به عنوان انسان حکم می ‌کند مطابق اصل ١٦٨ قانون اساسی، دادگاه اينجانب به صورت علنی و با حضور هيئت منصفه برگزار گردد.

از آنجايی که مصاحبه ويدئويی ساختگی گرفته شده از اينجانب در دوران بازداشت در بخشهای خبری پر بيننده صدا و سيما با پوشش تبليغاتی گسترده پخش شده است، از اين رو موجبی برای مخالفت با علنی شدن دادگاه به دلايل امنيتی وجود ندارد.

وقتی طرح مطالب توضيحی و به اصطلاح روشنگرانه پيرامون اعمال مخل امنيت کشور (به زعم آقايان) در رسانه‌ های خبری در دوران بازداشت مشکل امنيتی ندارد، به طريق اولی اطلاع افکار عمومی و رسانه‌های عمومی از مطالب مطروحه در دادگاه، دفاعيات طرح شده در خصوص بی ‌اساسی اتهامات و مفاد مصاحبه به منظور سنجش ميزان واقعيت اتهامات وارده نيز خالی از تبعات امنيتی است.

ترديدی نيست که برگزاری دادگاه صالح علنی، مناسبترين راهکار برای داوری درست افکار عمومی و فعالان دانشجويی پيرامون وقايع رخ داده در اين پرونده و حواشی آن به عنوان فرازی از تاريخ معاصر و نحوه برخورد قضايی و امنيتی با يک فعال دانشجويی است.

کيفيت برگزاری دادگاه اينجانب می‌ تواند آزمون ديگری برای سنجش اصلاحات ادعايی در دستگاه قضائی و ميزان جامه عمل پوشيدن قانون شهروندی باشد؛ به اين لحاظ مصرانه خواهان برگزاری دادگاه به صورت علنی و بر اساس مقتضيات فرايند دادرسی عادلانه ام.

و من الله التوفيق
علی افشاری
٢٤/٥/١٣٨٤

http://roozonline.com/03satire/009512.shtml

از اوکلند تا نطنز

ابراهیم نبوی
e.nabavi@roozonline.com

۲۷ مرداد ۱۳۸۴

اعتصاب غذای گنجی شکست
خدا را شکر. کاش زودتر می شد، ولی هنوز هم دیر نیست. امیدوارم خبر از آن شارلاتان بازی های مرتضوی نباشد. به هر حال این خبر را به تمام دوستداران گنجی تبریک می گوئیم. همزمان با اعلام خبر شکستن اعتصاب اکبر گنجی نامه ۱۲۲ تن از چهره های سیاسی و مطبوعاتی از خاتمی، کروبی، هاشمی، میرحسین موسوی و معین برای حل وضعیت بحرانی گنجی منتشر شده بود. آنها از این پنج نفر خواسته بودند که برای پایان دادن به اعتصاب غذای گنجی تلاش کنند. دیروز یک خبر مادرانه هم منتشر شد. مادر گنجی دادستان تهران را متهم کرد که می خواهد میان او و عروسش اختلاف بیندازد. وی گفت: مرتضوی تمام ایمانش را داده، یک مقام گرفته.

کابینه
کابینه دسته سیسیلی ها در حال تشکیل است. وزیر بهداشت عامل به زندان انداختن گنجی بوده، بنابراین احتمال دارد که حتما مشکلات پزشکی کشور حل شود. وزیر آموزش و پرورش در حین آموزش به فرزندان وطن یک بار که بیکار بوده روزنامه جهان اسلام را تعطیل کرده. وزیر کشور عزیزمان علاوه بر تخصص در امور امنیتی در مورد داروی نظافت و استعمال غیر رایج آن تخصص دارد. وزیر کشاورزی مان خدا را شکر تا ده سال قبل در روستای کوت عبدالله زندگی می کرد و در این چند سالی که به شهر آمده موفق شده که به اندازه چند تا وزیر از مملکتداری سردربیاورد. وزیر فرهنگ و ارشاد مان از یک خانواده قدیمی تروریست تشریف دارند که الآن کار فرهنگی می کنند و به امید خدا با نشریات مخالفند. وزیر صنایع هم مدتی در سپاه بوده اند و در همه امور صنعتی از قبیل توپ تانک مسلسل و سنگرسازی وارد هستند. وزیر نفت مان هم به امید خدا 26 سال قبل لیسانسش را گرفته ولی دو سال قبل دانشجوی دکترا شده و قبلا هم در شهرداری تهران هر وقت گازوئیل تمام می شده خودش می رفته و با تانکر می آورده. وزیر اطلاعات مان هم که قربانش بروم، دندون طلا، ماه! محسنی اژه ای در پاسخ به قوامی که گفته بود وزیر اطلاعات باید مجتهد باشد، گفت: من مجتهد هستم. محسنی اژه ای گفته است: سعی می کنم جریان پرونده قتلهای زنجیره ای تکرار نشود. بايد گفت خدا قوت.

لطفا نفتی نشوید
من نمی دانم چرا به این سعیدلو بدبخت گیر داده اند، این که از بقیه خیلی بهتر است. وی در مورد سوابق کاری اش گفته است: سابقه بنده نشان می دهد، توانایی مدیریتی لازم را دارم و می توانم در وزارت نفت فعالیت نمایم. زمین شناس ممتاز هستم. کارشناس ارشد ذخائر معدنی و دانشجوی دوره دکترای رشته نفت هستم. در ۲۵ سال گذشته ۱۸ سال معاون وزارتخانه بوده ام. آگاهان در کمال بدجنسی زندگینامه ایشان را از روی سایت خدمت بررسی کردند. ایشان در ۲۵سال گذشته ۳ سال معاون وزیر بوده و سه سال هم مشاور وزیر بوده است. جمع ۳ و ۳ هم نمی شود ۱۸، ضمنا مشاور هم با معاون فرق دارد. سعیدلو برای نشان دادن دیدگاههای کارشناسانه اش در مورد نفت، گفت: مردم نباید در زمستان ها دچار مشکل سوخت و گاز شوند. وی در مورد نحوه اجرای سیاست انتقال نفت به سفره مردم، گفت: پالایشگاه ایجاد می کنیم، فرزندان مردم سرکار می روند. فرهنگ جامعه عوض می شود. امید به آینده و اشتغال افزایش می یابد و شیرینی آینده آنها، یعنی شیرینی آثار فروش نفت در سفره مردم می آید. آگاهان برای این برادر دوراندیش که انشاء الله تا ۱۵15 سال دیگر نفت را به سر سفره مردم خواهد آورد، آرزوی موفقیت و شادکامی کردند. ضمنا مهم ترین شغل برادر سعیدلو عضویت در هیات رسیدگی به تخلفات اداری وزارتخانه های مختلف بوده است.

قبلا هم یکی خراب بود، بهتر شد
من خودم خیلی برنامه برای زمانی که رئیس جمهور بشوم دارم. اصولا هرکدام از ماها در ذهن مان یک بار رئیس جمهور می شویم و تصمیم می گیریم یک کارهای بامزه ای بکنیم که قبلا هیچ رئیس جمهوری انجام نداده بود. بدنبال ایجاد تردید در مورد رای آوردن وزیر نفت و وزیر آموزش و پرورش، یکی از نمایندگان مجلس یک قرریزی آمد و گفت: در مجلس نیروهای توانمندی را برای اداره وزارت نفت و آموزش و پرورش داریم. ظاهرا مجلسی ها بدشان نمی آید که در همین مدت باقی مانده به یک سروسامانی برسند. الفنون هم که خواسته گربه را دم در مجلس به قتل های زنجیره ای برساند، اعلام کرده که اگر وزرایش رای نیاورند، جانشین معرفی نمی کند. حاجی بابایی، عضو هیات رئیسه مجلس هم اعلام کرده که: رئیس جمهور حق چنین کاری را ندارد. فعلا الفنون قصد دارد با یک رای بالایی رای اعتماد بگیرد و اگر موفق به این کار نشود آنوقت ممکن است مشکلات برایش کمی جدی شود. اشعری هم در مورد مخالفت نمایندگان گفت: هر چه نمایندگان بگویند درست است، ولی فکر می کنم رای اعتماد خوبی کسب کنم. آگاهان توضیح دادند که یا منظور اشعری این است که نمایندگان دارند حرف مفت می زنند، یا می خواهد بگوید من نمی فهمم شما چه می گوئید. از طرف دیگر اعلام شد که منوچهر متکی نمی تواند وزیر خارجه شود، چون عضو یک تشکل سیاسی است. افروغ هم که هر روز یکی به خواستهایش افزوده می شود،تکرار کرد: هشت وزیر احمدی نژاد باید تغییر کند. اما در مقابل خانم سفره ای گفت: آقای احمدی نژاد بزرگواری کرد و وزرای دولت اصلاحات را در کابینه قرار داد. شاید سه چهار وزیر رای اعتماد نگیرند.

کابینه بحران یا کابینه بحران ساز؟
شایع شده که برخلاف آنچه به نظر می رسد، رهبری در کابینه دخالت نکرده است. البته خودمانیم از این ترکیب کابینه هم به نظر نمی رسد هیچ عقلی غیر از همین عقل کامل الفنون در کابینه دخالت کرده باشد. به نظرم حتی شورای نگهبان و قوه قضائیه و سپاه و این گروهها هم دخالت نکرده اند. من فکر می کنم الفنون زنگ زده به شورای نگهبان و با الهام که تلفن های آنجا را جواب می داده حرف زده و گفته آقایون نمی خوان وزیری خدمت شون تقدیم کنم؟ الهام هم گفته نه. الفنون هم گفته: حالا شما نمی شه خودت بیایی؟ و بعد همین کار را با سخنگوی قوه قضائیه کرده. به هر حال من که فکر می کنم این لیست مجموعه افکار و اندیشه های احمدی نژاد است. سلامتی گفت: کابینه احمدی نژاد مخصوص شرایط بحرانی است. آگاهان توضیح دادند که اصولا دو نوع کابینه بحران داریم، یک کابینه داریم که چون شرایط بحرانی است، آنرا تشکیل می دهیم، یک نوع کابینه بحران هم داریم که وقتی آنرا تشکیل دادیم خودبخود شرایط بحران بوجود می آید.

معلوم شد کجا بودند؟
یکی از نکاتی که مردم دوست دارند بدانند، این است که این همه خوشگل باهنر فهمیده که لیسانس شان را بیست سال پیش گرفتند و دکترای شان را دو سال پیش، در این مدت کجا بودند که ما نتوانستیم گل روی آنها را زیارت کنیم؟ حسین شریعتمداری در نقش پدر دوماد و مسوول جور کردن مراسم بله برون کابینه- و شاید هم ختنه سورون مخالفانش- در این مورد که « آنها که نبودند کجا بودند؟ » در سرمقاله کیهان توضیحات کافی داد. گویا این آقایان که نبودند قهرمانان جنگ بودند که در این مدت خبری از آنها نبود. برای آگاهی بیشتر هموطنان و تکمیل اطلاعات صادره از کیهان، موارد زیر در مورد اینکه چرا این آقایان اینفدر دیر رسیدند داده می شود:
۱) احتمالا خبر پایان جنگ به آنها داده نشده بود، وگرنه زودتر می آمدند به تهران
۲) احتمالا با دوچرخه آمدند و دیر رسیدند.
۳) احتمالا وسط راه مدتی گرفتاری داشتند و نرسیدند
۴) احتمالا هنوز هم نیامده اند و دلیل خاصی هم ندارد.

از اوکلند تا نطنز
گروهی از دانشجویان مشهدی، یک کاره بلند شدند و رفتند دور نیروگاه نطنز حلقه زدند. قبلا کاری شبیه این را دانشجویان آمریکایی در دهه هفتاد کرده بودند. در دهه هفتاد میلادی و در جریان جنگ ویتنام، دانشجویان دانشگاههای مختلف آمریکا پایگاه هوایی اوکلند را محاصره کردند تا مانع از حمله نیروهای آمریکا به ویتنام شوند. چند تفاوت اساسی بین این دو اقدام دانشجویان آمریکایی با دانشجویان مشهدی وجود داشت:
۱) دانشجویان آمریکایی ۳۰۰ هزار نفر بودند، اما دانشجویان مشهدی ۵۰۰ نفر بودند.
۲) دانشجویان آمریکایی پایگاه را محاصره کرده بودند تا جلوی جنگ را بگیرند، دانشجویان مشهدی پایگاه را محاصره کردند تا جنگ را بوجود بیاورند.
۳) دانشجویان آمریکایی را پلیس می زد، دانشجویان مشهدی را پلیس اسکورت می کند.
۴) اگر دانشجویان آمریکایی عکس شان گرفته می شد، از آن به عنوان مدرک جرم استفاده می شد، اما اصولا دانشجویان مشهدی برای عکس گرفتن آمده اند.
در پی ایجاد حالت سکوت میان ایران و اروپا، وزیر امور خارجه فرانسه گفت: ایران دوباره متن پیشنهاد ما را بخواند. در مقابل و در حالی که اروپایی ها و آمریکایی ها هیچ رفتار خشنی از خودشان نشان نداده اند، سعیدی از مسوولان انرژی هسته ای ایران گفت: اگر اروپا خشن شود، ما مصمم می شویم. آگاهان از آقای سعیدی درخواست عاجزانه کردند که اینقدر خشونت نشان ندهند، چون برای قلب شان خوب نیست. علیرغم اینکه در هفته گذشته مقادیر معتنابهی ذرت از سوی رئیس جمهور و مجلس و مقامات و بسیجیان دانشجو پرتاب شده بود، علی لاریجانی تاکید کرد که مواضع ایران همان مواضع قبلی است.

الفنون گاف ۵۰ میلیاردی داد
دیروز توفانی در تهران پیچید، درختان شکستند و شهر به هم ریخت. روزنامه ها نوشتند که رئیس جمهور در حالی که داشت نقطه های رقم پنجاه میلیارد را به دقت می شمرد، جلوی یک قرارداد خرید ساختمان را برای سازمان میراث فرهنگی وو گردشگری گرفت. مرعشی امروز توضیح داد که از این خبرها نبوده. وی گفت: ما یک ساختمان پنجاه میلیارد تومانی را داشتیم می خریدیم، که چون من داشتم می رفتم فکر کردم ممکن است خرید این ساختمان برای مدیر بعدی مشکل ایجاد کند، با احمدی نژاد مشورت کردم و او گفت اگر فسخ قرارداد باعث لطمه به بیت المال نمی شود آن را فسخ کن، من هم چون فسخ قرارداد لطمه به بیت المال می زد آنرا فسخ نکردم. بعد دیدم نوشته اند که رئیس جمهور این قرارداد را فسخ کرده. در ضمن خريدار سازمان ميراث فرهنگی بوده که جزء دولت است و فروشنده هم بانک ملی بوده که الحمدلله جزء دولت است، بنابراين کيهان سوتی داد و از اين معامله شهرام جزايری درنيامد. و بعد هم معلوم شد از اصل... بله.
نتیجه گیری اخلاقی: قبل از فسخ قرارداد خبرها را به مطبوعات ندهید.
به علت پیش آمدن کار ویژه و فوق العاده؛ احمدی نژاد در اولین مراسم دیدار مردمی خود حضور نیافت.

هیس! لطفا سیاست سکوت را حفظ کنید!
فعلا اصلاح طلبان در سکوت ناشی از کابینه بسر می برند، همه مواظبند که خدای ناکرده خبرش به گوش راستگراها نرسد و کابینه عزیز مهرورز هفتاد میلیونی را دست بزنند. لطفا همه سکوت را رعایت کنید، هر کسی که خواست بگوید کابینه ضعیف است، بگوئید که ضعیف باباته. بگذارید همه چیز بخوبی پیش برود. حبیبی و رحمانیان سکوت هوشمندانه اصلاح طلبان را اعلام کردند. مزروعی نیز تئوری سکوت و نظاره کامل، در عین هوشیاری را مطرح کرد. اینجانب از کلیه برادران و خواهران اصلاح طلب اعم از رادیکالیزه و غیررادیکالیزه، دموکراتیزه و غیردموکراتیزه، خواهشمندم که سکوت را به هم نزنند و بگذارند کابینه الفنون با حداکثر آرا رای بیاورد.

ضرغامی، ضرغامی، حمایتت می کنیم!
آقا! من با ضرغامی کاملا موافقم. دیروز خیلی حرف های جالبی زد. و امیدوارم سر حرفش بایستد. ضرغامی گفت سیاستی را که صدا و سیما در جریان انتخابات در پیش گرفته بود، ادامه خواهد داد. یعنی یک سانسورهای لایتی در خبر و این جور چیزها می کنند ولی تلویزیون را ارگان دولت نمی کنند. ضرغامی گفت: در دولت جدید هم مطالبات مردم را مطرح می کنیم. همچنین ضرغامی در مورد پخش صدای فرهاد از تلویزیون گفت: ما نمی دانیم چه کنیم، پخش نمی کنیم، می گویند چرا پخش نمی کنید، پخش می کنیم می گویند چرا پخش می کنید. به نظر من که تلویزیون و رادیو هر چه موسیقی و فیلم پخش کند خوب است.

ژاپن ۲ ایران۱
ایران در یک بازی نسبتا خوب و بدون حضور لژیونرها بازی آخر مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۶ را به ژاپن باخت. بازی تشریفاتی بود و چندان اهمیتی نداشت. علی دایی ۱۰۵ مین گل خود را از روی نقطه پنالتی زد. بازی خوبی بود.

نامه علی افشاری در مورد شکنجه
نامه علی افشاری در مورد دوران زندان و شکنجه و فشارهایی که به او وارد کرده بودند و موضوع اعترافات تلویزیونی منتشر شد، نامه تکان دهنده ای است، آنرا حتما بخوانید. در همين شماره خودمان.

دراين سقوط اعتبار مدارك ومدارج تحصيلی- دكتر و مهندسی كه اين روزها جلوی هر اسم پاسدار و وزير وبه مجلس رفته ای می‌گذارند،محلی از اعراب دارد؟ تهران - خيابان ملاصدرا   http://www.peiknet.com/1384/hafteh/08mordad/hafteh_page/80rozaneh.htm نگاهی از "روزنه" از فضا برسراستبداد هميشه گلوخ باريده 1319 راديو 1337 تلويزيون دهه 70 ماهواره دهه 80 اينترنت باغ ها را، گرچه ديوار و در است از هواشان، راه با يكديگر است در بعد از ظهر روز چهارم ارديبهشت ماه سال ۱۳۱۹ راديو در ايران راه اندازی شد. يعنی حدودا ۱۵ سال پس از رواج اين وسيله در دنيا. در سال ۱۳۳۵ در يكی از جرايد نوشته ای به چشم ميخورد كه حاكيست فردی بنام كازرونی كه از فارغ التحصيلان سينما و تلويزيون در خارج از كشور است قصد دارد در خصوص ورود تجهيزات فرستنده و گيرنده تلويزيونی به ايران با دولت ايران مذاكراتی به انجام رساند. دو سال ميگذرد و خبر ديگری نيست. در سال ۱۳۳۷ مجلس شورای ملی با تصويب چهار تبصره و يك ماده واحده به فردی بنام حبيب اله ثابت پاسال اجازه ميدهد تلويزيون ايران را تحت نظارت وزارت پست و تلگراف و تلفن وكالت ميدهد. در يازدهم مهر 1337 تلويزيون ايران با حضور شاه در خيابان گاندي(وزرا) افتتاح شد. در روزهای و حتی ماه های نخست اين تلويزيون فقط دو ساعت در روز برنامه داشت و برای توليد و پخش آنها صرفا از "يك دوربين" و يك استوديو استفاده ميشد. ۶ ماه بعد ثابت كه از بی‌سود بودن اين رسانه آگاه بود  به وزارت پست پيشنهاد كرد تاسيسات تلويزيون را با قيمتی عادلانه از او بخرد. شاه با پرداخت كمك مالی به او موافقت  كرد. ثابت با يك قرار داد با شركت ACA تجهيزاتی مثل تله سينمای ۱۶ و ۳۵ ميليمتری و ۵ دوربين جديد و يك فرستنده سيار و ... وارد ايران كرد. استوديوی دوم راه اندازی شد و ساعات برنامه ها به حداكثر ۶ ساعت در روز رسيد. يكسال بعد وی با همكاری يك شركت آمريكايی آنتنی يك صد متری را در آبادان و برای تقويت امواج نصب شد. نمايش هايی با اجرای گروههای تئاتری ايران و سپس آگهی های آمريكايي(در ازای خدمات هر روزه ايشان به اين نهاد) و بعد سريالهای آمريكايی در تلوزيون نمايش داده شد. در سال 1343 تلويزيون از نهادی خصوصی به سازمانی دولتی تبديل شد تا در راستای اهداف حكومت به سخن پراكنی  كند. رضا قطبی پسر دائی همسر شاه "فرح" مسئول سازمان دهی تلويزيون دولتی ايران شد. و بالاخره تلوزيون ملی ايران در ساختمان پخش در خيابان جام جم با زيربنايی در حدود ۲۵۰۰ متر و دو طبقه و سه استوديو و ۲۷ اتاق راه اندازی شد. اين تلويزيون از سيستمی تحت عنوان "۶۲۵ خطی”(سكام فرانسه) بهره گرفت. اما ظاهرا گيرنده ها قدرت دريافت اين تصوير را( كه در آنزمان بهترين در سطح جهان بود) نداشتند. بنابراين برنامه های تلويزيون ترجيحا علاوه بر پخش به شيوه سكام بر روی كانال ۷ , پخشی با سيستم قبلی جهانی يعنی ۵۲۵ خطی آمريكايی نيز داشتند. در روزهای اوليه راه اندازی تلويزيون "ملی” ساعات پخش ۴ ساعت(۱۹ تا ۲۳) بود و بعد به ۵ ساعت  رسيد. در سال ۱۳۴۸ تعداد كانالهای تلويزيون ملی ايران به 3 كانال(يا شبكه) رسيد.  نخستين مركز شهرستانی تلويزيون در ايران در سال 1347 و در"اروميه"(رضائيه قبلی) راه اندازی شد. چند ماه بعد مركز بندر عباس و ايستگاه ماهواره ای - مخابراتی اسد آباد در همدان فعاليتش را شروع كرد كه امكان رد و بدل كردن و پخش مستقيم برنامه های خارجی را در ايران فراهم كرد. سپس مراكز مشهد و گيلان و زاهدان و اصفهان و مازندران و شيراز آماده و مشغول بكار شدند. در سال 1350 راديو با تلويزيون تلفيق و تحت يك سازمان معرفی گرديد. همچنين در همين سال علاوه بر ۳ كانال مفروض( كه البته سومی در اين سال از بخش خصوصی خريداری گرديد) , دو كانال ديگر تحت عناوين "تلوزيون آموزشی”(وزارت فرهنگ=آموزش و پرورش) و تلويزيون بين المللي(متعلق به ارتش آمريكا كه بزرگترين شبكهن مشتشاران نظامی را در ايران شاهنشاهی داشت و داشتن يك ايستگاه تلويزيونی رسمی را حق خود می‌دانست) به تصويب رسيد و اجرا گرديد.  در سال ۱۳۵۷ كانال(شبكه) اول تلوزيون در ايران توانست ۲/۷۴ درصد و كانال(شبكه) دوم ۷/۴۵ از كل جمعيت ايران را تحت پوشش قرار دهد. بعد از انقلاب و با آغاز جنگ تلويزيون در حاشيه قرار گرفت و تنها با ۲ شبكه تا اوايل دهه ۱۳۷۰ فعاليت می‌كرد، با پخش ميانگين ۷ ساعت برای هر شبكه در روز{(ساعت ۱۶ تا ۲۳)- و البته در دهه ۶۰ برای شبكه دوم (از ساعت ۱۹ تا ۲۳)} از رقبای خارجی و در دورانی كه همگان بر توسعه اين رسانه - صنعت همت گمارده بودند عقب افتاد كه آثار آن هنوز هم برجاست و با قاطعيت ميتوان گفت به لحاظ بصري( عدم تبديل سيستم آنالوگ قبلی به ديجيتال بغير از شبكه ۵ و ۳) و كيفي( جنبه های فنی و زيبايی شناختی برنامه ها و دكورها) و ... حداقل ۲۰ سال از جهان اين رسانه پس افتاده است. كوششهای لاريجانی در جهت افزايش شبكه ها اعم از عمومی و شهرستانی و تعدد برنامه ها و افزايش ساعات پخش تا ۲۴ ساعت در برخی شبكه ها از اوايل دهه ۱۳۷۰ تا كنون و تشكلی بنام "سيما فيلم"(در راستای توليد برنامه هايی با هزينه بالا) و توليد برخی برنامه ها و سريالهای قابل توجه و عريض و طويل كردن يك سازمان صرفا دولتی هرگز نخواسته است در راستای تشكيل شبكه های خصوصی و كابلی در ايران اقدامی صورت گيرد و انتقادی سازنده از اين سازمان(حتی در مجلس) صورت گيرد و حتی از دارائيها و درآمد آن صورت برداری شود. درآمدی كه فقط در سال 1379 و صرفا با واگذاری امتياز تهيه و پخش آگهی های بازرگانی به شركتهای خصوصی برای 6 ماهه اول 150 ميليارد ريال برای شبكه 1 و ۱۲۰ ميليارد ريال برای شبكه ۲ و ۱۰۰ ميليارد ريال برای شبكه ۳ سودآوری داشته است. تمام اين مقولات علاوه بر درآمدهای ديگر اين سازمان اعم از فروش برنامه و نهاد های وابسته نظير سروش و ... و بودجه چند هزار ميليارد ريالی كشور است كه در هر سال دو دستی تقديم اين سازمان ميشود. می رسيم به انقلاب و جمهوری اسلامی: دهه 70 آنتن های ماهواره از بام خانه های مردم، كه از خرپشته سيمای كسل كننده جمهوری اسلامی بالا رفت و دهه 80 اينترنت مرزهای بسته جمهوری اسلامی را در نورديد. مردم از فضا به جهان وصل شدند. بقول مولوی: باغ ها را گرچه ديوار و در است از هواشان، راه با يكديگر است

http://www.womeniniran.net/archives/FSR/002917.php اين شمارش معكوس براي اعدام زني است كه به او مي گوييم ميم.عين چون ‏آبرو برايش مهم است.‏

زنان ایران اين شمارش معكوس براي اعدام زني است كه به او مي گوييم ميم.عين چون ‏آبرو برايش مهم است.‏ (1) او براي برگشتنش از پاي چوبه دار به قدم هاي ما نياز دارد.‏ (2) او براي دفاع از حيثيتش دستش به خون كسي آلوده شده و حالا طبق يكي از ‏همين قوانيني كه مي دانيم و مي دانيد يا بايد پاي چوبه دار برود يا ديه كامل ‏يك مرد مسلمان را بپردازد كه البته تا امروز بخشي از آن تامين شده است.‏ حالا مانده 15 ميليون تومان و همت من و تو.‏ به نظر تو 15ميليون تومان براي نجات جان يك انسان خيلي كم است يا ‏خيلي زياد؟ فكر مي كنيم اگر قرار به دست و آستين بالا زدن همه ما باشد جمع كردن ‏اين رقم كاري ندارد. تو چه فكر مي كني؟ كافي است تو خواننده اين چند خط ‏تصميم بگيري به اندازه اي كه ميتواني كمك كني. راه و چاهش را همين ‏پايين مي نويسيم.‏ راهنماي يك كمك انسان دوستانه در سه گام:‏ ‏1-از اين فهرست نزديكترين شعبه بانك پارسيان را پيدا كن: http://www.parsian-bank.com/FARSI/about_offices_branches_f.php ‏2-يك فيش واريز به حساب جاري از كارمند بانك بگير. ‏ ‏3-مبلغ مورد نظرت را به اين حساب واريز كن:‏ ‏ حساب جاری 0100023402003 – بانک پارسیان- شعبه کریمخان – موسسه راه ‏توانمند زیستن هموطنان خارج کشور می توانند به همان حساب که حساب ارزی هم هست پول واريز کنند، و يا از طريق Paypal با استفاده از کرديت کارد کمک های خود را پرداخت کنند: در صورت نياز به اطلاعات بيشتر، هموطنان ساکن کانادا می توانند با نازلی کاموری، همکار سايت زنان و موسسه راه ‏توانمند زیستن (راهی) در تورنتو تماس بگيرند: kamvari@gmail.com و هموطنان ساکن آمريکا می توانند با صنم دولتشاهی تماس بگيرند: sanam@womeniniran.net ------ (1) شمارش معکوس اعدام زنی که نتوانست ادعایش را ثابت کند آغاز شده است! : زنان ایران – آسیه امینی (2) اعلام شماره حساب برای کمک به م.ع : زنان ایران

http://nikahang.blogspot.com/2005/08/blog-post_112446404105815326.html

در باب دایناسوری که به زور بازو نان نخوردی و خدمت سلطان کردی

راستش چند مساله در مورد عطا مهاجرانی ذهن مرا مشغول کرده. سوای اینکه مدت‌ها بود به کسی گیر نداده بودم، ولی ماجرا از عقرب‌بازی من فراتر است.

سیاست باعث می‌شود به بسیاری از مردان درون گود اعتماد نکنیم، چون حد اقل به خاطر حفظ جایگاه مجبور به سکوت، و حتی پایمال کردن حقیقت می‌شوند. می‌توانم درک کنم که مهاجرانی شاید منتظر راه افتادن مرکز گفتگوی تمدن‌های خاتمی در خارج از کشور باشد و نتواند خیلی از اتفاقات را حد اقل از دید خود تحلیل کند، و همینطور می‌فهمم که تا زمان در جریان بودن ماجرای دادگاه به راحتی از خودش دفاع کند، چون احتمالا طرف مقابل هم می‌تواند مدارک و عکس‌ها را روی اینترنت بیاورد. اتفاقا بر خلاف خیلی‌ها معتقدم مساله خصوصی نیست، چون کسی که به اعتبار قدرتی که در یک نظام دینی می‌گیرد، و متهم به سو استفاده از قوانین و همینطور شرایط بسته کشور به نفع خویش شده است، بهتر است مشخص کند که می‌توان به او اعتماد کرد یا نه؟ چه بسیار کسانی که به خاطر همین اتهامات سال‌ها در زندان بوده‌اند، چون نه پارتی قدرتمندی داشته‌اند و نه ثروت دولت‌داده‌ای که خرج وکیل بشود. مگر ماجرای وزیر ارشاد قبل از خاتمی برای این جماعت نباید عبرت می شد؟ اگر دلداده‌گی خوب است، و آنهم با "دلدار"، پس احتمالا عطا مهاجرانی که سعدی را از بر دارد، خوانده است که:
سعدیا دور نیک‌نامی رفت، نوبت عاشقی است یک‌چندی!

نمی دانم، ولی آیا مهاجرانی می‌تواند مثل کلینتون رفتار کند یا نه؟ و خیلی راحت با قبول کردن بعضی مسائل، از زیر بار فشار سنگین افکار عمومی خارج شود؟ مگر یاران قدیم مهاجرانی که وارد کارهای اطلاعات شدند به امثال ما نمی‌گفتند که با گفتن حقیقت خلاص می‌شویم؟ احتمالا تا وقتی جبر رفتارهای دینی یا شبه دینی وجود دارد، نخواهد توانست...امان از تقیه!

در هر صورت، نسل‌های بعدی شاید بتوانند اندکی از دایناسورهای رو به انقراض فعلی عبرت بگیرند.

 

 

 

 

http://nikahang.blogspot.com/2005/08/blog-post_19.html

دایناسوری که می‌خواست رییس جمهوری شود ولی مهاجرت کرد

اول- امروز سالگرد اولین ازدواج مهاجرانی است. این روز فرخنده را به ایشان و جمیله خانم کدیور تبریک می‌گوییم. اینکه گفتم اول، نه برای ایجاد سو تفاهم، بلکه حسن تفاهم است! هر مرد مسلمان اگر بتواند عدالت را میان چند تای دیگر هم برقرار کند، دومی، سومی و چهارم نوشش باد! و غم دوری از حوریان فراموشش باد!
در ضمن آقای مهاجرانی از اتهام افترا در خلاصی پیدا کرد، انشا‌الله از اتهام های دیگر مثل ترک نفقه و عدم پرداخت مهریه که به دادگاه خانواده کشیده شده با تفاهم بیرون بیاید(البته وکیلشان). اگر پارسال عکس‌ها را محمد قوچانی چاپ کرده بود و عطریانفر مانع نمی‌شد، احتمالا بازی جالب‌تر شده بود...وکیلم؟ با اجازه بزرگ‌ترهای فامیل و غیره، ....بعد از بار سوم....بعله!

دوم- آقای مهاجرانی اخیرا در موضع منتقد مشفق نظام مقدس برای روزنامه الشرق‌الوسط می‌نویسد. کاش همان مطالب را در وبلاگش می‌آورد تا بیشتر بهره می‌بردیم:

مهاجرانی در مقاله خود مثالی از «دایناسور» آورده است که چگونه این حیوان قوی جثه و نیرومند نتوانست زندگی و بقاء خود را تضمین کند و برخلاف بسیاری از حیوانات ضعیف نسل آن منقرض گشت. از نظر مهاجرانی دایناسور با داشتن قدرت فوق العاده ، فاقد توانائی سازگاری با محیط پیرامون خود و فضای خارجی بود. آنچه که مهاجرانی میخواهد به آن اشاره کند این است که جمهوری اسلامی همانند دایناسور به قدرت توهمی خود مینازد اما نه رابطه خوب و سالمی با ملت ایران دارد و نه میتواند روابط مسالمت آمیز با دیگر ملل جهان ایجاد نماید.
به نقل از ایران امروز

خواندن همین چند خط که بسیار هم جذاب است مرا به فکر فرو می برد؛ مهاجرانی در ایجاد، حفظ و انحراف این رژیم قدرت‌گرا کجای کار بوده است؟ نماینده تندخوی دور اول که برای ارتقا دوست داشت دائما دهان مبارک ملی مذهبی‌ها را سرویس نماید، و بعدها معاون نخست‌وزیر و رئیس جمهوری شد و مایل بود دوران ریاست جمهوری را برای هاشمی طولانی‌تر کند، و سه سالی را هم وزیر فرهنگ بود و چند مدتی هم گفتمان و گفتمال تمدن‌ها می‌کرد، و الان هم به مرکز اصلی " اسلام سیاسی" مهاجرت کرده است، می تواند بگوید نقش خودش در این میان چه بوده؟ توجیه قدرت؟ و...؟

یادم نمی‌رود وقتی از شاگردانش در باره کلاس‌های درسش در دانشگاه برای رشته‌ انیمیشن می پرسیدم، یکی از آنها شرط می‌بست که این آدم قدرت‌طلب دارد برای ریاست جمهوری خودش را آماده می کند. وقتی از او در باب قدرت پرسیده بودند، به دور سو خیره شده بود و به فکر فرو رفته بود. همکارم اسد بیناخواهی که شاگرد کلاس بود تعریف می کرد که چند بار کلمه قدرت را با لذتی خاص تکرار کرده بود.گمان سال ۷۳ یا ۷۴ بود. همان سال‌ها با چند نفر که او را از دوران دانشجویی خوب می‌شناختند صحبت کردم، جمله‌گی او را قربانی کننده یاران برای رسیدن به قدرت بیشتر می‌شناختند. انگار همه باید برای او پله می‌بودند.

روزی که در دفتر گل‌آقا با همین آقای صحفی که آن موقع رییس موزه هنرهای معاصر بود نشسته بودیم، بحث مهاجرانی که نامزد وزارت ارشاد بود به میان آمد...خدایش بیامرزاد صابری را، با چند نفر تلفنی در باب مهاجرانی حرف می زد و در باب کارکرد آینده او...راست می گفت، مهاجرانی وزارت را برای وزارت می خواست نه برای کار فرهنگی. وزیر واقعی مسجد جامعی(مردی برای همه فصول) بود.

مهاجرانی را یوسف میرشکاک خوب می شناخت، چه تا حدی هم‌جنس و هم‌گن بودند. لیکن یوسف توان بالا رفتن از هرم را نداشت و تنها جیره‌خوار باقی ماند. وقتی از قصد مهاجرانی برای رییس جمهور شدن نوشت، باورم شد، چرا که سال‌های سال تمام حرکات عطا را زیر نظر داشت و خوب می‌دانست که طرف دارد به کدام سو می‌رود.

برای دور کردن مهاجرانی از قدرت، بهترین کار رو کردن چیزهایی بود که احتمالا بسیاری از دولت مردان ما به آن مبتلا هستند، و برای همه‌شان از این پرونده‌ها دارند. کافی است طرف پایش را کج بگذارد، اگر هم نتوانستند، به سرنوشت عبدالله نوری یا کرباسچی دچارش می کنند. مگر نمی توانستند سر ماجرای حج و اوقاف به مهاجرانی گیر بدهند، چه شد؟ حتما اطلاعات بهتری داشتند...

حالا مهاجرانی در لندن نشسته و در موضع منتقد مشفق که از قدرت به دور مانده، می نویسد، و الحق خوب هم می نویسد. عیب می جمله بگفتیم، هنرش نیز بگوییم!!!!

در عجبم چرا عطا که مجبور شده عطای ریاست جمهوری را به لقایش ببخشد، از دورانی که در قدرت بود چیزی نمی‌نویسد و اشتباهات تاریخی را باز نمی گوید؟ مهاجرانی در سیستمی کار کرده که باید هم اعتقاد داشته باشی و هم التزام عملی! آیا هنوز هر دو را دارد؟ یا او هم مانند خیلی‌ها تظاهر به داشتن آن دو اصل می کرد تا آن بالاها بماند؟

اگر سیستم بنا به پیشبینی مهاجرانی رو به پایان باشد، آیا او با بیرون ماندن از گود تطهیر می شود؟ نمی‌دانم!

 

 

 

 

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2005/08/050805_bs_fashiondesigner.shtml

 

تی ‌شرت ساز ریش ‌دار ونکووری

گفتگو از حسین درخشان     برای یک کنفرانس مربوط به وبلاگ به ونکوور رفته بودم. راستش بهترین بهانه برای فرار از سرمای خشک تورنتو بود. چون ونکوور در غرب کاناداست و آب و هوای متعادلش کاملا با تورنتو فرق داره. برای همین هم هست که کلی از ایرانی ها یا از همان اول به ونکوور می رن یا اینکه بعد از مدتی زندگی در تورنتو و مونترآل. بشنويد بگذریم. در ونکوور خیابانی هست به نام Main که توی این چند سال اخیر پاتوق هنرمندهای نه چندان پولدار شهر شده . کاملا تصادفی و از طریق یکی از دوستان کانادایی با یک مرد باحال ایرانی آشنا شدم به اسم محمد سالمی که توی همان خیابان یک مغازه ی لباس فروشی جالب داره. جالب برای اینکه گوشه مغازه یک گالری خیلی کوچک هم هست که هنرمندهای ونکووری در اون کارهاشون رو نمایش می دن. اما چیزی که مغازه محمد را بیشتر از همه مشهور کرده، تی شرت هایی است که با موضوع های نسبتا سیاسی چاپ می کنه و می فروشه. خلاصه گفتگویی را که با او در مغازه اش داشتم بخوانید و کل صدای آن را هم بشنوید. چه شد این مغازه را درست کردید؟ با یکی از دوستای صمیميم که در کار طراحی مد است تصمیم گرفتیم یک مغازه باز کنیم و در آن طراحی وب، گالری هنری و فروشگاه لباس‌های جوانانه شیک را یکجا انجام بدهیم. آن هم در یک مغازه‌ کوچک در یکی از محله‌های ونکوور که هنرمندها در آن زندگی می‌کنند و اجاره‌ آن هم پایین است. این عکس‌های سیاستمدارهای آمریکایی مثل جورج بوش، رامسفلد، جان اشکرافت و کاندالیزا رایس چرا روی این تی‌شرت است؟ جریانش چیست؟ روی این تی‌شرت نوشته "بوش و دار و دسته، تور موزیک تار و مار کردن دنیا". ما آخرهای سال ۲۰۰۳ که مقاومت مردم عراق شروع شده بود و مخالفت با آمریکا زیاد شده بود فکر کردیم که این تی‌شرت ضد بوش را درست کنیم. فکر هم نمی‌کردیم که کسی این تی‌شرت را بخرد. چون احساس می‌کردیم که پیغام این تی‌شرت خیلی رادیکال است و کسانی طرفدار آمریکا هستند یا بعد از یازده سپتامبر با آمریکا همدردی می‌کنند، نمی‌آیند این تی‌شرت را که به رییس‌جمهور آمریکا توهین کرده تنشان کنند. ولی ما اشتباه ‌می‌کردیم. چون تا سری اول این تی‌شرت درآمد و رفت توی ویترین مغازه‌ها فروشش شروع شد. البته اول از ترسمان آن‌ها را قایم کرده بودیم ته مغازه تا کسی را ناراحت نکنیم. تا آن موقع هیچ تی‌شرت سیاسی درست نکرده بودید؟ نه، اصلا حس نمی‌کردیم که با قاطی کردن سیاست به کسب و کار مغازه کمک می‌شود. فکر می‌کردیم که اگر عقاید سیاسی‌مان را مخفی نگه داریم می‌توانیم به هر دو طرف ماجرا بفروشیم. ولی چون در ونکوور مردم اکثرا مخالف جنگ با عراق بودند، فکر کردیم که تی‌شرت می‌تواند فروش خوبی در شهر داشته باشد. عکس‌های این سیاستمدارها چرا انقدر معصومانه است؟ من ساعت‌ها با فتوشاپ بازی کردم تا قیافه‌هایش را جوان‌تر و تروتمیزتر نشان بدهم. برای پیغام تی‌شرت همین‌جوری هم خیلی رادیکال است و اگر می‌خواستیم تصویرهای وحشتناک آنها را استفاده کنیم، زیادی می‌شد. باید برای حفظ تعادل شوخی را پیغام‌های جدی قاطی کنی تا فشار زیادی به مخاطب وارد نکند. حتی بعضی از طرفدارهای بوش این تی‌شرت را خریدند چون می‌گفتند تو رییس‌جمهور ما را باحال نشان دادی، تبدیلش کردی به یک گروه باحال پانک راک. چطور شد که سیاسی شدید؟ من بعد از خواندن کتاب امپایر، نوشته‌ی دو فیلسوف ایتالیایی و آمریکايی به اسم‌های آنتونیو نگری و مایکل هارت به این فکر افتادم که اولین فصل لباس‌هایمان را درباره دولت جهانی که در کتاب درباره‌اش صحبت می‌کند درست کنیم.من یک پاراگراف از کتاب را که فکر می‌کردم کتاب را خلاصه می‌کند برداشتم و با اجازه از خود آنتونیو نگری پشت تمام تی‌شرت‌ها و شلوارها چاپ کردیم. پایین پاچه شلوار،‌جوری که فقط وقتی که یک نفر سرجایش می‌ایستد می‌شود آن متن را خواند. در حال رفتن مردم همه‌اش سعی می‌کنند بخوانند چی نوشته است. مردم اینجا خیلی به نوشته روی لباس اهمیت می‌دهند و احساس می‌کنند شخصیت آدم‌ها روی لباسشان بروز پیدا می‌کند و من این مساله را اینجا فهمیدم که چقدر مهم است و چقدر می‌شود بر این پایه بازار درست کرد. از بین آدم‌های معروف کسی تی‌شرتتان را نخریده است؟ چرا. بن هارپر خواننده مشهور آمریکایی از اولین کسانی بود که این تی‌شرت بوش و دارودسته را خرید. یک گروه دونفره هم هست به اسم ایندیگو گرلز (Indigo Girls) که خواننده آنها در تمام تابستان، ‌در حین تور موسیقی‌اش هر روز این تی‌شرت را می‌پوشید. چون می‌خواستند پیام سیاسی بدهند به مردم که به بوش رای ندهند. این تصویر عجیب مجسمه آزادی چیست که روی یکی از تی‌شرت‌هاست؟ این مال موقعی است که داشتند در قرن نوزدهم مجسمه را می‌ساختند. چون آن زمان هنوز عکاسی آسان نبوده یک نفر تصویر آن را نقاشی کرده است و ما با کمی تغییر از آن استفاده کرده‌ایم. ولی در اوضاع سیاسی الان، به نظر می‌رسد که انگار یک سری دارند یواش یواش مجسمه آزادی را خراب می‌کنند. انگار که صورتش را خراب کرده‌اند و مشعل را هم از دستش درآورده‌اند. این تبدیل شده به دومین تی‌شرت محبوبمان. این تی‌شرت که رویش عربی و فارسی نوشته‌اید چیست؟ اسم این را گذاشتیم زبان دشمن. برای اینکه مردم ببینند خط فارسی و عربی زیبایی مخصوص خودش را دارد. وقتی این را می‌پوشی داری با نژادپرستی ضد عرب‌ها و مسلمان‌ها و ایرانی‌ها مخالفت می‌کنی و نشان می‌دهی که قلبت با عراقی‌هایی است که روی سرشان بمب می‌ریزد. چه کسانی این تی‌شرت را بیشتر می‌خرند؟ بیشتر دخترها می‌خرند. هرچه خوش‌‌گل‌تر و خوش‌هیکل‌ترباشد بیشتر آن را می‌خرد. او با پوشیدن این تی‌شرت وقتی که مثلا به دیسکو می‌روند نشان می‌دهد که دلش می‌خواهد با یک پسر عرب یا مسلمان یا ایرانی دوست شود. پسرها حاضر نیستند آن را بخرند. می‌خواهند حتما بدانند معنی این نوشته‌ها چیست. در صورتی که دخترها می‌گویند: چه خط قشنگی.، بده، من یکی می‌برم. راستی چرا خودت ریش داری و شبیه به حزب‌الهی‌ها هستی؟ ما باید به مردم اينجا نشان بدهیم که هر کسی که ریش دارد معنی‌اش این نیست که طرفدار بن‌لادن است. برای همین من خودم را شهید کردم تا سعی کنم ریش داشتن در آمریکای شمالی عادی شود. اگر من که اصلا مذهبی نیستم ریش بگذارم می‌فهمند که ریش یک چیز اختیاری است. البته الان در اینجا ریش گذاشتن بین جوان‌ها مد شده است و طرفدار دارد، بخصوص بین اسکیت سوارها. به آنها هم می‌گویند بیردو (Beardo) یا ریشوی عجیب. من خودم هم یکی از آنها هستم، البته       امی نم برای ترک اعتيادش بستری شد   امی نم که نام اصلی او مارشال مادرز است به مصرف داروهای خواب آور اعتياد دارد مسئول تبليغات امی نم، ستاره آمريکايی موسيقی رپ اعلام کرد که اين خواننده جهت ترک اعتيادش در بيمارستان بستری شده و تحت درمان پزشکان بسر می برد. امی نم که نام اصلی او مارشال مادرز است به مصرف داروهای خواب آور اعتياد دارد. اين خبر چند روز پس از اعلام لغو کنسرتهای اروپايی امی نم منتشر شد. هنوز برنامه جايگزينی برای اين تور اروپايی که به دليل "خستگی مفرط" امی نم لغو شده، پيش بينی نشده است. اين خواننده 32 ساله قرار بود تور اروپايی اش را در روز اول سپتامبر در شهر هامبورگ آلمان آغاز کند و در روز 17 سپتامبر در دوبلين پايان دهد. چندی پيش امی نم شايعاتی که اعلام می کرد او قصد کناره گيری از دنيای موسيقی را دارد شديدا تکذيب کرد. او می گويد که فقط قصد دارد مدتی از خوانندگی و تهيه موسيقی خودش دست بکشد و بيشتر آلبوم ديگر خواننده های رپ را تهيه کند. او گفت تازه ترين آلبوم او با عنوان Encore آخرين آلبوم او نخواهد بود. امی نم در سال 2003 در فيلمی با عنوان 8 مايل در نقش خواننده رپی ظاهر شد که برای موفقيت در اين گونه موسيقی که به سياهان اختصاص دارد راهی طولانی طی می کند.         شکوه ايران باستان در يک نمايشگاه بزرگ بريتيش ميوزيوم در لندن در تدارک نمايشگاه بزرگی است به عنوان: امپراتوری فراموش شده: دنيای ايران باستان. در دوران باستان ايرانيان نيرومندترين و پهناورترين حاکميت خاور زمين را بنياد گذاشتند. آنها در طول دو قرن، از ۵۵۰ تا ۳۳۰ قبل از مسيح، بر قلمرو بزرگی از مشرق زمين حاکم بودند. سرزمين زير فرمان آنها از شمال آفريقا تا دره سند و از آسيای مرکزی تا خليج فارس ادامه داشت. اين امپراتوری باشکوه استوارترين حاکميت دنيای باستان را تشکيل می داد. ايرانيان به دو امپراتوری آشور و بابل پايان دادند و با يونانيان به رقابت برخاست. آنها برای اداره قلمرو پهناور خود، نظام اداری پيشرفته ای به وجود آورده بودند که در دنيای باستان بی سابقه بود. اسکندر مقدونی که در سال ۳۳۱ قبل از ميلاد به اين امپراتوری خاتمه داد، بسياری از دستاوردهای پيشرفته ايرانيان را در عرصه شبکه ارتباطات و دولت گردانی اقتباس نمود. دوری از تعصب و کين توزی منابع تاريخی، که عمدتا توسط دشمنانان ايرانيان نگارش يافته، آنان را قومی بيرحم و ستيزه جو توصيف کرده اند. نمايشگاه تازه می کوشد اين تصوير را تصحيح کند: ايرانيان مردمی آشتی جو و صلح دوست بوده اند. آنها به ويژه در برخورد با عقايد و مذاهب بيگانه مدارای فراوانی از خود نشان می دادند. در نمايشگاه تازه گوشه های ارزنده ای از ميراث پرشکوه تمدن و فرهنگ ايران باستان به نمايش گذاشته می شود. در اين نمايشگاه حدود ۴۰۰ قطعه گرانبها به نمايش در می آيد، که ۸۰ قطعه آن از موزه ايران باستان در تهران قرض گرفته می شود. قطعات ديگر از موزه های لوور پاريس و مجموعه بريتيش ميوزيوم لندن گردآوری شده اند. برخی از آثار اين نمايشگاه برای اولين بار در خارج از ايران به نمايش گذاشته می شوند. بريتيش ميوزيوم در اطلاعيه ای خبر داده است که کارشناسان اين موزه هماکنون در تهران مشغول انتخاب و بسته بندی برخی از قطعات برای حمل آنها به لندن هستند. اين نمايشگاه ۹ سپتامبر آغاز می شود و تا ۸ ژانويه ۲۰۰۶ ادامه خواهد داشت. http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2005/08/printable/050819_aa_persianempire.shtml       حاج‌آقا پورمحمدی از قتل عام زندانیان سیاسی تا وزارت کشور رضا فانی یزدی rezafani@yahoo.com پنجشنبه ٢٧ مرداد ١٣٨٤ در سلول یک دفعه باز شد، نزدیکی‌های ظهر بود. اولین بار بود که بدون چشم بند چند نفر رو می‌دیدم، داد زد «کثافت! جلوی پای حاج آقا بلندشو!» هر دو تا پام تا زانو سیاه و متورم بود، تمام کف پاهام از شدت ضربات کابل پاره پاره شده بود. اندازه پاهام به قول بازجوم شده بود هشتاد. قبل از اینکه شکنجه (یا به اصطلاح اول وقت بازجوها "تعزیر" شروع بشه) ازم پرسید: شماره پات چنده؟ گفتم: چهل و یک. گفت: برات می‌کنمش هشتاد! راستی راستی شده بود هشتاد. نمی‌تونستم روی پاهام بایستم. روی پاهای ورم کرده، خونی مالی و پاره پاره راه رفتن و ایستادن خودش باز یکجور شکنجه بود. لبه پیژامه ات که می‌خورد روی پات مثل این بود که خنجر به پات می‌زنند. حالا سرم داد می‌زد که «کثافت! جلوی پای حاج آقا بلند شو!» بهر زحمتی بود بلند شدم. اصلا نمی‌دونستم حاج آقا کیست، یا منظورش کدوم یکی است. چهار نفری در سلولم ایستاده بودند. یکی شون آخوند بود، لباس آخوندی تنش بود، عینک پنسی به چشمش، شکمی برآمده با چهره‌ای تا حدودی مغولی. دیگری جوانی بود هم سن و سال خودم، لاغر و باریک و سیه چرده، با کت و شلوار خاکستری و پیراهن یقه شیخی، بیشتر شبیه طلبه‌ها بود. اون دوتای دیگه که صداشون آشنا بود، بازجو بودند. همون که شبیه طلبه‌ها بود، ازم پرسید: رضا فانی تو هستی؟ گفتم: بله. گفت: مسئول تشکیلات بودی،‌ ها! داشتم هنوز نگاهش می‌کردم که همانطور که به پاهام نگاه می‌کرد، پرسید: چند بار تعزیر شدی؟ یکی از بازجوها که بعدا فهمیدم اسمش رضا غلامی بود، گفت: حاج آقا، تا حالا سه بار تعزیر شده. آخونده که هنوز نمی‌دونستم کیست، گفت: بهتره همکاری کنی. اگر نمی‌خوای اعدامت کنیم. یک کمی دیگه حرف زدند و رفتند. بیشتر تهدید بود و ارعاب و صحبت از تعزیر و اعدام. خیلی حالت پیروزمندانه‌ای توی چهره هردوتاشون مشهود بود. انگار قلعه خیبر رو فتح کرده بودند و قشون کفار رو به اسارت گرفته بودند. بعد از ظهر دوباره رفتم بازجویی. وقتی وارد اطاق بازجویی شدم، بازجو گفت: چشم بندت رو بردار. این بار دیگه چشم بند نداشتم. همان دو نفر بازجو که همراه دو حاج آقا صبح آمده بودن دم سلولم، اونجا بودند. یکی رضا بود، و اون یکی دیگه علی. اسماشون رو بعدا یاد گرفتم. هر دو سربازجو بودند. البته رضا گویا مسئول شعبه بود و بازجوی من. رضا گفت: دیدی حاج آقا پیش از ظهر چی گفت، اگه همکاری نکنی اعدام می‌شی. پرسیدم: راستی حاج آقا کی بود؟ گفت: نشناختی‌ها! اون که لباس روحانیت داشت حجه‌‌الاسلام رازینی بود، حاکم شرع و رئیس دادگاه انقلاب، و اون یکی دیگر حاج‌آقا پورمحمدی، دادستان انقلاب. تازه فهمیدم که اونها کی بودند. این اولین باری بود که پور محمدی رو می‌دیدم. بعدها چندین بار دیگه اومد توی سپاه، ما اون وقتها در بازداشتگاه سپاه، توی خیابون کوهسنگی مشهد، محل سابق دبیرستان عَلَم زندانی بودیم. اونجا واحد اطلاعات سپاه پاسداران بود، هنوز وزارت اطلاعات درست نشده بود. چند بار دیگه توی سلول انفرادی و یکی دوبار هم وقتی توی اطاق عمومی بودیم باز حاج آقا پورمحمدی آمد سراغم. یکی دوبار هم در زندان وکیل‌آباد دیدمش. حتما حاج‌آقا هم از من یادشه، بارها در سلول و اطاق عمومی با ما صحبت کرد، از محاکمه و اعدام و همکاری و جاسوسی برای شوروی و افغانستان تا تهدید به محاکمه مجدد و اعدام. حتی بعد از اینکه حکم محکومیت ٢٠ سال زندان رو گرفته بودم، مخصوصا وقتی که نماز اجباری رو گذاشتم کنار، باز ایشان و نماینده‌اش در زندان از تجدید محاکمه و اعدام می‌گفت. بعد از یک سال که در بازداشتگاه در اطاق‌های دربسته و سلول‌های انفرادی بودم، رفتم دادگاه. حاج‌آقا پورمحمدی به عنوان دادستان انقلاب و مدعی‌العموم تقاضای حکم اعدام کرده بود. حجه‌الاسلام رازینی هم که قبل از اون حداقل در استان خراسان بیشتر از ٤٠٠ مورد حکم اعدام صادر کرده بود، در یک دادگاه هفت دقیقه‌ای حکم اعدام مرا هم صادر کرد. حکم ما رفت دادگاه عالی قم، به همت آیت‌الله منتظری که اون وقتها دادگاه عالی قم تحت تاثیر ایشان بود، با اعدام موافقت نشد. برای تجدید نظر بعد از دوسال حبس به دادگاه دوم رفتم. باز حاکم شرع حجت‌الاسلام رازینی بود و دادستان حاج‌آقا پورمحمدی. در یک دادگاه جمعی گرچه هرکسی بیشتر از چند دقیقه سهمش نشد، به بیست سال زندان محکوم شدم. اون سالها تیم سه نفره رازینی و پورمحمدی و حسینیان، چند صد نفر رو در استان خراسان به مرگ محکوم کردند. حسینیان معروف به حاجی حسینی معاون دادستان، یعنی معاون پورمحمدی و دادیار ناظر زندان بود. آن سالها به تقاضای حاج‌آقا پور محمدی و احکام آقای رازینی، ده‌ها نفر در حیاط دادستانی مشهد از درخت تنومندی که وسط حیاط بود به دار آویخته شدند. خیلی‌های دیگر نیز در منطقه قاسم‌آباد پشت انبار آب پشت زندان وکیل‌آباد تیرباران شدند. با کنار گذاشتن لاجوردی و تیم او از مسئولیت دادستانی انقلاب مرکز، تیم سه نفره پورمحمدی، رازینی و حسینیان به تهران نقل مکان کرد. حاجی حسینی حتی تواب‌هاش رو با خودش برد به اوین و گوهردشت. پورمحمدی شد معاون وزارت اطلاعات و جانشین وزیر. سال ٦٧ که رسید، حاج‌آقا پورمحمدی در هیئت اعزامی مرگ آیت‌آلله خمینی در کنار نیری و اشراقی، هزاران زندانی سیاسی بی گناه رو قتل عام کردند. اینبار حاج‌آقا در سفرش به مشهد در کمتر از چند روز بیش تر از یک صد نفر از زندانیان سیاسی را که به کیفر خواست خود او و احکام صادره از طرف همکار نزدیکش حاجی رازینی به حبس‌های مدت دار محکوم شده بودند، به طناب‌های دار سپرد. سوغات سفرهای ایشان برای رهبری نظام در فاصله‌ای کمتر از چند ماه قتل عام چندهزار زندانی سیاسی در زندانهای سراسر کشور بود. حالا ایشان شده بودند یکی از معتمدین در حلقه‌های تنگ سازماندهی جنایت در سراسر کشور. ارتقاء ایشان در همین دوره به مسئول اطلاعات خارجی همزان بود با اوج‌گیری فعالیت‌های تروریستی نظام در خارج از کشور بر علیه مخالفین و بمب گذاری‌های سفارت‌خانه‌ها و مراکز فرهنگی سایر کشورها. از قرار یکی از شاهکارهای ایشان بمب‌گذاری در کشور آرژانتین بوده است. با افشاء پروژه قتل‌های زنجیره‌ای، نقش حاج‌آقا پورمحمدی به عنوان یکی از عناصر اصلی سازماندهی جنایات بار دیگر بر زبانها افتاد. البته اینبار نیز ایشان ارتقاء مقام یافته و به سمت مشاور ریاست دفتر و مدیر گروه سیاسی-اجتماعی دفتر رهبری برگزیده شدند. حاج‌آقا پورمحمدی با سوابق جنایات کم نظیر خود در دادستانی انقلاب و وزارت اطلاعات و مشاورت رهبری اکنون کاندیدای مقام وزارت کشور از طرف آقای احمدی نژاد شده‌اند. حاج‌آقا قرار است در صدارت وزارتخانه‌ای ایفای نقش کند که وظیفه‌اش توسعه سیاسی، اجتماعی، عمران و آبادانی کشور است. وظیفه‌اش برگزاری انتخابات‌های مختلف ریاست جمهوری، مجلس شورا، خبرگان ملت، شوراهای شهر و روستا و حفاظت از سلامت آنهاست. و برگماری استانداران، فرمانداران، مدیران کل ادارات ونیروهای انتظامی به عهده اوست. چقدر تاسف آور و غم‌انگیز است که امروز پس از گذشت ١٦ سال از قتل عام و کشتار سراسری زندانیان سیاسی، یکی از اعضای سه گانه کمیته مرگ و از موثرترین عناصر تاریکخانه اشباح قرار است سکان‌دار وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران گردد.   http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2005/08/050819_pm-eminem.shtml

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

قانون گذاری در عراق، هشداری برای کشورهای منطقه:

زنان نادیده گرفته می‌شوند

امیدمعماریان

۲۳ مرداد ۱۳۸۴

در حالی که قرار است قانون اساسی عراق تا روز دوشنبه به پارلمان این کشور ارائه شود، گروه های مختلف زنان درعراق وسراسر جهان نگرانی عمیق خود را نسبت به تحمیل قوانین طالبان گونه ای که بر آینده این کشور اثر می گذارد، اعلام کردند.

در قانون اساسی دوران صدام حسین، زنان در همه امور با مردان برابر دیده شده بودند، و درست وجود همین قوانین بود که عراق را از دیگر کشورهای همجوار مسلمان جدا می کرد، اما اینک عراقی ها از تبدیل این قوانین به قوانینی سختگیرانه که گروه های تندروی شیعه واسلام گرای حاضر در کمیته نگارش قانون اساسی به دنبال آن هستند، نگرانند. به این ترتیب از این پس، روحانیون خواهند بود که در زمینه ازدواج، طلاق وارث تصمیم گیری می کنند.

یک گام به جلو، چند گام به عقب
کارشناسان حقوق زنان معتقدند اگر وضع به همین منوال پیش برود، زنان عراقی به سرنوشت زنان ایرانی دچار می شوند. چنانکه هنگام قانون اساسی در ایران نیز علاوه بر آنکه زنانی از گروه های مختلف فکری حضور نداشتند، اسلام هم تنها منبع تدوین قوانین بود. به این ترتیب در عراق هم زنان مجبور خواهند بود برای تحصیل و کار از همسران خود اجازه بگیرند، حق طلاق نداشته باشند، در خصوص ارثیه، مورد تبعیض و نابرابری قرار بگیرند و حتی شهادتشان،اعتباری معادل شهادت مردان نداشته باشد.

بسیاری از زنان عراقی معتقدند هویت عراق بدون اسلام تعریف شدنی نیست و اسلام عمیقا در زندگی روزمره شان تاثیرگذار است، اما با این حال معتقدند باید اجازه داد که منابع دیگری هم در تدوین قوانین مورد توجه قرار گیرد. در واقع اسلام یکی از منابع باشد نه تنها منبع.

روزنامه تلگراف می نویسد این برای آمریکا خجالت آور خواهد بود که قوانین مربوط به ازدواج که پیش از این از زنان حمایت می کرد، آن هم بعد از انتخابات ماه ژانویه که بیشترین نمایندگی زنان را در جهان با حدود یک سوم کرسی برای زنان به ارمغان آورد،تغییر ماهیت یابند.

رویتر به نقل از یکی از مدیران ملل متحد از بغداد گزارش می دهد که نگرانی عمده زنان عراقی آن فصلی از قانون است که در خصوص حقوق و تکالیف سخن می گوید و اشاره می کند" شریعت منبع اصلی قانون گذاری است." درحالیکه در قانون قبلی شریعت یکی از منابع مهم بود نه منبع اصلی. و حالا با ترتیب جدید، حق نگهداری از فرزند، سفر کردن و بهره بردن مساوی از ارث از بین می رود.

پیش نویس حاضر تضمین های حقوق زنان وحقوق بین المللی را زیر سایه شریعت قرار می دهد و یکی از پیشرفته ترین قوانین مربوط به حقوق زنان را با قانونی مبتنی بر تفاسیر متعدد از قانون مذهبی جایگزین می کند. عراقی ها اگر چه با تصویب قانون اساسی گامی به سوی دموکراسی بر می دارند اما با نادیده گرفتن حقوق زنان عملا چندین گام به عقب برمی گردند

قوانین طالبانی در عراق نمی خواهیم
"هانا ادوار" دبیر شبکه زنان عراقی که توسط سناتور های آمریکایی از جمله هیلاری کلینتون حمایت می شود، در خصوص این قانون که به هر مذهبی اجازه می دهد قوانین خودش را در مورد ازدواج به کار بندد، می گوید: "آنها از اینکه زنان باید تحت قوانین شریعت باشند سخن می گویند این چیزی است که ما از آن می ترسیم چرا که برابری ازبین خواهد رفت." و می افزاید:" ما قوانین طالبانی را در عراق نمی خواهیم. این به معنای آن خواهد بود که دختران می توانند در سن ۹یا ۱۰ سالگی ازدواج کنند واین به فرقه گرایی حاکم بر کشور استحکام خواهد بخشید." خانم ادوار یکی از ۷۰۰ هزار زن مسیحی جمعیت ۲۷ میلیونی عراق است:" اینکه هر کس باید از قوانین دین خود تبعیت کند به این معناست که ما عملا اقتدارو قدرت را به رهبران مذهبی می دهیم واین به تضعیف کشور خواهد انجامید. این به این معناست که روحانیون عالی رتبه باید برای سرنوشت زنان وخانواده های عراقی تصمیم بگیرند." شبکه یاد شده زنان عراقی، سن ازدواج را ۱۸ سال می داند وهمچنین خواستار این است که این حق زنان که در صورتی که همسرانشان با آنها خشونت کنند ویا به زوربا آنها آمیزش جنسی کنند، آنها را به زندان بفرستند ویابتوانند به صورت جداگانه زندگی کنند، کماکان به رسمیت شناخته شود.

اما با توجه به ماهیت حمله به عراق و افزایش نفوذ اسلام گرایی وامنیت ضعیفی که در این کشور حاکم است، به نظر می رسد این زنان شانس کمی برای حفظ این حقوق داشته باشند. در حال حاضر در بغداد امروز، به ندرت می توان زنانی را یافت که به شیوه زنان غربی لباس پوشیده باشند و یا روسری بر سر نداشته باشند. درواقع برای زنانی که چادر به سر نمی کنند یا خودرا کاملا پوشیده نمی دارند، این خطر دائما وجود دارد که از سوی شیعیان تندرو مورد حمله قرارگیرند، مجروح شوند و یا به قتل برسند.

حیفا الخزرجی مسئول دفتر زنان می گوید:" ما با اسلام مخالف نیستیم، ما می ترسیم برخی تصویر نادرستی از اسلام ارائه دهند."

تلاش برای تغییر پیش نویس
زنان عراقی برای اینکه حقوق زنان در قانون اساسی جدید عراق محفوظ بماند، طی هفته های گذشته با قانون گذاران آمریکایی دیدارکرده اند. یکی از اعضای هیاتی از زنان که به واشینگتن سفر کرده معتفد است که به صورت سنتی در شریعت اسلام، زنان تابع مردان و زیر دست و فرمانبردار آنها هستند.

"بسما فکری" رییس " اتحاد زنان برای عراق دموکراتیک" می گوید:" زنان ومردان شجاعی که عراق بدون صدام را به ارمغان آوردند نباید اجازه دهند عراق زیر نفوذ یک دیکتاتوری دیگر قرار گیرد.".

"ورلد پیس هرالد" به نقل از زینب ال سواجی از فعالان زن عراقی میگوید:" جمعیت بسیار زیادی از زنان عراقی تحصیل کرده هستند و آنها در واقع از حقوق زنان آگاهند. ما چیزی بیش از هنجارها وفرهنگ ومذهب نمی خواهیم."

زنان در زمان صدام حسین در صحنه اجتماعی بسیار فعال بودند. اما شورش ویاغی گری که در ماه های پس از اشغال در عراق حاکم شده است صدمه زیادی به زنان عراق وارد کرده است. بسیاری اززنان متخصص کشته شده و یا تهدید شده اند که اگر پوشش اسلامی نداشته باشند صدمه خواهند دید. حتی زنان مسیحی نیز برای اینکه هدف تندروهای اسلامی قرارنگیرند روسری به سر ولباس بلند وپوشیده به تن می کنند.

درمسیر اعتراض به مفاد ضد زن در پیش نویس اولیه قانون اساسی عراق روز نهم اگوست بیش از ۵۰۰ زن عراقی از گروه های مختلف در میدان مرکزی شهر بغداد (فرودس) گرد هم آمدند و از دبیر کل سازمان ملل متحد ورییس مجلس خواستند برای تضمین حقوق سیاسی زنان در قانون اساسی عراق فشار وارد کنند. اگر چه زنان با این تظاهرات زندگی شان را در معرض خطر می اندازند اما آنها مصر هستند که نقش زنان در قانون اساسی به شکل دست دومی دیده نشود. اگر امنیت زنان عراقی برای تجمع وجود داشت تعداد این زنان می توانست چندین برابر باشد وصدای واقعی تری از آنان را به نمایش بگذارد.

بسیاری از رسانه های جهان در چند روز گذشته از تغییراتی که بدرمواد مربوط به حقوق زنان در پیش نویس اولیه قانون اساسی آمده است شگفت زده شده اند. آنها می گویند یکی از مولفه های دموکراسی حفاظت از حقوق اقلیت هاست وبه همین جهت زنان باید حفاظت شوند.

UNIFEM مستقر بغداد نیز از گسترش نگرانی های زنان خبر می دهد. مسئول این آژانس ملل متحد به رویتر می گوید زنان عراقی می بینند که چگونه حقوقشان کمتر وکمتر می شود.

حقوق زنان در عراق قبل از حمله
بنا بر قانون اساسی عراق در زمان صدام زن و مرد برابر بودند. بر طبق قانون خانواده عراق که از دهه پنجاه میلادی به اجرا در می امد زنان حق طلاق، ارث برابر و نفقه به روز داشتند. در قانون خانواده ازدواج موقت به رسمیت شناخته نمی شد و اگر زنی تن به ازدواج موقت می داد و باردار می شد، از لحاظ قانونی این بچه پدر نداشت. چنین زنی می توانست به دادگاه مراجعه و از مرد شکایت کند و دادگاه هم حکم طلاق را صادر می کرد.
در قانون خانواده پیشین زنان بالای۱۸ سال می توانستند بدون اجازه پدر در دادگاه حاضر شوند و ازدواج کنند و در واقع اجازه پدر لازم نبود. البته چون عراق جامعه ای قبیله ای است و رسوم و قوانین هر قبیله بسیار پر قدرت تر از قانون عمل می کند، در عمل موارد بسیار نادری به چشم می خورد که زنی بدون رضایت پدر و طایفه اش ازدواج کند.

اگر مردی زنش را کتک می زد، زن می توانست به دادگاه مراجعه و در خواست طلاق کند و در این موارد حکم طلاق معمولا خیلی زود صادر می شد.

در قانون اساسی زنان در انتخاب نوع پوشش آزاد بودند و تنها ذکر شده بود که حجاب و مو را پوشاندن بهتر است اما هیچ اجباری در انتخاب پوشش وجود نداشت و حجاب اجباری نبود.

قانون اساسی پیشین، ازدواج اقلیت های مذهبی را برای دختر از بعد از ۱۶ سالگی و برای پسر بعد از ۱۸ سالگی به رسمیت می شناخت اما در بحث فعلی سن ازدواج قرار است بر مبنای اسلام یعنی ۹ سالگی برای دختر و ۱۵ سالگی برای پسر منظور شود.

طبق قانون اساسی پیشین، والدین باید کودکان را تا حداقل پایان دوران دبستان به مدرسه می فرستادند و حق محروم کردن کودکان از تحصیل را نداشتند، اما بر طبق بحث های فعلی، پدر می تواند دختر یا پسر خود را از تحصیل محروم کند.

در قانون قبلی شوهر حق نداشت زن را از اشتغال محروم کند اما بر طبق پیش نویس فعلی اگر مرد تشخیص دهد که کار زن برخلاف شئونات خانواده و مصالح آن است می تواند زن را از اشتغال منع کند.

بیانیه مشترک سازمان های زنان عراق
سازمان های زنان عراقی اخیرا بیانیه ای منتشر کرده اند که خواست های زنان عراقی در آنها تشریح شده است.

درخواست جنبش زنان عراق از زنان سراسر جهان
	8/8/2005 5:39:03 PM ترجمه فرناز سيفي
	تريبون فمينيستي ايران نامه زير توسط زنان فعال در عراق به‎نگارش درآمده كه در آن از تمامي فعالان زن در سراسر دنيا درخواست كرده كه در كمپين آن‎ها براي تاثيرگذاري بر قانون اساسي جديد عراق به نفع حقوق زنان تلاش كنند. براي امضاء اين نامه مي‎توانيد به آدرسي كه در زير نامه آمده است مراجعه كنيد. در ضمن متن انگليسي نامه در بخش انگليسي سايت نيز درج شده است. ـ به تمامی پارلمان ها و سازمان های بين المللی ـ به سازمان ملل متحد - به سازمان های بين المللی زنان جنبش زنان عراقی توجه و نگرانی عميق خود را در رابطه با پيش نويسي که اخيرا کمیته تدوين قانون اساسی ارائه کرده است و به ويژه در رابطه با بخش وظایف و حقوق که در تدوین آن به وضوح قوانین شرع منبع اصلی هستند ابراز کرده است. · این پیش نویس اظهار می کند که: · دولت حقوق برابر زن و مرد را در تمامی زمینه ها در صورتی که مغایر با قوانین شرع نباشد به رسمیت می شناسد. · قانون حقوق شهروندی باید بر اساس مذهب و فرقه شخص وضع گردد.( این دقیقا به همان صورتی است که در حکم 137 شورای حکومتی ابراز شده بود و جنبش ما علیه ان مبارزه و موفق به لغو ان شد.) · سهمیه 25 درصدي برای زنان در تمامی پست های تصمیم گیری تنها در دو انتخابات آینده تصریح شده است. این سهمیه تنها در بخش قانون موقت (انتقالي) ذکر گردیده است که می تواند سهمیه زنان را به مخاطره اندازد. · تمامی قوانین بین المللی تا زمانی که مغایر با قوانین اسلامی نباشند، به رسمیت شناخته می شوند. · جنبش زنان تاکید می کند که شتاب در نوشتن چنین سند مهم و خطر ناکی که آینده مردم عراق را تعیین می کند بدون مشارکت دادن جامعه مدنی عراق در پروسه آماده سازی و نوشتن قانون امری بی سایقه است. تصميم گرفته شده است که طی ده روز آینده کمیته تدوین پیش نویس قانون اساسی کار خود را به پایان رسانده و در روز 15 اگوست نسخه نهایی را منتشر سازد. · اخیرا، جنبش زنان عراقی نامه ای را اماده کرده است که در آن خواسته های خود درباره نکات اصلی را به شرح ذیل مطرح کرده است: · -به رسمیت شناختن حقوق انسانی زنان به عنوان مادر، شاغل و شهروند. · -جلوگیری از همه اشکال خشونت و تبعیض علیه زنان · - تامین سهمیه حداقل 40 درصدی برای زنان در تمامی پست های تصمیم گیری · - به رسمیت شناختن تمامی کنوانسیون ها و اسناد بین المللی که عراق امضا و تصویب کرده است و مرجع قرار دادن این اسناد در امر قانون گذاری. · این تقاضا نامه از شما می خواهد که هرچه سریعتر وارد مذاکره با مجلس ملی عراق و کمیته تدوین قانون اساسی شوید. ما از هر حرکت شما که خواسته های ما را در جهت دست یافتن به قانون اساسی که حقوق و ازادی تمامی مردم عراق و به ويژه زنان را به دور از تبعیض تامین و مقدمه ای برای رسیدن به دموکراسی، صلح اجتماعی و عدالت باشد قدردانی می کنیم. Please sign the campaign on http://www.rezgar.com/camp/i.asp?id=30 iraqiwomennet@yahoo.com

مقدمه جمع شدن عكس مراجع مذهبی در قم
بموجب فرمانی كه معلوم نيست از كدام مرجع صادر شده، تصاوير تمام مراجع مذهبی سابق كه در حضرت معصومه به خاك سپرده شده اند، از محوطه حرم جمع شد. اين اقدام كه شبانه انجام شد با اعتراض مقلدان اين مراجع روبرو شده و حتی تظاهراتی را در صحن حرم در پی داشته است. ظاهرا به سمت جمع شدن عكس هر روحانی ديگری جز رهبر می‌رويم، بويژه مراجعی كه با ولايت فقيه مخالف بوده اند و يا در ارتباط با حكومت مسئله سياسی داشته اند. بايد ديد كه اين اقدام در آينده اماكن عمومی و بويژه مغازه ها و بازار قم را هم شامل می‌شود يا نه. دراين اماكن و مغازه ها، تاكنون رسم بر اين بوده كه مقلدان مراجع مختلف عكس اين مراجع را نصب می‌كرده اند.

درانتظار اعلام نقش جمهوری اسلامی در انفجارهای پر تلفات لندن
دستگيری های دامنه دار در انگلستان و درارتباط با بمب گذاری های اخير در لندن، به نقطه مركزی رسيده است: ايران درمحافل سياسی تهران گفته می‌شود، دولت جديد خود را آماده مقابله تبليغاتی با اعلام دست داشتن جمهوری اسلامی در بمب گذاری های اخير لندن می‌كند و به همين دليل در روزهای اخير سيمای جمهوری اسلامی بار ديگر گزارش هائی را در برنامه های مختلف خود پخش می‌كنند كه متاثر از تحليل آيت الله جنتی در نماز جمعه تهران است: انفجار كار خود انگليس ها بود! اين يگانه نشانه اطلاع داشتن حكومت از رسيدن مقامات امنيتی پيگير انفجارهای لندن به نام ايران است و سيمای جمهوری اسلامی را به همين دليل پيش انداخته اند. طی سه روز گذشته، بارها برنامه هايی با همين هدف از سيمای جمهوری اسلامی پخش شده است. نه دولت انگلستان اعلام كرده و نه دولت جديد به روی خود می‌آورد كه نام دستگير شدگان ايرانی بمب گذاری های لندن چيست و رابطه آنها با ارگان هائی در ايران از چه كانال و در چه سطح بوده است، اما آن تفسير شتابزده جنتی در نماز جمعه كه بموجب آن دولت انگلستان را عامل انفجارها اعلام داشت، اكنون معنای جدی تری به خود گرفته است: اين يك فرار به جلو بود! علاوه بر تفسيرها و گزارش هائی كه سيمای جمهوری اسلامی بر مبنای دست داشتن دولت انگلستان در انفجارهای اخير لندن پخش می‌كند، وزارت خارجه جمهوری اسلامی نيز در يك گروكشی با هدف معامله های سياسي- امنيتی آينده و يا ترساندن انگلستان از اعلام نقش جمهوری اسلامی در انفجارها اعلام داشت: برخی از افرادی كه در ارتباط با ناآرامی‌های خوزستان و اهواز بازداشت شده‌اند، اعتراف كرده‌اند كه نيروهای امنيتی انگليس آنها را آموزش داده‌اند. علی آقامحمدی، مسئول كميته اطلاع‌رسانی شورای عالی امنيت ملی نيز اعلام كرد گروه‌های تروريستی از داخل خاك عراق و از مناطقی كه ”تحت كنترل نيروهای انگليسی است“ با هدايت و برنامه‌ريزی به داخل خاك ايران اعزام شده ‌اند.

فيلترينگ Rolling
http://www.webneveshteha.com/weblog/?id=-571472372 

در اين روزها، دوباره هجوم فيلترينگ، دنياي اينترنت را در هم ريخته است. وقتي orkut بسته شد، وقتي Gazzag در بسياري از ISP ها تعطيل شد، استدلال عجيبي کردند که بعضي ها امکان پيدا مي­کنند که عکس هم کلاسي هاي دانشگاه خود را با پوشش متفاوتي ببينند. باور کنيد قصد دست انداختن ندارم. عيناً همين استدلال را در روزنامه ها خواندم تازه جمله را کلي بهداشتي هم کردم. به همۀ مقامات هم آن زمان که دستم مي­رسيد نوشتم وگفتم که سايت­هايي مثل orkut و Gazzag و مشابه هاي فارسي آن کمترين و سالم ترين کاري است که در جامعۀ جواني مثل جامعۀ ما نه تنها نبايد فيلتر شود بلکه بايد مورد حمايت و تقويت قرار گيرد. فراهم کردن امکان ساعت فراغت «وظيفه» حکومت است. گوش شنوايي پيدا نکردم.

اخيراً اتفاقات خيلي عجيب تري افتاده است. ديروز ديدم سايت blog rolling فيلتر شده هم هر چه فکر کردم که اين ديگر به کجا بر مي خورد نفهميدم. کار اين سايت فقط اعلام update شدن است. يعني ممکن است چون دو نفر هم زمان در حال up کردن باشند، از قضا يکي دختر و يکي پسر دليل اين کار باشد؟

واقعاً چه کساني به اصحاب فيلتر مأموريت داده اند که جوانان اين کشور را به زور به بهشت ببرند؟ راستي يک سؤال هميشگي از اصحاب فيلتر در ذهنم هست و در همۀ جلسات هم گفته ام: چرا يک نفر از کساني که وبلاگ و يا سايت غير اخلاقي راه اندازي کرده اند نه احضار شده اند و نه دستگير، ولي مجتبي سميع نژاد هنوز زندان است و ده ها سايت و وبلاگ سياسي تعطيل است و واقعاً گناه آن چه بر گنجي و خانواده اش مي رود بيشتر است يا استفاده از Rolling؟

فيلترينگ راه حل نيست. همه بايد مرتب اين را به مديران گوشزد کنيم.

تغییر قانون اساسی ؛ ضرورت یا بازی سیاسی

به یاد دکتر شاپور بختیار، لادن برومند

در آن زمستان سرنوشت ساز ۱۳۵۷، صدای تنهای بختیار چون ندایی از اعماق ضمیر ناخود آگاه ملتی گمگشته، نویدی دوردست برای آینده بود. تجربه ی خانمانسوز این ۲۶ سال تبدیل تدریجی آن ضمیر ناخود آگاه به یک وجدان ملی آگاه و هشیار است

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement at gooya dot com
مهاجرت به استرالیا اقامت دائم ار طریق کار و سرمایه گذاری www.homemigration.com
Diamonds www.reflectingconcepts.com
آلبوم عکس اينترنتي چاپ عکس بررسي دوربين هاي ديجيتال www.delmarcamera.com

در اردیبهشت ۱۳۷۰ نهضت مقاومت ملی ایران مجلس یادبود پدرم عبدالرحمن برومند را در پاریس برگذار می کرد. قرار بود دکتر بختیار در این جلسه سخنرانی کند. نیازی به وصف حال آنروزمان نیست. تجربه ی جانسوز ترور عزیزان سهم مشترک هزاران ایرانیست.
دکتر بختیار پشت تریبون جای گرفت. سخنش در مورد پدرم کوتاه بود؛ آنقدر کوتاه که برادرم و من با تبادل نگاهی فکر کردیم جلسه را ترک گوئیم. اما اندکی زمان لازم بود تا همچنان که رهبر نهضت مقاومت گفتارش را ادامه می داد متوجه مفهوم عمیق رفتارش بشویم.
بختیار در دو جمله، درحالیکه بغض گلویش را می فشرد از عشق دوست سی ساله اش به آزادی سخن گفت و از اراده ی وی در پی گیری مبارزه ی بی امان علیه استبداد. آنگاه با استناد به این عشق و اراده دفتر یادبود رفیقش را ورق زد و نطق خود را در مورد اوضاع سیاسی روز، آینده ی مبارزه و وظائف نهضت ادامه داد.
و بدینسان تفسیری شایسته از زندگی سیاسی دوستش ارائه داد. و به قاتلین او پیام داد که با ترور بساط مبارزه جمع نمی شود و به یارانش چنین اشاره کرد که ادامه ی مبارزه والاترین تجلیل و احیای خاطره ی جان باختگان راه آزادی است.
آن لحظه ای که در ابتدا از گفتار بختیار حیرت کردیم، تمثیل کوچکی است از آن لحظه ی تاریخی که او از ملت ایران سبقت جست و نگاهش به افق پر خطر ولایت فقیه باز شد. همان لحظه ی تاریخی سرنوشت سازی که ملت ایران را قربانی جمهوری اسلامی و شاپور بختیار را پیش قراول آزادیخواهان ایران ساخت. روشن بینی آن زمانش را دکتر بختیار مدیون شناخت عمیقش از دموکراسی و از مفهوم آزادی بود که دوستان سیاسی او و اکثرمبارزان ایران فاقد آن بودند.
و این علت اساسی تنهایی او در آن مرحله از تاریخ ایران است.
امروز در چهاردهمین سالگرد شهادت دکتر بختیار از شجاعت او سخن نخواهم گفت زیرا ملتمان فرزندان شجاع بسیار پرورده؛ از پاکدامنی اش نیز حرفی نخواهم زد که بیشمارند پاکان در میان مخالفین نظام ظلمت و فساد. امروز از او به عنوان معلم دموکراسی یاد میکنم ؛ چون ایمان دارم آن درس آزادی که به قیمت جانش به ملت ایران داده در یکی از درخشان ترین صفحات تاریخ کشورمان به ثبت خواهد رسید و بر ماست که با درنگ و تأمل در مفهوم عملکرد سیاسی بختیار و تفسیر آن وظیفه ی خطیر شهروندیمان را انجام دهیم.
اگر به عنوان دوست پدر از بدو وچود با چهره ی بختیار آشنا بودم، رجل سیاسی را در اوائل انقلاب شناختم. تابستان قبل از انقلاب بود، رژیم دیکتاتوری از فشار خود کاسته بود. ملت سر پر از سودای آزادی در التهاب به سر می برد؛ چهره ی شهر از امید و تشویش پر هیجان بود.
چه فرصتی مناسبتر از این برای دانشجوی جامعه شناسی که آشنایی های پدر را غنیمت شمرده قلم به دست به سراغ رهبران اپوزیسیون برود و در مورد خواست هایشان از آنان پرس و جو کند.
اولین ملاقات سیاسیم با دکتر بختیار در چارچوب این پرس و جو صورت گرفت. هنوز طنین سخنش را در گوش دارم. او نگران بود، می گفت مسئله ی ایران حل نشده. این آزادی نسبی را که اراده ی ملوکانه موقتاً به ملت اهداء کرده، همان اراده می تواند در اسرع وقت از وی باز پس گیرد؛ می گفت آزادی باید در مملکت نهاد شود؛ باید به ساختار سیاسی فعال تبدیل گردد. فقط در این صورت می توان امیدوار بود که خودکامه ای نتواند بنا به میلش کشوری را به اسارت بکشد.
در آن لحظات که همه صحبت از انقلاب، سقوط سلطنت و آزادی می کردند گفتار حقوقی بختیار و اشاره اش به قانون و نهادهای سیاسی به نطرم کمی خارج از موضوع می آمد. چند ماه بعد هنگام درگیری تعیین کننده اش با خمینی متوجه مطالب آن روزش شدم.
قضیه ی استعفای دکتر بختیاررا هنوز به خاطرداریم. تضاد خمینی و بختیار نه چندان در قبول نخست وزیری که در عدم استعفای او متبلور شد.
پدرم در ملاقاتی که با خمینی داشت از زبان او شنیده بود که با شخص بختیار مخالفتی ندارد، اگرچه می داند او فردی مذهبی نیست ولی در صورت استعفا می تواند به خدمتش به مملکت ادامه دهد. از سوی دیگر بختیار نیز خصومت شخصی با خمینی نداشت. در این شرایط و با علم به اینکه در اوضاع آن وقت انتقال قدرت سیاسی به هر شکلی که صورت میگرفت بالمآل به نفع خمینی تمام می شد، برای من عدم توانایی این دو مرد در رسیدن به یک توافق معما شده بود. از خود می پرسیدم چگونه این دو شخصیت قوی در برابر سرنوشت ملتی قادر به یافتن راه حل مشترکی نیستند.
اگرچه آن روزها بازار تهمت و افترا در مورد بختیار بسیار داغ بود و عدم تمایل او را به سازش با خمینی به حساب جاه طلبی، قدرت دوستی، سروسر با بیگانه یا دست کم خودسری و تک روی او می گذاشتند، اما کسانی که اورا می شناختند؛ زندان رفتنش را به خاطر داشتند و از مقاومت وی در مقابل پیشنهادات نظام سابق مطلع بودند، می دانستند که او برای معتقدات سیاسی خود نه فقط جاه ومقام بلکه زندگی حرفه ای و خانوادگیش را فدا کرده. بی تردید بختیار مردی نبود که به سن ۶۰ سالگی یک عمر اعتبار سیاسی و اخلاقیش را قربانی سمتی پر خطر و مقام متزلزلی کند که آماج حمله ی عمومی بود و برای او جز گرفتاری حاصلی نداشت.
بختیار برای مقاومتش در مقابل خمینی دلیل موجهی داشت، آنقدر موجه که به خاطر آن نه تنها سرمایه ی سیاسی بلکه جانش را در گرو گذاشت. اما ذات این دلیل برای من مجهول بود و نمی فهمیدم چرا او استعفا نمی دهد؛ همانطور که نمی فهمیدم چرا خمینی بدینگونه بر استعفا مصرٌ است.
امروز که به آن روز نگاه می کنم به اهمیت حیاتی این رویارویی اساسی پی می برم. انگار که در آن موقعیت حساس فقط دو مرد میدانستند چه می خواهند چه می کنند. و این دو بختیار و خمینی بودند.
دو بینش از سیاست، از دولت، از جامعه و نهایتاً دو تعریف از انسان و انسانیت در لفظ استعفا درگیر شد. برداشتی که بختیار از صدارت خود و مهاجرت شاه داشت در یک کلام خلاصه می شود : احیای مشروطه. او در مقابل ملت ایران متعهد شده بود که اجرای قانون اساسی منبعث از انقلاب مشروطه را تضمین کند :
" قبل از حضور در این مکان مقدس (مجلس شورای ملی) به همگان اعلام نمودم که اگر نخست وزیر این کشور بشوم یک نخست وزیرمسئول خواهم بود، و کلیه سنن پارلمانی و آزادیهای فردی و اجتماعی را در مدٌ نظر خواهم داشت – در صورتیکه نمایندگان محترم که به اکثریت آراء بنده را کاندیدای نخست وزیری نمودید به دولت من رای اعتماد بدهید، میتوانید اطمینان داشته باشید که روح و کلام قانون اساسی، که پیوند ناگسستنی با مذهب اسلام دارد، همواره محترم شمرده خواهد شد ."
رفتن شاه در این چشم انداز اهمیت سمبولیک داشت و به مثابه حذف سیاسی عاملی بود که یک نظام پارلمانی کثرت گرا را مبدل به یک استبداد تک حزبی کرده بود. خمینی به تعهد بختیار واقف بود و همه ی نیروی سیاسی اش را بر منع احیای مشروطه متمرکز ساخت.
شمار کسانی که بختیار را می شناختند و می دانستند که او نه عامل شاه است و نه مأمور بیگانه زیاد نبود ولی بی تردید خمینی از آن جمله بود. در نتیجه آیت الله می دانست با که و برای چه می جنگد. حتی اگر عواملش موظف بودند که با تهمت و افترا چهره ی بختیار را در اذهان عمومی بی اعتبار کنند و متأسفانه در این گذار از مشارکت فعال طیف چپ سیاستمداران ایران چه وابسته و چه غیر وابسته بهره مند شدند.
خمینی از بختیار خواست که استعفای خود را به او بدهد. سؤال بختیار این بود که شما بر اساس چه مسئولیت سیاسی استعفای نخست وزیر یک مملکت را خواستارید؟
خمینی استعفای بختیار را در مقام ولی فقیه طالب بود و واکنش شدید بختیار در برابر این ادعای ولایت بود. هنگامی که می گفت در قم یک واتیکان خواهد ساخت دقیقاً با مشروعه طلبی خمینی مقابله می کرد و چنین است پاسخ یک دموکرات به خواسته ی امام.
در این بین روشنفکران ایران معنای تظاهرات خیابانی را با انتخابات آزاد یکی گرفتند و با استناد به تظاهرات به پشتیبانی از خمینی برخاسته در حالیکه جایگاه منطقی شان در سنگر بختیار بود. این اشتباه ناشی از نارسایی فرهنگی نخبگان ایران و عدم شناختشان از دموکراسی است. سزاست که قضیه ی استعفا را بیشتر بشکافم زیرا یکی از پر مفهوم ترین و ذیقیمت ترین تجارب انقلاب است. به یاد داریم که در ازای درخواست استعفا، جواب بختیار یک نه مطلق نبود. بختیار به جای استعفا راه اصولی دیگری را پیش پای خمینی گذاشت. او به حریف خود گفت اگر داعیه سیاسی دارید این حق شما به عنوان یک شهروند ایرانیست که قدم به میدان مبارزه بگذارید، حزب خود را تشکیل داده در انتخابات شرکت کنید.
اما خمینی با علم به اینکه انتخابات را به راحتی خواهد برد از پذیرش این راه حل امتناع ورزید. و در رد این پیشنهاد است که ارتباط مستقیم و ذاتی مسئله استعفا و اصل حاکمیت ملی ظاهر و مشخص می گردد.
خمینی و بختیار به یک اصل به اساسی واقف بودند که بر جمیع ملت ایران و خاصه روشنفکرانش پوشیده بود و آن اینکه اساس نظام آینده مملکت در مکانیسم انتقال قدرت شکل می گیرد و در این چارچوب خود قدرت امری است ثانوی.
اصرار بختیار بر اجرای انتخابات به این دلیل بود که در شرایط پیچیده ی سیاسی آن زمان تنها قدرت مشروعی که می توانست برای مدعیان سیاسی از جمله خود او تعیین تکلیف کند اراده ی ملت بود. یعنی اراده ی آزاد فرد فرد ملت ایران که تصمیم خود را در محیطی امن و آزاد و با شناخت کلیه ی عقاید موجود و بدون هیچ قهر و فشاری گرفته باشند.
این بود تنها مقامی که از نظر بختیار حق پذیرش یا رد استعفای او را داشت نه یک مرجع تقلید که در عنوانش نفی اراده و و تصمیم گیری آزاد مستتر می باشد. و همین برای خمینی دلیل کافی بود که از پذیرش انتخابات سر باز زند. ادعای سیاسی امام مبتنی به اراده ی ملت و نارضایتیش از اوضاع مملکت نبود؛ بلکه او حقانیت خود را در مرجعیتش و در احکام الهی می یافت. تن دادن به راه حل بختیار به مثابه تعظیم در مقابل اراده ی ملت بود و نفی نظریاتش در مورد حکومت ولایت فقیه؛ بدیهی است به هیچ طریقی نمی توانست در اینمورد با بختیار کنار بیاید.
در مقابل چنانچه بختیار استعفای خود را به امام تقدیم می کرد در واقع بر مشروعیت مقام ولایت فقیه صحه می گذاشت و به سی سال مبارزه خود، راه مصدق و خاطره ی پدر مشروطه خواهش خیانت می کرد.
بدین ترتیب معمای بن بست سیاسی آن روز با مسئله ی نفی یا تأئید حاکمیت ملی روشن می شود. باید اعتراف کرد که در آن روزهای پرتلاطم نزدیک ترین دوستان بختیار تحلیل روشنی از این مسئله نداشتند و او تنها مدافع میراث مشروطیت شد؛ میراثی که ارتش شاهنشاهی ایران با اعلان بی طرفی از دفاع از آن سر باز زد.
مرحله ی بعدی، مرحله ی استقرار جمهوری اسلامی و رفراندمی که به این نظام رسمیت بخشید مکمل قضیه ی استعفاست و در بر گیرنده مسئله مهم دیگری که به حاکمیت ملی و تعریف انسان و آزادی وابسته است و آن ربط اساسی شکل و محتوی در سیاست است. همه پرسی رفراندم ۱۳۵۸ را بعضی تجلی اراده ی ملی در تأسیس جمهوری اسلامی تلقی نمودند و دانسته یا ندانسته از آن دستاویزی ساختند برای توجیه همکاریشان با جمهوری اسلامی.
در این مقطع تاریخی نیز عدم شناخت دموکراسی و موازین آن مانع از آن شد که جناح لیبرال و دموکرات ملیون ایران به مفهوم این رفراندم پی ببرد و در برابرش یک موضع صحیح اتخاذ نماید. رهبران این جناح متوجه نشدند که صاحبان قدرت با تخطئه موازین دقیق آن در مفهوم رفراندم یک دگردیسی اساسی ایجاد کرده اند. فلسفه ی دموکراسی ملهم از اصالت ذات بشر است و متکی به عقل و خرد فرد. در این نظریه حقیقت امری است مجهول که جدا از تعقل بشر واقعیت عینی ندارد. و چون بشر موجودی است جائزالخطا، معتقدات هیچ فردی، بر افکار دیگری رجحان ندارد. عقل هر فرد در نهایت مرجع عالی رتق و فتق امور دنیوی اوست.
در این چشم انداز محدوده ی حیات مسیر یک جستجو و پژوهش فردی است و نظام جامعه باید به وجهی شکل بیابد که خشونت و قهر را از روابط شهروندان، بر اساس آزادی و برابری حذف نموده تا هرکس بتواند با گرد هم آوری همه ی اطلاعات لازم در تعیین سرنوشت خود آزادانه تصمیم گرفته، و اسباب خوشبختی دنیوی و سعادت اخروی خویش را فراهم نماید. این است مفهوم رأی در دموکراسی. در این نظام دوشرط اساسی وجود دارد که درضوابط و مکانیسم رأی گیری متبلور می شود. امنیت فردی و آزادی بیان از یک سو و مخفی بودن رأی از سوی دیگر.
در سازما ن دهی رفراندم جمهوری اسلامی آزادی بیان مهیا نبود و خشونت و فشار حاکم بر جامعه شده بود. اعدام های شتابزده و خودسرانه، اعمال خشونت از طرف نیروهای انقلابی، سرکوب آزادی عقیده و بیان "جمهوری اسلامی نه یک کلمه بیشتر نه یک کلمه کمتر"، اصل آزادی انتخاب را که آگاهی شرط لازم آن است بکلی زیر پا گذاشته بود. دیگر آنکه مردم به پای صندوق رأی دعوت شده بودند تا به جمهوری اسلامی رأی بدهند که هیچکس غیر از خمینی و عمالش از محتوای آن مطلع نبود و تدوین قانون اساسی آن موکول به بعد شده بود. و بالاخره رأی مخفی نبود. در این شرائط عقیده و اراده ی فرد بکلی تخطئه است و در مجموع هیچ یک از ضوابطی که همه پرسی را تجلیگاه اراده ی ملی می سازد در سازمان دهی این رفراندم فراهم نبود.
بنابراین شکل این همه پرسی مربوط به محتوایی دیگر می شود. اگر اندکی به کم و کیف رفراندم جمهوری اسلامی بیندیشیم می بینیم که در واقع این صورت جدید همان بیعت سنتی است که شکل خود را از رفراندم غربی اقتباس کرده. در این مورد نیز مدعیان دموکراسی علیرغم ایراداتی که به وضع همه پرسی داشتند هیچکدام متوجه نشدند که نارسایی های مورد نظرشان در حقیقت به منزله رد اصل رفراندم است و با شرکتشان دراین رأی گیری نادانسته به اصول دموکراسی پشت پا زدند و با اصل ولایت فقیه بیعت نمودند. و باز بختیار بود که از مخفیگاه خود بار دیگر به ملت ایران درباره ی رأی دادن به موضوعی مجهول هشدارداد. آرمان های بختیار که آن روز گوش شنوایی نیافت. امروز اما مبدل به شعار های همگانی شده است. پرچم آزادی خواهی و مبارزه برای حقوق طبیعی انسانی در بطن زندان های مخوف جمهوری اسلامی افراشته شده، و سازمان ها و شخصیت های جامعه ی مدنی یکی پس از دیگری با درخواست یک رفراندم و نظامی مبتنی بر حقوق بشر خواسته یا ناخواسته بر نظریات دکتر بختیار صحه می گذارند.
هدف از ذکر نقاط فوق فخر فروشی به شخصیت بختیار نیست. غرض تصفیه حساب با رهبران سیاسی ایران و روشنفکرا مملکتمان هم نیست چرا که اشتباهات جمعی وقتی چنین ابعادی به خود میگیرد دیگر مسئله این شخص و آن شخص نیست بلکه گرفتاری جامعه است و مشکل فرهنگی بزرگی که دامن گیر همه ی ماست. مواضع صحیح بختیارالبته از او چهر ای برجسته می سازد اما در عین حال ما را در برابر پرسشی دردناک قرار می دهد و بر ماست که با مسئله ای که شکل زندگانی اورا به خود گرفت خالصانه درگیر شویم و لبه ی تیز انتقاد را متوجه نارسایی فرهنگی بنمائیم که درآن نه تنها آزادی و دموکراسی بلکه حتی ناسیونالیسم نیز رشد و شکوفایی نیافته و ما پس از یک قرن تجربه ی تجدد به روز قبل از انقلاب مشروطه برگشته ایم. اگر حقانیت سیاسی و اخلاقی بختیار امروز واضح و مبرهن است، سؤال اینجاست که چرا آن روز مردم ایران متوجه حقانیت مواضع او نشدند؟

در آستانه ی سقوط دیکتاتوری ملت ایران در مقابل یک دوراهی قرا ر یافت. در برنامه ی بختیار پهنای یک آینده ی ناساخته را دید که زمینه ی لازم تأسیس آزادی است. آزادی که نام دیگرش مسئولیت است و فطرتش با نگرانی در آمیخته. آزادی که وداعی است با آسایش گیاهی عناصر غیر مسئول، آزادی که هر لحظه از زندگی، عقل و خرد و اراده ی فرد را تهییج می کند و ثانیه ای به وجدانش امان نمی دهد. اما آزادی که علیرغم قیمت گزافش تنها راه آشتی بشر با ذات خویشتن است. و این آزادی آحاد ملت ایران را به عنوان سازندگان آینده ی کشور به چالش می طلبید.
در مقابل امامی از کره ی ماه ظهور کرد و در اذای فروش آزادیش به ملت ایران نوید بهشت داد. بپذیریم که در آن موقع ملت وحشت زده از آزادی و آینده ای ناشناخته به دامان توهم بهشتی کاذب پناه برد و سرنوشت خود را به یک قیم فروخت.
امروز پس از بیست و شش سال به تدریج دسته دسته ، گروه گروه، مردم ایران به اشتباه هولناک آن روز پی می برند که نه تنها آسایش و بهشت موعود را نیافته اند و بی آینده در جهنمی طاقت فرسا سرگردان شده اند، بلکه در این معامله حیثیت خود را نیز باخته اند.
در آن زمستان سرنوشت ساز ۱۳۵۷، صدای تنهای بختیار چون ندایی از اعماق ضمیر ناخود آگاه ملتی گمگشته، نویدی دوردست برای آینده بود. تجربه ی خانمانسوز این ۲۶ سال تبدیل تدریجی آن ضمیر ناخود آگاه به یک وجدان ملی آگاه و هشیار است. بی تردید در راه پر خطری که ملت ایران برای دستیابی به دموکراسی در پیش دارد، پندار و گفتار و رفتارسیاسی شاپور بختیارالهام بخش آزادیخواهان و جوانان ایران خواهد بود.

http://www.farsnews.com/plarg.php?nn=M139060.jpg

چيز هسته‌اي

22مرداد1384
در بخش‌هاي مختلف خبري سيما، مصاحبه‌هاي مردمي درباره فعاليت اتمي ايران به جاهاي جالب رسيده است. امروز در بخش خبري ساعت 14 شبكه اول سيما در يكي از همين سلسله مصاحبه‌ها، با همه نوع تيپي مصاحبه شده بود. از جوان تحصيل كرده گرفته تا زن خانه‌دار و كارگر زحمت‌كش كارخانه. اما يك قسمت از مصاحبه شاهكار بود؛ از راننده تاكسي مومن و باخدايي كه تمام صورتش ريش بود و فقط پيشاني چروكيده و متورمش معلوم بود، پرسيدند كه نظرتان درباره فعاليت هسته‌اي ايران و اعتراض غرب چيست؟ ايشان با لحن باتقوايي جواب داد كه "ما دست از هيچ چيز هسته‌اي‌مان برنميداريم و به آمريكا هم اجازه نميديم كه جلوي چيز هسته‌اي‌مان را بگيرد."

 

 

با صدور بخشنامه ای از سوی سخنگوی قوه قضاییه

مرتضوی و علیزاده هم ممنوع المصاحبه شدند

گروه خبر - بر اساس بخشنامه ای که دیروز از سوی سخنگوی قوه قضاییه صادر شد کلیه مقامات قضایی به جز معاونین رئیس قوه از مصاحبه و گفتگو با خبرنگاران منع شدند. جمال کریمی راد ، در بخشنامه‌‏اي خطاب به روساي كل دادگستري‌‏ها، دادستان‌‏ها، معاونين آنها، قضات و بازپرسان اعلام كرد كه به منظور ايجاد ديدگاه واحد از اظهارنظر و مصاحبه با خبرنگاران خودداري كنند.
با توجه به این بخشنامه از این به بعد سعید مرتضوی دادستان عمومی و انقلاب تهران ، عباسعلی علیزاده رئیس کل دادگستری استان تهران و مبشری رئیس کل دادگاه انقلاب از جمله سرشناس ترین مقامات قضایی هستند که در صورت اجرای این بخشنامه حق مصاحبه ندارند.
اما در حالی که این بخشنامه روز پنجشنبه منتشر شد اما همچنان معاونان دادستان تهران در مورد ماجرا ی اکبر گنجی به گفتگو و مصاحبه با برخی از خبرگزاری ها پرداختند. در همین زمینه دیروز محمود سالاركيا ، معاون امور زندان‌‏هاي دادستان تهران در گفتگو با خبرگزاری "ایلنا " با اشاره به اجازه عدم ملاقات اكبر گنجي در بيمارستان ميلاد گفت: ما هم به فكر سلامت و هم به دنبال تضمين امنيت اين مددجو هستيم و نمي‌‏خواهيم گنجي تحت تاثير ديگران قرار گيرد.

وی در پاسخ به اين سوال كه علت ممانعت خانواده و دوستان گنجي از ملاقات با وي در بيمارستان ميلاد چيست؟ گفت: اين مددجو براي درمان به بيمارستان اعزام شده است و هم اكنون نيز در اختيار بيمارستان است، گنجي حالات عادي ندارد كه همه بخواهند با او ملاقات كنند و در ضمن ما به دنبال بحث سلامت و امنيت وي هستيم.
وي با تاكيد بر اين كه گنجي با تيم پزشكان بيمارستان ميلاد همكاري لازم را نمي‌‏كند، گفت: در گزارشات تيم پزشكي اين عدم همكاري مشاهده مي شود.
با این وجود صدور چنین بخشنامه از سوی سخنگو برای ایجاد رویه واحد در مورد پرونده های یکسان اعلام شده است. صاحب نظران معتقدند انتشار اخبار مختلف از سوی مقامات مختلف قضایی در پرونده هایی چون پرونده گنجی عامل صدور این بخشنامه بوده است.
از سوی دیگر کریمی راد به جز سخنگویی ، سمت دادستانی انتظامی قضات را نیز برعهده دارد که این سمت اختیار بیشتری برای صدور چنین بخشنامه ای به او می دهد. اما باید دید در روزهای آینده چنین بخشنامه ای اجرا نیز خواهد شد یا نه؟ سابقه نشان داده در دستگاه قضایی فقط صدور بخشنامه ضامن تحقق محتوای آن نیست.
بخصوص باید دید اطلاع رسانی در مورد پرونده ای چون پرونده اکبر گنجی به چه فرجامی خواهد انجامید.
اطلاع رسانی شفاف ویکسان یا انتشار اخبار متناقض و مبهم ؟!

نبض زمان به‌صورت دوزبانه، انگلیسی - فارسی، گزارش و یادداشت‌های روزانه‌ی هشت ساله سربخشیان در 160 صفحه با 121 قطعه عكس است. این كتاب 30 صفحه متن فارسی و شش صفحه متن انگلیسی دارد؛ نقدهای جیم میور، یونس شكرخواه، كامران جبرائیلی و شهید الاعلم در مقدمه‌ی آن آمده است؛ مصاحبه سه‌نفره‌ی حسن سربخشیان، یونس شكرخواه و بهمن جلالی درباره‌ی آسیب‌شناسی عكاسی خبری و مطبوعاتی، بخش دیگری از متن این كتاب است و تاریخچه‌ی عكاسی مطبوعاتی به قلم سیدفرید قاسمی در مقدمه‌ گنجانده شده است. افشین باغبایان با همكاری كیومرث كلامی كتاب یادشده را طراحی كرده‌اند. این كتاب پنج گزارش كلی دارد: ایران، المپیك آتن، عراق، افغانستان و حج. قطع كتاب 23 در 28 سانتي‌متر مربع است قطع خوشایندی كه به زعم مؤلف كه خود نیز ناشر و پخش كننده كتاب است، نه عكس‌های عمودی قربانی مي‌شوند؛ نه عكسهی افقی. قیمت کتاب برای جلد سخت در بازار کتاب 15 هزار تومان و برای جلد معمولی 12 هزار تومان است. خرید کتاب از طریق وب سایت تخفیف ویژه ای به همراه دارد. قیمتهای ویژه سایت: جلد سخت: 12 هزار تومان جلد معمولی: 9 هزار تومان توزیع کتاب از روز دوشنبه 24 مرداد آغاز خواهد شد. از همین امروز می توانید با تکمیل فرم زیر نسبت به سفارش کتاب اقدام کنید. اطلاعات بیشتر سفارش، برای شما ارسال خواهد شد.

http://www.hasanpix.com/order.php

قعطنامه حاضرين در مراسم ملاقات اكبر گنجي ،روزنامه نگار آزاده ايراني

بنام خداوند جان وخرد

اكبر گنجي روزنامه نگار شجاع ايراني،لحظه هاي دشوار ماراتن مرگ خويش را بدون توجه بايسته به سر نوشتش از سوي مقامات قضايي كه مسئولان مستقيم آنچه پيش مي آيد هستند ، مي گذراند.گنجي به سبب همين بي توجهي 63 روز است به اعتصاب غذا روي آورده تا نداي حق طلبانه اش را به افكار عمومي ايران وجهان برساند .

ما شركت كنندگان در اين مراسم بر پايه وظيفه وجداني و انساني خود به عيادت گنجي آمده ايم تا از مراجع قضايي كشور بسان متوليان مستقيم سرنوشت ناگواري كه بر او تحميل شده است بخواهيم :

1-با توجه به خواسته هاي به حق گنجي در تامين آزادي اش كه افزون بر 5سال و4 ماه از محكوميت 6ساله خود را سپري كرده است و طبق قوانين قضايي جاري كشور آزاد محسوب مي شود امكان بازگشت سر فرازانه اي او را به زندگي آزاد فراهم آوردند.گذشته از اين مرخصي هاي معوق مانده گنجي مي تواند چند ماه باقي ماند از محكوميت او را پوشش دهد

2-امكان ملاقات اكبر گنجي با خانواده و وكيلانش را كه در هفته هاي گذشته او را از آن محروم كرده اند فراهم آورند.

3-بيمارستان حتي در شرايط جنگي نيز منطقه امن محسوب مي شود كه در آن حفظ جان و سلامت بيماران در اولويت قرار دارد و تبديل بيمارستان به پادگان نظامي و محلي تحت نظارت نهادهاي قضايي و امنيتي در تضاد با حقوق اكبر گنجي به سان فرد بيمار است . از اين رو ضمن اعتراض به تحت فشار قرار دادن كادر پزشكي محترم بيمارستان ميلاد از سوي مراجع قضايي خواهان فراهم شدن امكان درمان اكبر گنجي تحت نظر گروهي از پزشكان مجرب و مستقل مورد تاييد خانواده ايشان به منظور تامين سلامت و باز گرداندن او به زندگي عادي اش هستيم.
4- امروز براي ملاقات با اكبر گنجي و رساندان پيام صلح خود به وي در محل بيمارستان ميلاد حاضر شديم. اما نشستگان در مسند قدرت كه مرگ گنجي را بيشتر مي پسندند و گويي از ادامه بحران و ايجاد بحران هاي جديد نفعي مي برند وبنابراين از هرگونه ملاقات خانواده، دوستان و وكلا با ايشان، ممانعت به عمل مي آورند. بنابراين مسووليت هرگونه فاجه ناگواري براي جان گنجي بيش از پيش بر دوش مقامات عالي حاكميت و دستگاه قضايي خواهد بود.

5- امروز دشمنان آزادي كه مرگ گنجي را وقيحانه به انتظار نشسته اند در پي آنند كه يا مرگ او را جشن بگيرند و يا مقاومت مورد ستايش او را وارد روندي فرسايشي كنند و در درازمدت و با به طول انجاميدن اعتصاب غذاي اين نماد شجاعت و آزادگي و حاكم كردن فضاي اطلاع رساني دروغين، حركت آزاديخواهانه او را خدشه دار كنند. از اين رو به گنجي عزيز كه سرافرازانه از اين مصاف نابرابر پيروز از ميدان به در آمده و پوشالي بودن اقتدار اربابان قدرت را به اثبات رسانده است مي گوييم كه مسير مبارزه و دفاع از آزادي،عدالت،دموكراسي و حقوق بشر وجود عزيز تو و امثال تو را بيش از پيش مي طلبد تا حضور سالم و پويايت، خاري در چشم كساني باشد كه خاموشي فرياد رسا و حق طلبانه ات را به انتظار نشسته اند.

هموطن! احمدی نژاد توئی!

هموطن! احمدی نژاد توئی
خط اگر اوست، امتداد توئی

بنا به ادعای يک نماينده اصولگرای مجلس جمهوری اسلامی، محمود احمدی نژاد، رييس جمهور جديد، برای انتخاب وزير نفت دولتش بين دو گزينه قرار گرفته و شايد به استخاره متوسل شود.

شکرالله عطارزاده به خبرنگاران گفته است که اگر نتيجه اين استخاره خوب باشد، محمد خوش چهره، وزير نفت جديد جمهوری اسلامی خواهد شد.

آقای عطارزاده افزوده است که علاوه بر آقای خوش چهره، کمال دانشيار و علی سعيدلو نيز نامزد وزارت نفت هستند، ولی "اگر استخاره آقای احمدی نژاد و خوش چهره خوب در بيايد، آقای خوش چهره وزير نفت خواهد شد."

اين نماينده مجلس در توجيه نياز به استخاره گفته است: "وقتی انسان در کاری می ماند و در بلاتکليفی است، بين دو گزينه خوب استخاره می کند تا يکی را انتخاب کند."

محمود احمدی نژاد، شهردار سابق تهران، با شعار مبارزه با "مافيای خانوادگی" در وزارت نفت نامزد انتخابات رياست جمهوری شد و در ۲۳ ژوئن توانست بر رقيبش اکبر هاشمی رفسنجانی پيروز شود. وی که ديروز در مجلس به قانون اساسی جمهوری اسلامی سوگند ياد کرد، برای انتخاب و معرفی هيات دولتش دو هفته وقت دارد.

انتظار می رفت آقای احمدی نژاد برای انتخاب وزير نفت و تحقق ديگر شعار انتخاباتی خود يعنی تقسيم درآمدهای نفتی بر سر سفره ايرانيان وسواس نشان دهد ولی اکنون ظاهرا برای انتخاب خود می خواهد به استخاره متوسل شود.

آقای عطارزاده به خبرنگاران گفته است: "با توجه به اين که احمدی نژاد وعده های نفتی داده است، تصميم دارد خودش فرماندهی اين وزارتخانه را بر عهده داشته باشد، بنابراين فردی را می خواهد که گوش بگير حرفهای او باشد و بر اساس سياستهای وی عمل کند."

در حالی که بخت آقای سعيدلو به دليل "يکسری اما و اگرهای نمايندگان در خصوص عدم تخصص وی" کمرنگ شده است، به نظر می آيد فعلا دايره رقابت به آقای خوش چهره و دانشيار محدود شده است.

آقای دانشيار که رييس کميسيون انرژی مجلس و در حال تحقيق درباره وزارت نفت دولت محمد خاتمی است، به خبرنگاران گفته که برنامه های خود برای اداره اين وزارتخانه را به رييس جمهور جديد داده است ولی هنوز انتخابش قطعی نيست.

گفته می شود تاکنون ۱۲۰ نماينده مجلس با امضای نامه ای حمايت خود را از نامزدی آقای دانشيار برای وزارت نفت اعلام کرده اند.

اعتصاب عمومی در شهرهای کردنشين ايران

در ادامه تنشها و ناآرامی ها در شهرهای کردنشين ايران، روز يکشنبه در اکثر اين شهرها اعتصاب برقرار شده است.

به گفته جعفر آيين پرست، نماينده مهاباد در مجلس ايران، مردم مناطق کردنشين، از جمله در شهرهای اشنويه، پيرانشهر، سردشت، سنندج، ديواندره، کامياران و سقز برای اعتراض به وقايع و درگيريهای هفته های اخير، در اعتصاب به سر می برند و کليه مغازه ها بسته شده است.

آقای آيين پرست گفت که اعتصاب کنندگان همچنين به عدم برخورد شفاف هيئتهايی اعتراض دارند که برای بررسی وقايع اخير به اين منطقه اعزام شده بودند.

شمار زيادی از اهالی شهرهای کردنشين در جريان ناآرامی ها بازداشت شدند و مسئولان، دو هفته نامه کردزبان را نيز توقيف کردند. همچنين گزارش می شود که در درگيری ميان ماموران انتظامی با معترضان، تعدادی از مردم محلی کشته شده اند.

وزير کشور ايران گفت کمال اسفرم که در مهاباد کشته شده، متهم به تخلفات اخلاقی و مالی بوده و سابقه سياسی نداشته است. اين درحالی است که منابع کرد، او را از فعالانی معرفی می کنند که در رويدادهای سياسی و اجتماعی سالهای اخير شرکت داشته است.

به گفته عبدالواحد موسوی لاری، بروز ناآرامی در مناطق کردنشين غرب ايران ناشی از "عدم تبيين واقعيتها و اطلاع رسانی نادرست به مردم" بوده است.

او گفت که هم اکنون در شهرهای سنندج و مهاباد "مشکل امنيتی" وجود ندارد و هيئتی از استانداران غرب کشور مسئول پيگيری اين حوادث هستند.

نماينده مهاباد در مجلس ايران نيز گفت که احتمال دارد اعتصاب عمومی در شهرهای کردنشين تنها به روز يکشنبه محدود شود اما از روز دوشنبه پيگيری برای بررسی وقايع اين مناطق دنبال می شود.

قرار است هيئتی از سوی دبيرخانه شورای عالی امنيت ملی ايران با حضور نمايندگان پارلمان و فرستادگان نيروی انتظامی و وزارت اطلاعات عازم مهاباد شود و سپس به شهرهای ديگر منطقه مانند سقز و سنندج برود.

برخی ناظران می گويند ناآرامی در مناطق کردنشين، هرچند با برانگيخته شدن احساسات عمومی در پی بی احترامی به جسد کمال اسفرم، فرصت بروز يافت اما مطالبات انباشته مردم کرد، که به عقيده فعالان سياسی اين منطقه، سابقه ديرينه دارد، به آن شدت بخشيده است.

کارشناسان، عوامل اقتصادی را نيز در ايجاد نارضايتی عمومی در مناطق کردنشين بی تاثير نمی دانند.

جعفر آيين پرست که روز شنبه با محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور جديد ايران نيز ديدار کرد به بخش فارسی بی بی سی گفت که درخواستهای معترضان ريشه در نارسايی های "سياسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی" دارد.

به گفته نماينده مهاباد، تحولاتی که در خاورميانه و کشورهای همسايه، بخصوص عراق در جريان است، سبب می شود تا مطالبات و خواسته های مردم که به مرور ايام، انباشته شده است، ارتقاء يابد.

به عقيده آقای آيين پرست، مردم کرد در واکنش به وقايعی مانند وقايع مهاباد فرصتی می يابند تا به نوعی، بقيه مطالبات و خواسته های خود را دنبال کنند.

نماينده مهاباد در پارلمان ايران گفت مسئولان جمهوری اسلامی بايد رفتارهای مديريتی و اجرايی و نحوه توزيع اعتبارات و سرانه های ملی و همچنين شيوه های گفتگوی خود با اقوام را به طور جدی تغيير بدهند زيرا به گفته او اگر اين مسائل حل نشود، ممکن است "تبعات منفی تری" به بار بياورد.

آقای آيين پرست در عين حال نگاه امنيتی، نظامی و انتظامی به اين منطقه را مورد انتقاد قرار داد و با برقراری پايگاههای انتظامی و پستهای بازرسی مخالفت کرد: "رفع نگاه امنيتی در اولين حرکت می تواند مردم را اميدوار بکند که زندگی عادی شان را از سر بگيرند."

پيش از اين سازمان عفو بين الملل، از گروه‌های حامی حقوق بشر با انتشار بيانيه‌ای نسبت به افزايش موج خشونت‌ها در مناطق کردنشين ايران که به گفته اين سازمان تاکنون بالغ بر بيست کشته برجای گذاشته است، هشدار داده بود.

اين گروه حامی حقوق بشر، در بيانيه خود خواستار تشکيل گروهی مستقل برای انجام تحقيقات بی طرفانه و فوری در اين زمينه شد.

عفو بين الملل همچنين از دولت ايران خواسته است اسامی افراد بازداشت شده در ناآرامی‌ها، علت بازداشت آنان و محل نگهداری‌شان را هرچه سريعتر به خانواده‌ها و وکلای آنان اطلاع دهد.

محمود خوشنام
کارشناس موسيقی

نگاهی به کتاب 'خنياگر در خون' به بهانه سالروز درگذشت فريدون فرخزاد

در آستانه سيزدهمين سالروز قتل فريدون فرخزاد، شاعر، ترانه خوان و شومن معروف ايرانی، ميرزا آقا عسگری (مانی)، شاعر مقيم آلمان، جنگی را در شناخت و بزرگداشت او انتشار داده است با عنوان "خنياگر در خون".

اين مجموعه در چهار فصل اصلی تنظيم شده است: مطالبی در شناخت او، گزارش که درباره قتل تکان دهنده او، حرف ها و سروده های او و سرانجام آن چه ديگران در باره او گفته يا سروده اند.

"مانی" در ديباچه "خنياگر در خون" می گويد که فريدون فرخزاد را هيچگاه از نزديک نديده و با او آشنايی و تماس نداشته، با اين همه، پس از قتل او، زمانی که سخن گفتن از او در ميان گروه هايی از خشکه مقدسان انقلابی راست و چپ نما، امر ناخوشايندی به حساب می آمده به دفاع از او پرداخته است.

مانی درهيئت دبيران کانون نويسندگان در تبعيد نيز شاهد بود که در بيانيه هايی که در باره کشتار اهل قلم، انتشار می يابد، نامی از فريدون فرخزاد به ميان نمی آيد. به همين سبب نيز اينگونه بيانيه های "غير عادلانه" را امضاء نکرد. چون به باور او "دفاع از آزادی بايد دفاع از آزادی همگان باشد...به محدود به شاعران خودی و چپ..."

مانی سپس به ستايش از شخصيت هنری فرخزاد می پردازد و او را با "ويکتور خارا" شاعر انقلابی شيلی مقايسه می کند و حتی او را در جائی فراتر می نشاند. چون خارا اگر شاعر و آوازخوان بوده ، فرخزاد علاوه بر آن، شومن و هنرپيشه نيز بوده است. بعد می افزايد که " او مثل خودش بود، خودش بود، فرياد فروخورده ملتی بود ..."

زندگی

از ديباچه ستايش آميز مانی که بگذريم به گفتگويی می رسيم که اسماعيل جمشيدی در سال 1349 با فريدون داشته و در مجله سپيد و سياه انتشار داده است. فريدون در اين گفتگو با زبانی ساده و صميمی و به کوتاهی از زندگينامه خود می گويد.

در پانزدهم مهر 1317 در "چهارراه گمرک تهران، زاده شده" در دبستان رازی و دبيرستان دارالفنون، درس خوانده و بعد رهسپار آلمان و اتريش شده، در وين و مونيخ و برلين حقوق سياسی خوانده و رساله اش را درباره تاثير عقايد مارکس بر کليسا نوشته است.

در سال 1962 در "آکسفورد با آنيا بوچکووسکی" زنی که اهل تئاتر و ادبيات بوده آشنا شده و به قول خودش "بيرون از آکسفورد با او ازدواج کرده است!" فرزند نخست،"اوفليا" متاسفانه از دست رفته و فرزند دوم "رستم" خوشبختانه بر جای مانده است.

فريدون فرخزاد از نوجوانی به شعر و سرودن آن علاقه داشته و ازدواج با "آنيا" او را در کار شعر جدی تر ساخته است. شعرهايش را به زبان آلمانی برای روزنامه "زود دويچه " و نيز مجله دو زبانه "کاوه " فرستاده که پيش از او شعر های "سيروس آتابای" را نيز انتشار داده بودند. چيزی نمی گذرد که "مارتين والسر" نويسنده معروف، يازده شعر او را برای انتشار در يک جنگ ادبی که انتشارات "زورکامپ " قصد چاپ آن را داشته برگزيده است.

فريدون سر انجام در سال 1964 نخستين مجموعه شعر مستقل خود را با عنوان "فصل ديگر" انتشار داده که تحسين بعضی منتقدان معروف را بر انگيخته است. شاعر معروف آلمان "يواهنس بوبروفسکی" پسگفتاری برای "فصل ديگر" نوشته که در توفيق آن موثر افتاده است.

پنج ماه بعد از انتشار "فصل ديگر" جايزه ادبی شعر برلين را نيز از آن خود ساخته که اعطای آن با سخنرانی بوبروفسکی همراه بوده است. او از جمله گفته است: "فريدون فرخزاد - و نيز سيروس آتابای به ما نشان می دهند که دنيای آکنده از وحشت جنگ هندز جای زيستن است..."

فريدون فرخزاد چند سالی عضو آکادمی ادبيات جوانان مونيخ بوده و در سال 1966 به راديو تلويزيون اين شهر نيز راه پيدا کرده است. در راديو سلسله برنامه هايی همراه با طنز و توام با موسيقی خاورميانه، از جمله ايران تهيه می کرده و در تلويزيون مجموعه فيلم رنگی "خيابان های آلپ" را ساخته است.

بعد رفته است به سراغ موسيقی فولکلور ايران و را بهره گيری از ترانه های بومی، "نوعی موسيقی مدرن" فراهم آورده و با همان در جشنواره موسيقی "اينسبروک" در اتريش جايزه اول را ازآن خود ساخته است (1967).

پرسشی که هنوز پاسخی در خور پيدا نکرده اين است که چرا فريدون فرخزاد با اين همه توفيقی که در محافل فرهنگی آلمان به دست آورده ماندن را تاب نياورده و به ايران بازگشته است. شايد مرگ ناگهانی خواهرش، فروغ فرخزاد در اين تصميم نقش ايفا کرده باشد.

به هر حال فريدون فرخزاد همه ساخته های خود را در تحصيل و در حرفه رها کرده به ايران بازگشته و بيش از هر چيز به دنبال کار ترانه خوانی رفته و نيز دست اندرکار برگزاری شوهای سرگرم کننده راديويی و تلويزيونی شده و به اين ترتيب سرودن شعر به حال تعليق در آمد.

شعرهای آلمانی

حسين منصوری، پسر خوانده فروغ فرخزاد و دوست نزديک فريدون فرخزاد که شعرهای آلمانی او را به فارسی برگردانده و در "خنياگر در خون" انتشار داده می گويد: "بدون اغراق می توان ادعا کرد که اگر فريدون در آلمان مانده و به کار شعر ادامه داده بود، امروز از چهره های شناخته شده شعر معاصر آلمان به شمار می آمد. نمونه هايی از شعرها را به نقل می آوريم:

تابستان/ پرستويی تشنه بود/ که سراب ها او را کشتند
پاييز/ فصل غم انگيز کتابی بود/ که من آن را تا به آخر خواندم

اينک اما، يا از اين گستره بی خون بايد گذشت / و سراغ داس های تنبل را گرفت
يا دستکش سياه به دست کرد/ و زمستان را / قدری گرما ارزانی داشت (فصل ديگر)

سرزمين من/ سرزمين گل و بلبل/ گل های پژمرده/ بلبلان خاموش.... (سرزمين من)

لشگر رنگ ها/ به هم پيوسته اند/ تا بر حلقه های زير چشم روز/ پيروز شوند (فرش ايرانی)

کبوتر سپيد/ مانند واژه صلح/ در زبان ها زنده است/ کبوتر سياه/ کبوتر نيست/ هرگز .... وجود ندارد/ تنها رنگی است سياه..! (جدا سازی نژادها)

شعرهای فارسی

بيست سالی بايد می گذشت، انقلابی برپا می شد و فريدون فرخزاد ناگزير به برونمرز می آمد تا در هوای آزاد از نو به دامان شعر پناه ببرد.

در اوايل 1989 بود که مجموعه ای تازه از او، اين بار به فارسی، در لس آنجلس انتشار يافت. عنوان نوآورانه ای داشت : "در نهايت جمله آغاز است عشق!" فريدون فرخزاد خود در مقدمه مجموعه می گويد اين عنوان را "فرهنگ فرهی" برايش انتخاب کرده "از انسان های معدودی که در خلوت اشعار مرا می خواند" و بعد می افزايد هدفش از اين کار ها اين است که "در طول اين راه پر از درد و رنج و مشقت، چيزی به بار فرهنگی مردم بيفزايد:"برای آن که بيفزايم، بايد از خود بکاهم، شاخه ها و برگهای زائد را ببرم ... و به جای سيری شکم...گرشنگی را بياموزم" و "نمی خواهم عکسم روی جلد مجله ها باشد می خواهم کلامم در ذهن مردم باقی بماند" پس "قدم برمی دارم تا شايد روی راه اثری باقی بگذارم.."

سرخوردگی فريدون فرخزاد از زندگی در غربت و به ويژه از "تهرانجلس" بازتاب خشمگينانه ای در مقدمه مجموعه دارد: "اين جا، شهر نيست، جنگل است. شوره زار است، کوير است، مرداب است و بوی تعفن آن جهان را پر کرده است! شايد کتاب من نسيم معطری باشد به مشام جان های خسته از خيانت و جنايت!" و "خجالت می کشم که چاپ اول کتابم در لس آنجلس منتشر می شود...!"

با اين همه، شهرهای "در نهايت ...." از نظر محتوا و نيز شيوه بيان ضعيف تر از شعر های آلمانی او جلوه می کند و به نظر می رسد اين سرنوشت شعر بسياری از شاعران دور مانده از وطن باشد. در بهترين شعرهای مجموعه که غالبا با لايه هايی از عرفان درآميخته تاثير فروغ را آشکار می بنيم:

تا تو در من ساکنی، من چيستم
من به جز شکل انسان نيستم!
من سبک ابری بدون ريشه ام
من رها، در وسعت انديشه ام
اختياری نيست در جوهر مرا
آن من ديگر دهد گوهر مرا
باورم، بار ظريف ذهن توست
پاسخ پندارم پر از پندارتوست
(تصوير تو)

در شعری که نامش را به مجموعه داده نيز همان لايه ها و تاثير ها را می بينيم:

از سخن چون عشق می ماند زما
پس رها کن خويشتن را در صدا
چون صدا عشق است و پرواز است عشق
در نهايت جمله آغاز است عشق!

فريدون در شعری ديگر به جهان بی عشق و قهرمان امروز ما نگاه می کند و در سوگ اميدهای خود می نشيند:

ديگر عشقی عيان نمی بينم
عاشقی در جهان نمی بينم
در سراپرده قساوت ابر
ذره ای آسمان نمی بينم
قهرمانان، شبانه پژمردند
سروری قهرمان نمی بينم
زين غزل های روزگار خزان
وصف ملک کيان نمی بينم!
در جريانی که بعد می آيد
جز غم اين زمان نمی بينم...
(درد من)

شعر و ترانه

فريدون فرخزاد، در کار ترانه و شومنی نيز می کوشيد شيوه ای ويژه خود داشته باشد. بخش هايی که از شعرهای او به کاباره های سياسی اروپايی شباهت داشت در لابلای تکه های سرگرم کننده انتقاد هايی را از سياست های روز - البته تا آن جا که مجاز می نمود می گنجانيد. خود او گفته است " هميشه سعی می کنم مردم را در يک برنامه سه ساعته تلويزيونی که پر از خنده و شوخی و آواز و رقص است متوجه مطالبی بکنم که ارزش دارد بر روی آن ها فکر بشود..." در " خنياگر در خون" متن يکی دو تا از شو های فريدون نيز به عنوان نمونه آمده است.

و اما در زمينه ترانه پردازی گاه ملودی های روز يا خاطره بر انگيز غربی را در پيوند با شعر فارسی می خواند مثل "آداجيو" و يا " آيا برامس را دوست داريد؟" و گاه ترانه هايی را که خود می ساخت يا دست کم متن آن ها را خود سروده بود مثل "آواز خوان، نه آواز" و "شهر من تهران".

فريدون فرخزاد دو سه آهنگی را نيز در پيوند با عاشقانه های فروغ خوانده که در زمره بهترين های اوست. در "خنياگر در خون" متن شش ترانه او بدون هيچ شرح و توضيحی به نقل آمده است. از جمله "شرقی غمگين" که متن آن از ايرج جنتی عطايی ترانه سرای معروف است.

ايرج جنتی عطايی البته متن های ديگری نيز برای فريدون فرخزاد سروده که خود در نامه کوتاهی که برای مولف کتاب فرستاده به آن ها اشاره کرده است.

فريدون فرخزاد در سال های پايانی زندگی از سر خشم و سر خوردگی شعر را به جايگاه شعارهای مستقيم سياسی تبديل کرد که اگرهم از نظر گروهی و سياسی بردی پيدا می کرد روح شاعرانه خود را از دست می داد. شايد البته در آن شرايط ويژه سياسی عاطفی که او به سر می برد حق با او بود.

فقط عشق

در "خنياگر درخون" مطالب متنوع ديگری نيز آمده است : شعر و سوگنامه ای از پوران فرخزاد، خواهر بزرگ تر او، شعر و خاطره ای از ناهيد باقری، شاعر مقيم اتريش، شعر و مطلبی از ميرزا آقا عسگری، شعری از اسماعيل خويی ، متن سخنرانی تند و تيز فريدون عليه نظام اسلامی در رويال آلبرت هال لندن ، چند نامه از فروغ به او و گزارش هايی در زمينه سازی های مربوط به قتل او.

بنا به ادعای يک نماينده اصولگرای مجلس جمهوری اسلامی، محمود احمدی نژاد، رييس جمهور جديد، برای انتخاب وزير نفت دولتش بين دو گزينه قرار گرفته و شايد به استخاره متوسل شود.

شکرالله عطارزاده به خبرنگاران گفته است که اگر نتيجه اين استخاره خوب باشد، محمد خوش چهره، وزير نفت جديد جمهوری اسلامی خواهد شد.

آقای عطارزاده افزوده است که علاوه بر آقای خوش چهره، کمال دانشيار و علی سعيدلو نيز نامزد وزارت نفت هستند، ولی "اگر استخاره آقای احمدی نژاد و خوش چهره خوب در بيايد، آقای خوش چهره وزير نفت خواهد شد."

اين نماينده مجلس در توجيه نياز به استخاره گفته است: "وقتی انسان در کاری می ماند و در بلاتکليفی است، بين دو گزينه خوب استخاره می کند تا يکی را انتخاب کند."

محمود احمدی نژاد، شهردار سابق تهران، با شعار مبارزه با "مافيای خانوادگی" در وزارت نفت نامزد انتخابات رياست جمهوری شد و در ۲۳ ژوئن توانست بر رقيبش اکبر هاشمی رفسنجانی پيروز شود. وی که ديروز در مجلس به قانون اساسی جمهوری اسلامی سوگند ياد کرد، برای انتخاب و معرفی هيات دولتش دو هفته وقت دارد.

انتظار می رفت آقای احمدی نژاد برای انتخاب وزير نفت و تحقق ديگر شعار انتخاباتی خود يعنی تقسيم درآمدهای نفتی بر سر سفره ايرانيان وسواس نشان دهد ولی اکنون ظاهرا برای انتخاب خود می خواهد به استخاره متوسل شود.

آقای عطارزاده به خبرنگاران گفته است: "با توجه به اين که احمدی نژاد وعده های نفتی داده است، تصميم دارد خودش فرماندهی اين وزارتخانه را بر عهده داشته باشد، بنابراين فردی را می خواهد که گوش بگير حرفهای او باشد و بر اساس سياستهای وی عمل کند."

در حالی که بخت آقای سعيدلو به دليل "يکسری اما و اگرهای نمايندگان در خصوص عدم تخصص وی" کمرنگ شده است، به نظر می آيد فعلا دايره رقابت به آقای خوش چهره و دانشيار محدود شده است.

آقای دانشيار که رييس کميسيون انرژی مجلس و در حال تحقيق درباره وزارت نفت دولت محمد خاتمی است، به خبرنگاران گفته که برنامه های خود برای اداره اين وزارتخانه را به رييس جمهور جديد داده است ولی هنوز انتخابش قطعی نيست.

گفته می شود تاکنون ۱۲۰ نماينده مجلس با امضای نامه ای حمايت خود را از نامزدی آقای دانشيار برای وزارت نفت اعلام کرده اند.

اعتصاب عمومی در شهرهای کردنشين ايران

در ادامه تنشها و ناآرامی ها در شهرهای کردنشين ايران، روز يکشنبه در اکثر اين شهرها اعتصاب برقرار شده است.

به گفته جعفر آيين پرست، نماينده مهاباد در مجلس ايران، مردم مناطق کردنشين، از جمله در شهرهای اشنويه، پيرانشهر، سردشت، سنندج، ديواندره، کامياران و سقز برای اعتراض به وقايع و درگيريهای هفته های اخير، در اعتصاب به سر می برند و کليه مغازه ها بسته شده است.

آقای آيين پرست گفت که اعتصاب کنندگان همچنين به عدم برخورد شفاف هيئتهايی اعتراض دارند که برای بررسی وقايع اخير به اين منطقه اعزام شده بودند.

شمار زيادی از اهالی شهرهای کردنشين در جريان ناآرامی ها بازداشت شدند و مسئولان، دو هفته نامه کردزبان را نيز توقيف کردند. همچنين گزارش می شود که در درگيری ميان ماموران انتظامی با معترضان، تعدادی از مردم محلی کشته شده اند.

وزير کشور ايران گفت کمال اسفرم که در مهاباد کشته شده، متهم به تخلفات اخلاقی و مالی بوده و سابقه سياسی نداشته است. اين درحالی است که منابع کرد، او را از فعالانی معرفی می کنند که در رويدادهای سياسی و اجتماعی سالهای اخير شرکت داشته است.

به گفته عبدالواحد موسوی لاری، بروز ناآرامی در مناطق کردنشين غرب ايران ناشی از "عدم تبيين واقعيتها و اطلاع رسانی نادرست به مردم" بوده است.

او گفت که هم اکنون در شهرهای سنندج و مهاباد "مشکل امنيتی" وجود ندارد و هيئتی از استانداران غرب کشور مسئول پيگيری اين حوادث هستند.

نماينده مهاباد در مجلس ايران نيز گفت که احتمال دارد اعتصاب عمومی در شهرهای کردنشين تنها به روز يکشنبه محدود شود اما از روز دوشنبه پيگيری برای بررسی وقايع اين مناطق دنبال می شود.

قرار است هيئتی از سوی دبيرخانه شورای عالی امنيت ملی ايران با حضور نمايندگان پارلمان و فرستادگان نيروی انتظامی و وزارت اطلاعات عازم مهاباد شود و سپس به شهرهای ديگر منطقه مانند سقز و سنندج برود.

برخی ناظران می گويند ناآرامی در مناطق کردنشين، هرچند با برانگيخته شدن احساسات عمومی در پی بی احترامی به جسد کمال اسفرم، فرصت بروز يافت اما مطالبات انباشته مردم کرد، که به عقيده فعالان سياسی اين منطقه، سابقه ديرينه دارد، به آن شدت بخشيده است.

کارشناسان، عوامل اقتصادی را نيز در ايجاد نارضايتی عمومی در مناطق کردنشين بی تاثير نمی دانند.

جعفر آيين پرست که روز شنبه با محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور جديد ايران نيز ديدار کرد به بخش فارسی بی بی سی گفت که درخواستهای معترضان ريشه در نارسايی های "سياسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی" دارد.

به گفته نماينده مهاباد، تحولاتی که در خاورميانه و کشورهای همسايه، بخصوص عراق در جريان است، سبب می شود تا مطالبات و خواسته های مردم که به مرور ايام، انباشته شده است، ارتقاء يابد.

به عقيده آقای آيين پرست، مردم کرد در واکنش به وقايعی مانند وقايع مهاباد فرصتی می يابند تا به نوعی، بقيه مطالبات و خواسته های خود را دنبال کنند.

نماينده مهاباد در پارلمان ايران گفت مسئولان جمهوری اسلامی بايد رفتارهای مديريتی و اجرايی و نحوه توزيع اعتبارات و سرانه های ملی و همچنين شيوه های گفتگوی خود با اقوام را به طور جدی تغيير بدهند زيرا به گفته او اگر اين مسائل حل نشود، ممکن است "تبعات منفی تری" به بار بياورد.

آقای آيين پرست در عين حال نگاه امنيتی، نظامی و انتظامی به اين منطقه را مورد انتقاد قرار داد و با برقراری پايگاههای انتظامی و پستهای بازرسی مخالفت کرد: "رفع نگاه امنيتی در اولين حرکت می تواند مردم را اميدوار بکند که زندگی عادی شان را از سر بگيرند."

پيش از اين سازمان عفو بين الملل، از گروه‌های حامی حقوق بشر با انتشار بيانيه‌ای نسبت به افزايش موج خشونت‌ها در مناطق کردنشين ايران که به گفته اين سازمان تاکنون بالغ بر بيست کشته برجای گذاشته است، هشدار داده بود.

اين گروه حامی حقوق بشر، در بيانيه خود خواستار تشکيل گروهی مستقل برای انجام تحقيقات بی طرفانه و فوری در اين زمينه شد.

عفو بين الملل همچنين از دولت ايران خواسته است اسامی افراد بازداشت شده در ناآرامی‌ها، علت بازداشت آنان و محل نگهداری‌شان را هرچه سريعتر به خانواده‌ها و وکلای آنان اطلاع دهد.

محمود خوشنام
کارشناس موسيقی

نگاهی به کتاب 'خنياگر در خون' به بهانه سالروز درگذشت فريدون فرخزاد

در آستانه سيزدهمين سالروز قتل فريدون فرخزاد، شاعر، ترانه خوان و شومن معروف ايرانی، ميرزا آقا عسگری (مانی)، شاعر مقيم آلمان، جنگی را در شناخت و بزرگداشت او انتشار داده است با عنوان "خنياگر در خون".

اين مجموعه در چهار فصل اصلی تنظيم شده است: مطالبی در شناخت او، گزارش که درباره قتل تکان دهنده او، حرف ها و سروده های او و سرانجام آن چه ديگران در باره او گفته يا سروده اند.

"مانی" در ديباچه "خنياگر در خون" می گويد که فريدون فرخزاد را هيچگاه از نزديک نديده و با او آشنايی و تماس نداشته، با اين همه، پس از قتل او، زمانی که سخن گفتن از او در ميان گروه هايی از خشکه مقدسان انقلابی راست و چپ نما، امر ناخوشايندی به حساب می آمده به دفاع از او پرداخته است.

مانی درهيئت دبيران کانون نويسندگان در تبعيد نيز شاهد بود که در بيانيه هايی که در باره کشتار اهل قلم، انتشار می يابد، نامی از فريدون فرخزاد به ميان نمی آيد. به همين سبب نيز اينگونه بيانيه های "غير عادلانه" را امضاء نکرد. چون به باور او "دفاع از آزادی بايد دفاع از آزادی همگان باشد...به محدود به شاعران خودی و چپ..."

مانی سپس به ستايش از شخصيت هنری فرخزاد می پردازد و او را با "ويکتور خارا" شاعر انقلابی شيلی مقايسه می کند و حتی او را در جائی فراتر می نشاند. چون خارا اگر شاعر و آوازخوان بوده ، فرخزاد علاوه بر آن، شومن و هنرپيشه نيز بوده است. بعد می افزايد که " او مثل خودش بود، خودش بود، فرياد فروخورده ملتی بود ..."

زندگی

از ديباچه ستايش آميز مانی که بگذريم به گفتگويی می رسيم که اسماعيل جمشيدی در سال 1349 با فريدون داشته و در مجله سپيد و سياه انتشار داده است. فريدون در اين گفتگو با زبانی ساده و صميمی و به کوتاهی از زندگينامه خود می گويد.

در پانزدهم مهر 1317 در "چهارراه گمرک تهران، زاده شده" در دبستان رازی و دبيرستان دارالفنون، درس خوانده و بعد رهسپار آلمان و اتريش شده، در وين و مونيخ و برلين حقوق سياسی خوانده و رساله اش را درباره تاثير عقايد مارکس بر کليسا نوشته است.

در سال 1962 در "آکسفورد با آنيا بوچکووسکی" زنی که اهل تئاتر و ادبيات بوده آشنا شده و به قول خودش "بيرون از آکسفورد با او ازدواج کرده است!" فرزند نخست،"اوفليا" متاسفانه از دست رفته و فرزند دوم "رستم" خوشبختانه بر جای مانده است.

فريدون فرخزاد از نوجوانی به شعر و سرودن آن علاقه داشته و ازدواج با "آنيا" او را در کار شعر جدی تر ساخته است. شعرهايش را به زبان آلمانی برای روزنامه "زود دويچه " و نيز مجله دو زبانه "کاوه " فرستاده که پيش از او شعر های "سيروس آتابای" را نيز انتشار داده بودند. چيزی نمی گذرد که "مارتين والسر" نويسنده معروف، يازده شعر او را برای انتشار در يک جنگ ادبی که انتشارات "زورکامپ " قصد چاپ آن را داشته برگزيده است.

فريدون سر انجام در سال 1964 نخستين مجموعه شعر مستقل خود را با عنوان "فصل ديگر" انتشار داده که تحسين بعضی منتقدان معروف را بر انگيخته است. شاعر معروف آلمان "يواهنس بوبروفسکی" پسگفتاری برای "فصل ديگر" نوشته که در توفيق آن موثر افتاده است.

پنج ماه بعد از انتشار "فصل ديگر" جايزه ادبی شعر برلين را نيز از آن خود ساخته که اعطای آن با سخنرانی بوبروفسکی همراه بوده است. او از جمله گفته است: "فريدون فرخزاد - و نيز سيروس آتابای به ما نشان می دهند که دنيای آکنده از وحشت جنگ هندز جای زيستن است..."

فريدون فرخزاد چند سالی عضو آکادمی ادبيات جوانان مونيخ بوده و در سال 1966 به راديو تلويزيون اين شهر نيز راه پيدا کرده است. در راديو سلسله برنامه هايی همراه با طنز و توام با موسيقی خاورميانه، از جمله ايران تهيه می کرده و در تلويزيون مجموعه فيلم رنگی "خيابان های آلپ" را ساخته است.

بعد رفته است به سراغ موسيقی فولکلور ايران و را بهره گيری از ترانه های بومی، "نوعی موسيقی مدرن" فراهم آورده و با همان در جشنواره موسيقی "اينسبروک" در اتريش جايزه اول را ازآن خود ساخته است (1967).

پرسشی که هنوز پاسخی در خور پيدا نکرده اين است که چرا فريدون فرخزاد با اين همه توفيقی که در محافل فرهنگی آلمان به دست آورده ماندن را تاب نياورده و به ايران بازگشته است. شايد مرگ ناگهانی خواهرش، فروغ فرخزاد در اين تصميم نقش ايفا کرده باشد.

به هر حال فريدون فرخزاد همه ساخته های خود را در تحصيل و در حرفه رها کرده به ايران بازگشته و بيش از هر چيز به دنبال کار ترانه خوانی رفته و نيز دست اندرکار برگزاری شوهای سرگرم کننده راديويی و تلويزيونی شده و به اين ترتيب سرودن شعر به حال تعليق در آمد.

شعرهای آلمانی

حسين منصوری، پسر خوانده فروغ فرخزاد و دوست نزديک فريدون فرخزاد که شعرهای آلمانی او را به فارسی برگردانده و در "خنياگر در خون" انتشار داده می گويد: "بدون اغراق می توان ادعا کرد که اگر فريدون در آلمان مانده و به کار شعر ادامه داده بود، امروز از چهره های شناخته شده شعر معاصر آلمان به شمار می آمد. نمونه هايی از شعرها را به نقل می آوريم:

تابستان/ پرستويی تشنه بود/ که سراب ها او را کشتند
پاييز/ فصل غم انگيز کتابی بود/ که من آن را تا به آخر خواندم

اينک اما، يا از اين گستره بی خون بايد گذشت / و سراغ داس های تنبل را گرفت
يا دستکش سياه به دست کرد/ و زمستان را / قدری گرما ارزانی داشت (فصل ديگر)

سرزمين من/ سرزمين گل و بلبل/ گل های پژمرده/ بلبلان خاموش.... (سرزمين من)

لشگر رنگ ها/ به هم پيوسته اند/ تا بر حلقه های زير چشم روز/ پيروز شوند (فرش ايرانی)

کبوتر سپيد/ مانند واژه صلح/ در زبان ها زنده است/ کبوتر سياه/ کبوتر نيست/ هرگز .... وجود ندارد/ تنها رنگی است سياه..! (جدا سازی نژادها)

شعرهای فارسی

بيست سالی بايد می گذشت، انقلابی برپا می شد و فريدون فرخزاد ناگزير به برونمرز می آمد تا در هوای آزاد از نو به دامان شعر پناه ببرد.

در اوايل 1989 بود که مجموعه ای تازه از او، اين بار به فارسی، در لس آنجلس انتشار يافت. عنوان نوآورانه ای داشت : "در نهايت جمله آغاز است عشق!" فريدون فرخزاد خود در مقدمه مجموعه می گويد اين عنوان را "فرهنگ فرهی" برايش انتخاب کرده "از انسان های معدودی که در خلوت اشعار مرا می خواند" و بعد می افزايد هدفش از اين کار ها اين است که "در طول اين راه پر از درد و رنج و مشقت، چيزی به بار فرهنگی مردم بيفزايد:"برای آن که بيفزايم، بايد از خود بکاهم، شاخه ها و برگهای زائد را ببرم ... و به جای سيری شکم...گرشنگی را بياموزم" و "نمی خواهم عکسم روی جلد مجله ها باشد می خواهم کلامم در ذهن مردم باقی بماند" پس "قدم برمی دارم تا شايد روی راه اثری باقی بگذارم.."

سرخوردگی فريدون فرخزاد از زندگی در غربت و به ويژه از "تهرانجلس" بازتاب خشمگينانه ای در مقدمه مجموعه دارد: "اين جا، شهر نيست، جنگل است. شوره زار است، کوير است، مرداب است و بوی تعفن آن جهان را پر کرده است! شايد کتاب من نسيم معطری باشد به مشام جان های خسته از خيانت و جنايت!" و "خجالت می کشم که چاپ اول کتابم در لس آنجلس منتشر می شود...!"

با اين همه، شهرهای "در نهايت ...." از نظر محتوا و نيز شيوه بيان ضعيف تر از شعر های آلمانی او جلوه می کند و به نظر می رسد اين سرنوشت شعر بسياری از شاعران دور مانده از وطن باشد. در بهترين شعرهای مجموعه که غالبا با لايه هايی از عرفان درآميخته تاثير فروغ را آشکار می بنيم:

تا تو در من ساکنی، من چيستم
من به جز شکل انسان نيستم!
من سبک ابری بدون ريشه ام
من رها، در وسعت انديشه ام
اختياری نيست در جوهر مرا
آن من ديگر دهد گوهر مرا
باورم، بار ظريف ذهن توست
پاسخ پندارم پر از پندارتوست
(تصوير تو)

در شعری که نامش را به مجموعه داده نيز همان لايه ها و تاثير ها را می بينيم:

از سخن چون عشق می ماند زما
پس رها کن خويشتن را در صدا
چون صدا عشق است و پرواز است عشق
در نهايت جمله آغاز است عشق!

فريدون در شعری ديگر به جهان بی عشق و قهرمان امروز ما نگاه می کند و در سوگ اميدهای خود می نشيند:

ديگر عشقی عيان نمی بينم
عاشقی در جهان نمی بينم
در سراپرده قساوت ابر
ذره ای آسمان نمی بينم
قهرمانان، شبانه پژمردند
سروری قهرمان نمی بينم
زين غزل های روزگار خزان
وصف ملک کيان نمی بينم!
در جريانی که بعد می آيد
جز غم اين زمان نمی بينم...
(درد من)

شعر و ترانه

فريدون فرخزاد، در کار ترانه و شومنی نيز می کوشيد شيوه ای ويژه خود داشته باشد. بخش هايی که از شعرهای او به کاباره های سياسی اروپايی شباهت داشت در لابلای تکه های سرگرم کننده انتقاد هايی را از سياست های روز - البته تا آن جا که مجاز می نمود می گنجانيد. خود او گفته است " هميشه سعی می کنم مردم را در يک برنامه سه ساعته تلويزيونی که پر از خنده و شوخی و آواز و رقص است متوجه مطالبی بکنم که ارزش دارد بر روی آن ها فکر بشود..." در " خنياگر در خون" متن يکی دو تا از شو های فريدون نيز به عنوان نمونه آمده است.

و اما در زمينه ترانه پردازی گاه ملودی های روز يا خاطره بر انگيز غربی را در پيوند با شعر فارسی می خواند مثل "آداجيو" و يا " آيا برامس را دوست داريد؟" و گاه ترانه هايی را که خود می ساخت يا دست کم متن آن ها را خود سروده بود مثل "آواز خوان، نه آواز" و "شهر من تهران".

فريدون فرخزاد دو سه آهنگی را نيز در پيوند با عاشقانه های فروغ خوانده که در زمره بهترين های اوست. در "خنياگر در خون" متن شش ترانه او بدون هيچ شرح و توضيحی به نقل آمده است. از جمله "شرقی غمگين" که متن آن از ايرج جنتی عطايی ترانه سرای معروف است.

ايرج جنتی عطايی البته متن های ديگری نيز برای فريدون فرخزاد سروده که خود در نامه کوتاهی که برای مولف کتاب فرستاده به آن ها اشاره کرده است.

فريدون فرخزاد در سال های پايانی زندگی از سر خشم و سر خوردگی شعر را به جايگاه شعارهای مستقيم سياسی تبديل کرد که اگرهم از نظر گروهی و سياسی بردی پيدا می کرد روح شاعرانه خود را از دست می داد. شايد البته در آن شرايط ويژه سياسی عاطفی که او به سر می برد حق با او بود.

فقط عشق

در "خنياگر درخون" مطالب متنوع ديگری نيز آمده است : شعر و سوگنامه ای از پوران فرخزاد، خواهر بزرگ تر او، شعر و خاطره ای از ناهيد باقری، شاعر مقيم اتريش، شعر و مطلبی از ميرزا آقا عسگری، شعری از اسماعيل خويی ، متن سخنرانی تند و تيز فريدون عليه نظام اسلامی در رويال آلبرت هال لندن ، چند نامه از فروغ به او و گزارش هايی در زمينه سازی های مربوط به قتل او.

سفير بريتانيا در تهران خواستار ملاقات فوری با گنجی شد

سر ريچارد دالتون، سفير بريتانيا در تهران خواستار ملاقات فوری با اکبر گنجی، روزنامه نگار برجسته زندانی در ايران شده است. آقای گنجی به دنبال اعتصاب غذای طولانی خود که 57 روز از آن می گذرد اکنون در بيمارستان بستری است.

بريتانيا در اطلاعيه ای که سفارت اين کشور به نمايندگی از اتحاديه اروپا صادر کرد خواهان آزادی فوری آقای گنجی بر اساس اصول انساندوستانه شد.

اين اقدام تازه ترين نمونه از مواضع دولتهای غربی و سازمانهای بين المللی بابت شرايط آقای گنجی به شمار می رود.

به گزارش خبرگزاری آسوشيتدپرس، وزارت خارجه فرانسه نيز روز چهارشنبه کاردار سفارت ايران در پاريس را که در حال حاضر بلندپايه ترين ديپلمات ايرانی در فرانسه است فراخواند تا خواستار آزادی اکبر گنجی شود.

وزارت خارجه فرانسه همچنين درباره بازداشت چند روز قبل عبدالفتاح سلطانی، وکيل اکبر گنجی، توضيح خواست.

پيشتر رئيس هيئت نمايندگی پارلمان اروپا برای روابط با ايران، خواستار ديدار فوری با اکبر گنجی زندانی شد.

آنجليکا بی ير، که عضو ائتلاف سبزها در پارلمان اروپاست، در نامه خود متذکر شد که تقاضای اين ديدار با توجه به وضعيت "به شدت وخيم" سلامتی آقای گنجی، صورت می گيرد.

خانم بی ير، در نامه خود از علی آهنی، سفير جمهوری اسلامی در بلژيک درخواست کرد که ويزای سفرش به تهران را بلافاصله صادر کند و از مقامات ايران مجوز ديدار فوری او با آقای گنجی در بيمارستان را بگيرد.

او در نامه خود نوشت که در مقام رياست هيئت نمايندگی پارلمان اروپا برای روابط با ايران، قصد دارد يادآور شود که اتحاديه اروپا، عميقا نگران اين نکته است که وکيل اکبر گنجی اجازه ديدار با او را ندارد. خانم بی ير افزود: "بر اساس اطلاعات ما، آقای گنجی هرلحظه ممکن است جان خود را از دست بدهد."

همچنين روز جمعه اعلام شد که هشت برنده جايزه نوبل نيز با امضاء نامه ای، خواستار آزادی اکبر گنجی شده اند.

در حالی که حمايت محافل سياسی و حقوق بشری در داخل و خارج ايران از اکبر گنجی ادامه دارد، مقامات قضائی ايران بارها مدعی شده اند که آقای گنجی در اعتصاب غذا به سر نمی برد و از سلامتی برخوردار است.

اين در حالی است که طی روزهای اخير، مجموعه تازه ای از عکسهای آقای گنجی در سايتهای اينترنتی منتشر شده که گفته می شود در چهل و ششمين روز اعتصاب غذای او گرفته شده اند.

اين عکسها که ظاهرا در بيمارستان ميلاد، محل درمان اکبر گنجی گرفته شده اند، پيکر آقای گنجی را بسيار لاغر و نحيف تصوير می کنند و او را در حالت نيمه هوشيار نشان می دهند.

اکبر گنجی از سال 2001 پس از نوشتن مقالاتی که در آن مقامات ارشد ايرانی را با قتل شماری از مخالفان سياسی در دهه نود ميلادی مرتبط دانست، زندانی شد. اما اتهام اصلی او در دادگاه شرکت در کنفرانسی در آلمان موسوم به "کنفرانس برلين" ذکر شد.

آقای گنجی، هنگامی که در ميانه مرخصی استعلاجی خود، از سوی مقامات قضائی جمهوری اسلامی بار ديگر به زندان فراخوانده شد، اعتصاب غذا را آغاز کرد تا به شرايط زندان و رفتار دستگاه قضائی ايران اعتراض کند.

واکنش ايران به نامه سه کشور اروپايی

ايران در پاسخ به نامه وزرای خارجه بريتانيا، فرانسه و آلمان که عليه از سرگيری برنامه اتمی به اين کشور هشدار داده بودند گفته است که راه حل بحران جاری تهديد نيست.

به گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی، ايرنا، حميد رضا آصفی سخنگوی وزارت خارجه ايران در پاسخ به نامه وزرای خارجه سه كشور اروپايی گفت: "پاسخ نامه آنان به زودی از طريق مجاری ديپلماتيک داده خواهد شد، راه حل اين موضوع تهديد نيست."

وزرای خارجه سه کشور اروپايی که به نمايندگی از اتحاديه اروپا با ايران مذاکره می کنند پيشتر در روز سه شنبه با ارسال نامه ای به حسن روحانی، سرپرست تيم مذاکره کننده ايران، هشدار دادند که از سر گيری فعاليت های هسته ای در تاسيسات اتمی اصفهان "به گفتگوهای ما پايان خواهد داد" و اروپايی را وادار خواهد کرد خواستار تشکيل جلسه فوق العاده شورای حکام آژانس بين المللی انرژی اتمی شوند.

به گزارش خبرگزاری آسوشيتدپرس آنها در نامه خود نوشتند: "تصميم برای از سر گيری فعاليت معلق شده در (تاسيسات فرآوری اورانيوم) اصفهان، اگر اجرا شود، ناقض موافقتنامه پاريس و همچنين قطعنامه 29 نوامبر 2004 شورای حکام آژانس بين المللی انرژی اتمی خواهد بود."

مقام های ايرانی روز دوشنبه اعلام کردند که مهر و موم کارخانه فرآوری اورانيوم اصفهان را خواهند شکست و کار در آن را روز چهارشنبه آغاز خواهند کرد.

اما به گزارش آسوشيتدپرس ايران روز سه شنبه گفت پيش از هرگونه اقدامی منتظر خواهد ماند تا آژانس بين المللی انرژی اتمی وسايل نظارتی لازم را در محل نصب کند.

سخنگوی وزارت خارجه ايران در واکنش به نامه اروپايی ها گفت: "اروپا به جای تهديد بايد به توافق پاريس متعهد باشد، ما به اين توافق پايبنديم و تضمين عينی را ارايه می كنيم، آنها نيز بايد به وظايف خود عمل كنند، زيرا تهديد راه به جايی نخواهد برد."

وی افزود: "كليه فعاليت های هسته ‌ای جمهوری اسلامی ايران صلح آميز بوده و خواهد بود و تحت نظارت آژانس صورت خواهد گرفت و ما همچنان به مقررات بين‌ المللی احترام می ‌گذاريم و از حقوق مشروع خود صرف نظر نكرده و از آن صيانت می ‌كنيم."

ايران هشت ماه قبل در مذاکره با سه کشور آلمان، بريتانيا و فرانسه برای حل بحران ناشی از فعاليت های هسته ای خود توافق کرد که برنامه فرآوری در تاسيسات اصفهان را به حالت تعليق در آورد و اين تصميم را اقدامی داوطلبانه توصيف کرد.

نامه اروپايی ها به مقام های ايرانی با هشدارهای لفظی مقام های اروپايی پيگيری شد.

روز سه شنبه فيليپ دوست - بلازی، وزير خارجه فرانسه، گفت که در صورت تصميم ايران به از سرگيری برنامه هسته ای خود اين موضوع بايد به شورای امنيت سازمان ملل متحد ارجاع شود.

وزير خارجه فرانسه گفته است اين اقدام می تواند به "يک بحران بين المللی" منجر شود و از ايران خواسته به پای ميز مذاکره باز گردد.

آقای دوست - بلازی موضوع برنامه هسته ای ايران را مساله ای بسيار جدی توصيف کرده است.

دومينيک دوويلپين، نخست وزير فرانسه نيز تهديد مشابهی را مطرح کرد.

اقدام ايران همچنين با واکنش تند بريتانيا، که رياست دوره ای اتحاديه اروپا را نيز برعهده دارد، مواجه شده که گفته است از سرگيری فعاليت فرآوری اورانيوم مذاکرات جاری را به مخاطره می اندازد.

سازمان ملل متحد نيز در مورد تصميم جديد جمهوری اسلامی ابراز نگرانی کرده است.

به گزارش خبرگزاری دولتی ايران - ايرنا - استفن دوجارويک، سخنگوی دبير کل سازمان ملل، گفته است که مديرکل آژانس بين المللی انرژی اتمی دولت ايران را تشويق کرده از هرگونه اقدامی که ممکن است روند کنونی را پيچيده تر سازد خودداری ورزد.

اطلاعيه سازمان دانش آموختگان ايران اسلامي(ادوار تحكيم وحدت) در محكوميت ترور قاضي مقدس

جامعه ايران هزينه هاي سنگيني به علت حاكم شدن فضاي خشونت در كشور پرداخته است و هنوز نيز فشار سنگين خشونت و ترور را تحمل مي كند. ترور غير انساني قاضي مقدس از سوي هرجرياني كه صورت گرفته است منجر به حاكم شدن فضاي اختناق مي شود.
مطمئنا ريشه دموكراسي توسط خشونت و ترور خشك خواهد شد و تمام اركان جامعه نسبت به اين گونه حركات شنيع بايد حساس باشند.
سازمان دانش آموختگان ايران اسلامي(ادوار تحكيم وحدت) ضمن محكوم كردن خشونت و ترور قاضي مقدس، انزجار خود را نسبت اين موضوع اعلام مي دارد.

سازمان دانش آموختگان ايران اسلامي
(ادوار تحكيم وحدت)

اطلاعيه دفتر تحكيم وحدت در محكوميت ترور و خشونت

خشونت و ترور به شهادت تاريخ هيچگاه به تاسيس و تثبيت دموكراسي منجر نگشته است. جريانات دموكراتيك همواره مخالف برقراري منطق خشونت در عرصه سياست بوده و خشونت را سم مهلك براي گذار به دموكراسي دانسته اند. ترور يكي از قضات دادگستري(قاضي مقدس) كه منجر به فوت ايشان گرديد اقدامي تروريستي و مغاير با بديهي ترين اصول انساني يعني حق حيات انسان ها بوده و در تضاد با خواست ملت ايران براي داشتن جامعه اي انساني،دموكراتيك و به دور از خشونت است. دفتر تحكيم وحدت ضمن ابراز انزجار از ترور قاضي مقدس ، اين عمل غير انساني را با هرانگيزه و هدفي كه صورت گرفته محكوم مي نمايد.

شوراي مركزي دفتر تحكيم وحدت
11/5/84

تروریسم را در هر لباسی محکوم کنیم، احمد پناهنده

نمی دانم چرا پس از عمل تروریستی در متروی لندن، قطار مادرید، برج دوقلوی نیویورک و اخیراً در منطقه توریستی شرم الشیخ در مصر، این احساس به من دست داده است که هر لحظهء زندگی ام را با اضطراب بگذرانم. هر چند خود از قبیله ای هستم که در سرفصل های مختلف، آنجا که رهایی بشر حرف اوّل را می زد در صف مقدّم مبارزه قرار داشتم و در این راه از تمامی امکانات مالی، جوانی، زندگی و شور وشیدایی خود گذشتم تا شمعی باشم که از سوختن جانم، پیرامون را روشنایی ببحشم. و این عمل از جانب من نه فقط در سرفصل های سیاسی بلکه حتی در آن زمان که نوجوان و جوانی ساده دل بودم و از عالم سیاست بیگانه، نسبت به دوستان و همنوعان خود در حدّ توانم دریغ نمی کردم. در این باره آنانی که مرا چه در حوزه سیاسی و چه در حوزه اجتماعی می شناسند، می توانند گواهی بدهند. و امّا چرا اضطراب از این باقی عمر؟
مطمئن باشید که بیان این مطلب مبنی بر داشتن اضطراب، نه برای جان خود که البته در سلامتی اش کوشا هستم، بلکه برای جان و امنیت شهروندان بی گناه جهانی است که فارغ از هر گونه مداخله سیاسی و ایدئولوژیک قربانی عمل کور تروریست ها می شوند. امروز در این ساعت که نوک قلم روی کاغذ می لغزد، در قطار ِ مسیر کلن- برلین نشسته ام و هر لحظه این فکر در ذهنم پرواز می کند که نکند یکی از این بی خردان و نا انسانان که پشیزی برای سرمایه وجودی ِ خود قائل نیستند، جهت فناء کردن خودشان که ذهناً فناء شده هستند، چاشنی بمب بسته به تن بیمارشان را بکَشند و صدها انسان پاکدل را که به زندگی عشق می ورزند واز این طبیعت موجود لذت می برند، با خود به دیار نیستی ببرند تا شاید زودتر در " بهشت َ" " بَرین " فرو روند. و سرخوش هستند که با این عمل ضد انسانی مبارزه و مقاومت می کنند و بعد اسمش را می گذارند مبارزه علیه " استکبار "، " ظلم " و " اجهاف ". غافل از اینکه چنین بی خردانی با این عمل ننگین، ضد انسانی و ضد تاریخی برای بقای ظلم، خود را فناء می کنند. و امروز این لانه ظلم، نه در دنیای آزاد، پیشرفته و رفاه بلکه در دنیای جهل و سُفلگی و خرافات هستند که در آن افراد مفلوک با مغز و ذهن علیل بر بستر نادانی و جهالت، در عین حال بر خوردار از امکانات دنیای امروزی و مدرن روزگار را می گذرانند و با بکار گیری از دست آوردهای پیشرفته بشری می خواهند جامعه را با تخریب به عصر شتربانی برسانند. چنین ذهنیت و نگاهی مظهر تناقض در دنیای امروزی هستند. تفکراتشان مربوط به گذشته دور است، ولی با امکانات دنیای مدرن زندگی می کنند و این خطرناک است. زیرا چنین خلأیی بین تفکر ضد تاریخی و زندگی امروزی، آنان را به این حدّ از نیهلیسم می رساند که دنیا را تیره و تار کنند. زیرا خود به لحاظ اندیشه و تفکر تیره و تار هستند و دنیای امروزی را دوست دارند آنطور ببینند که اعراب جاهلیت با شتر در صحرای خشک و بی آب و علف دنبال سوسمار می گشتنند و از خوی انسانی بدور بودند. عناصری بودند وحوش که ددمنشانه به یکدیگر حمله ور می شدند و یکدیگر را تکه و پاره می کردند.
این عقب ماندگان تاریخ بشری، امروز فضای آزاد و انسان ساز جامعه دموکراتیک را به عرصه تاخت وتاز و حشیانه و تراوشات ذهن علیل و پس مانده خودشان کردند و با شستشوی مغزی افراد بی خبر، آنان را به بمب تبدیل می کنند تا انسانهای بی گناه را که به زندگی عشق می ورزند، نابود کنند. و من امروز چنین احساسی دارم که مبادا یکی از این کامیکازها بلند شود و ضامن بمب بسته به تن خود را بکشد و دنیای روشن ما را تاریک کند. به همین منظور من امروز با کشته شدگان نیویورک، مادرید، لندن، شرم الشیخ ِ مصر و افراد بی گناه در اسرائیل و عراق و...احساس نزدیکی می کنم. هر چند آنها همیشه با من نزدیک بودند. زیرا در این دنیای آزاد هر آنکه به زندگی عشق بورزد، به او عشق می ورزم و با او احساس نزدیکی می کنم. زیرا به خوبی می دانم که آنها برای یک زندگی بهتر در تلاش معاش بودند و هر یک از آنها برای به ثمر رساندن ثمرهء زندگی و آرزوهای خود با کارشان شرایط زندگی را ایده آل تر می کردند. امّا یک مشت ابله، سُفله، نا انسان، دد و وحوش مثل گراز به آبادی و آبادانی حمله کردند و آن را به خرابی و ویرانی تبدیل کردند و هر آنچه که از جنس حیات بود به هلاکت رساندند. و راستی نام چنین اعمال ضد انسانی را چه می شود گذاشت؟ و آنانیکه به هر دلیل از چنین حرکتی دفاع می کنند و یا موضعی اتخاذ می کنند که نه سیخ بسوزد و نه کباب، در کجای تاریخ باید جای داد؟
اگر تا دیروز مرزها مخدوش و سره از ناسره ناپیدا بود، امروز امّا با فرو ریختن دیوار برلین و افشای جنایات به طول و عرض تاریخ ِ حامیان ایدئولوژی تک صدایی، دیگر ابهامی باقی نمی گذارد که چنین ترور کوری فقط از ذهن و فکر علیل و منافع گروهی حقیر بر می خیزد که حاصلش پرپر کردن گل زندگانی بشریت است که در درازنای تاریخ با رنج و شکنج آبیاری شد و شگفتگی و طراوت و احساس دل انگیز را در جهان آزاد امروزی به زیبا اندیشان و زیبا پسندان بخشید. امروز گناه آن بچه دبستانی که برای فردای بهترش کیف مدرسه را بر پشت حمل می کند تا به مدرسه برود و دروس فردا را بیاموزد چیست که با بمب آدمسوزان خاکستر شود؟ گناه آن طفل شیرخوار که روزهای آغازین زندگی اش در این دنیا و در عالم غریزی می گذراند چیست که زبان باز نکرده باید پودر شود؟ گناه آن کارگران، زحمتکشان، زنان و مردان جویای قوت روزانه چیست که برای معاش و اندوختن برای زندگی بهتر در تلاش هستند، باید بوسیله تباه کنندگان حرث و نسل فناء شوند؟ آخر این چگونه مبارزه ای است که با به دَرَک فرستادن خود جان بی گناهان و بی خبران از عرصه سیاست را می گیرند. هر چند چنین افرادی که به خود بمب می بندند و آدم می کشند، بر آنها و عملشان حرجی نیست. چون از لحظه تصمیم گرفتن برای آدم کشی از تمامی آثار انسانیت تهی شده هستند و برایشان فرقی نمی کند بکشند. زیرا زنده هستند تا بکشند و این منطق محوری آنها است. امّا سئوال اینجا است که چرا بعضی از به اصطلاح روشنفکران که در دنیای آزاد زندگی می کنند و تجربیات جنگ و خون و عملیات مخرّب نیهلیستی را دارند، چنین عملیات تروریستی را به ناف مقاومت مشروع می بندند و در تحلیل هایشان به آنها حق می دهند که مثلاً از حقوق پایمال شده شان با چنین عملیاتی دفاع کنند. به عبارت دیگر با چنین تحلیل َ علیلی، پرپر شدن زندگی انسانها را موجّه جلوه می دهند.
دیروز خبر بود که شیخ یاسین را با راکت مورد حمله قرار دادند و کشتند. هر چند نفس کشتن غلط است ولی باید دید ترویج و محصول ذهنی شیخ یاسین چه بود؟ او هر لحظه از زندگیش را در ترویج مرگ و نیستی می گذراند. علیلی بود که علیل پروری و پرپر کردن انسانها از ویژه گیهایش بود. او دنیا را، محیط زندگانی را زیبا نمی خواست. زیرا ضد زیبایی بود، ضد عشق، ضد شور و شیدائی و رسوائی ِ جوانی بود. وجود او و نا انسانانی مثل او چرک و خونابه بودند، کپک نان در هر خانه و انگل در این زمانه بودند. ضد صلح، آشتی، رفاه، پیشرفت و زندگی بودند. او مسبب مرگ هزاران فلسطینی و اسرائیلی بود. این جرثومه فساد و تیرگی و نیستی مربوط به این دنیا نبود و اساساً هیچگونه سازگاری با این جهان را نداشت و عاقبت در آن جنگ کوری که خود برافروخته بود، جان داد. شگفتی در این بود که نیروهای به اصطلاح انقلابی و آزادیخواه که زمانی خودشان مروّج نیستی و نیهلیسم بودند و اکنون در جهان آزاد در پشت شعار دموکراسی خواهی مخفی شده اند از نهانگاه خودشان بیرون جستند، اطلاعیه دادند و آن ذات بد نهاد را آشکار کردند و پشت شیخ یاسین سینه ها زدند و اندر مزمّت اسرائیل مرثیه های جانسوز خواندند. انگار فقط این اسرائیل است که می کشد و نابود شدن جان و مال اسرائیلیان برایشان ارزشی ندارد. من نشنیدم و نخواندم که نیرویی از این قماش عملیات ضد انسانی کامیکازهای فلسطینی را محکوم کند. امّا از بام تا شام اندر تقبیح عملکرد اسرائیل نوشتند و محکومش کردند. بدون اینکه بفهمند با محکوم کردن یکجانبه اسرائیل، تروریسم و کشتار مردم بی گناه اسرائیل را تائید می کنند. هر چند چنین نگاهی ویروس ضد امپریالیستی را حمل می کند و در هر شرایط با بستن چشمان بر روی جنایات عقب ماندگان و توفاله های تاریخی، یقه کشورهای آزاد جهان را می گیرند و بر هر چه زیبائی و مدرنیته می تازند و بعد نامش را دفاع از حقوق انسانی قلمداد می کنند. غافل از اینکه چنین دفاعی، ضد تاریخی است و ترویج چنین نگاهی، مخرّب و انسان سوزانه است. آیا گزافه است که بگوئیم، چنین نگاهی تا حال نسبت به جنایات این واپس ماندگان عکس العملی نشان ندادند ولی وقتی که آنها در یک جنگ کور خود خواسته کشته می شوند، هوار می کشند و از حقوق انسانی داد سخن می دهند. البته نگارنده معتقد است که نباید انسانی را کُشت بلکه باید او را تربیت کرد تا زندگی را دوست بدارد. امّا به خود اجازه می دهم که نسبت به تفکرات علیل شان بی پروا برخورد کنم و خطر سمّ مُهلک چنین تفکراتی را بر مردم بنمایانم.
آیا نباید بر چنین نگاهی شورید و آن را افشاء کرد که حرکات کور و ضد انسانی بن لادن ها، زرقاوی ها، کامیکازهای فلسطینی ِ حماس و جهاد و...، تروریست های انفجارات نیویورک، مادرید، لندن، مصر و عراق را مقاومت می نامند که برای رهایی از سلطه اجانب قیام کردند؟ کدام مقاومت؟ آیا کشتن مردم بی گناه را باید مقاومت نام گذاشت؟ آیا نباید حاملان چنین نگاهی را که در جهان آزاد از همه امکانات بهره مند هستند و آدم کُشی را تائید می کنند، مورد موأخذه قرار داد؟ و مطمئن باشیم که چنین نگاهی سرانجام بمب می شوند و حیات بشری را می سوزانند.
زمانی نه چندان دور، وقتیکه جهان پس از جنگ جهانی دوّم دو قطبی شده بود، نیهلیسم رشد شتابانی کرد و کشورهای در حال رشد در آتش انقلاب مسلحانه سوختند و انقلابیون در آن کشتند تا کشته شوند و بعد در بوق و کرنا دمیدند و شهید نمایی کردند. امروز که از آن فاصله گرفتیم و قطب کمونیستی فرو ریخت و آنچه را که تا دیروز در پرده ای از ابهام بود، نمایان شد. متوجه شدیم که تمامی آن اعمال ضد زندگی، ضد رفاه و آسایش، ضد زیبایی و ضد انسانی بود. چون خردی بر آن حاکم نبود. فقط کینه و ضدیت کور در آن حکومت می کرد. امروز امّا چنین حرکتی ابعاد دیگری به خود گرفته است و آن بمب انسانی است که پرورش می یابند تا بکشند. و این خطرناک است و باید جهان آزاد از تمامی امکانات بهره بگیرد و چنین حرکتی را در نطفه خفه کند و برای این کار باید بر سر مار بکوبد. لازم است برای کوبیدن سر مار باید لانه مار را شناسایی کنند و امروز این لانه ها به مرکز نگهداری تروریستها تبدیل شده است. پر واضح است که یکی از این لانه ها، لانه جمهوری اسلامی است که میهن عزیزمان را در چنگال خونریز خود به اسارت گرفته اند.
یادم می آید که پس از کشته شدن شیخ یاسین یکی از دوستان که ویروس ضد امپریالیستی در بدن او با خونش ترکیب شده است به من زنگ زد و گفت که نظرم را در مورد کشته شدن شیخ یاسین بگویم. در جوابش گفتم که من هر چند با مرگ و کشتن انسان مخالف هستم ولی نسبت به شیخ یاسین و تفکرش احساس نزدیکی نمی کنم و اگر قرار باشد بین یاسین و اسرائیل قضاوت کنم، مطمئناً خود را به جامعه اسرائیل نزدیکتر می دانم. هر چند اعمال مخرّب آنها را محکوم می کنم. ولی اسرائیل مربوط به جهان امروز است، آزاد است. تازه من به عنوان یک ایرانی هیچگونه ضدیتی با اسرائیل ندارم بلکه به لحاظ تاریخی به هم پیوسته هستیم و ما ایرانیان این افتخار را داریم که در سرفصل های تاریخی، زندگی، دین و هویت اسرائیلیان را نجات دادیم. در حالی که در مقابل، تفکرات یاسین ها باعث به ذلّت کشیده شدن هویت ایرانی تمام شد.

نتیجه:

امروز آنانی که به هر دلیل چنین حرکت کور و انسان سوز را مقاومت می نامند، بدانند که در ذهن و اندیشه شان بار تروریستی را حمل می کنند و در ذهن تروریست هستند. هر چند خود در عمل تروریستی شرکت نداشته باشند ولی در درون قلب و اندیشه شان از عمل تروریست ها شاد می شوند. و رشد چنین تفکری را بایستی در ویروس مرگبار ضد امپریالیستی در جان و جهان آنها جستجو کرد. و وقتیکه به این خرد نرسیدند که بین جهان آزاد و جهان عقب مانده و مرگ پرور، تمایزی قائل شوند و در نهایت جانب جهان مرگ پرور را می گیرند. اینان مرگ پرور هستند و نسبت به زیبایی و پیشرفت هیچگونه علاقه ای ندارند. ذهن آنها بسته و گچ گرفته است و باید دیوار گچین ذهنی خودشان را بشکنند و وارد جهان آزاد شوند. هر چند بسیاری از آنها با فرو ریختن دیوار برلین در درون فرو ریختند و دیوار ذهنی آنها شکست ولی هستند افرادی که در گوشه و کنار چنین ذهنیتی را هنوز همراه دارند. امروز بر هر خردمندی که عقل نقّاد را فرا روی خود قرار داده است و با آن راه زندگی روشن را می کاود، فرض است که با تمامی جان و جهان خود بر هر نوع تروریسمی بشورد و بذر آگاهی بپاشد و هر گونه مماشات با تروریسم را در هر لباسی محکوم کند و از آنها تبرّی بجویند و سعی کنند ویروس ضد امپریالیستی را در درون خود که مانع دیدشان به مدرنیته و دنیای پیشرفته است با بهره گیری از امکانات جهان آزاد، نابود کنند و افکار کهنه و پوسیده را که حاصل دوران جنگ سرد بوده با نوآوری دنیای مدرن تازه کنند و امروزی بیاندیشند که جهان آزاد مروّج آن است. آیا زمان آن نرسیده است که کینه ها و کدورتها را کنار بگذاریم و برای یک دنیای بهتر دست در دست هم دهیم و لانه تروریسم را در میهن خودمان برچینیم؟ آن روز دور نیست. به امید آنروز و روز رهایی ملت با فرهنگ ایران

a_panahan@yahoo.de

ترور قاضي مسعود احمدي مقدس: ارتباط با اعدام هاي دهه شصت، پرونده هاي منکراتي يا پرونده گنجي؟

خبرنامه گويا - در پي ترور مسعود احمدي مقدس در خيابان احمد قصير، رسانه ها و مسئولين قضايي با برجسته کردن سابقه قضاوت پرونده اکبر گنجي توسط مقدس، احتمال ارتباط ترور اين معاون سعيد مرتضوي را با گنجي مطرح کرده اند.

عکس از روزنامه جمهوري اسلامي

اغلب خبرگزاري ها و روزنامه در تيتر اصلي خبر، از عنوان "قاضي پرونده گنجي" استفاده کردند.

جمال كريمي‌‏راد، چند ساعت بعد از ترور در سخنانش به وضوح بر ارتباط ترور با گنجي تاکيد کرد. وي در پاسخ به اين سوال كه به نظر شما انگيزه تروركنندگان از ترور قاضي مقدس چيست؟ گفت: "ايشان بالاخره قاضي پرونده اكبر گنجي بود." كريمي‌‏راد ادامه داد: "بايد منتظر باشيم تا ببينيم چه كسي مسووليت اين ترور را برعهده مي‌‏گيرد تا برخورد قانوني با وي آغاز شود."

هرچند بعدتر، اغلب مسئولان اين احتمال را مردود دانستند، اما سايه سخنان کريم راد بر تمام اخبار و اطلاعات منتشره در رسانه هاي رسمي گسترده شد.

راديوي دولتي ايران که تا پيش از اين نامي از گنجي نمي برد، سه شنبه شب اين رويه را شکست و قاضي ترور شده را با پرونده گنجي ربط داد.

روزنامه جمهوري اسلامي در ستون جهت اطلاع روز چهارشنبه خود نوشت "ترور قاضي مقدسي، رئيس مجتمع قضائي ارشاد تهران كه ديروز صورت گرفت، موضوع جنجالي اكبر گنجي را بيش از پيش زير سئوال برد. قاضي مقدسي، كه از قضات متدين، متعهد و شريف دادگستري تهران است، قاضي پرونده گنجي بود. وي علاوه بر اين، سال گذشته به عنوان رئيس مجتمع قضائي ارشاد، با عناصر متخلف در موضوع آلودگيهاي خانه سينما نيز برخورد قاطعي كرده بود."

بي دليل نبود که خانواده اکبر گنجي ابتدا با انتشار نامه همسرش ضمن محکوم کردن ترور و خشونت از واژه "مشکوک" براي آن استفاده مي کنند. معصومه شفيعي، به صراحت اعلام مي کند که "ترور، شيوه ناپسند و شوم افراد ضعيف النفس، متحجر، و كج فكر است. بهترين راه جهت حل مشكلات در هر زمينه اي گفتگو و استفاده از روشهاي مسالمت آميز و غير خشونت بار است."

اما اگر ارتباط دادن اين ترور با اکبر گنجي اهداف خاصي را دنبال مي کند، پس چه عاملي قتل او را باعث شده است؟ آنهم يک روز پيش از تحصن خانواده گنجي در مقابل دفتر سازمان ملل و در حالي که بسياري از گروه ها و شخصيت ها از آن حمايت کرده بودند، درست پيش از تحليف رئيس جمهور جديد! خداحافظي خاتمي و بحران اتمي!

براي يافتن پاسخ هاي احتمالي بايد به پيشينه اين قاضي 42 ساله نگاهي انداخت.

عکس از خبرگزاري مهر

بر اساس زندگي نامه کوتاهي که خبرگزاري مهر منتشر ساخته، قاضی مقدس مشهور به "احمدی" يا حسن (مسعود) احمدی مقدس حدود 42 سال پيش در مشهد متولد شد، از سن 25 سالگی (حدود سال 67) در پست هاي قضايی مشغول به کار شد. وی سالها داديار دادسرای نظامی رئيس شعبه 3 دادگاه انقلاب و سالها رئيس معاونت ويژه دادگاه انقلاب تهران بوده که طی اين سالها رسيدگی به پرونده های مختلف امنيتی و موضوعات مربوط به منافقين و ضد انقلاب را بر عهده داشته است."

منابع خبري گويا نيز در همين ارتباط نقش او را در اعدام هاي مربوط به گروه هاي سياسي پر رنگ مي دانند، هرچند از سمت وي در آن دوران سخني نگفته اند. به اين ترتيب مي توان يکي از فرضيه هاي ترور وي را در ارتباط با پرونده هاي فوق تصور کرد. هرچند بر حسب سابقه فعاليت هاي تروريستي سال هاي اخير احتمال ترورهاي مشابه توسط گروه هاي سياسي نظير مجاهدين خلق بسيار بعيد به نظر مي رسد.

از سوي ديگر در سوابق اين قاضي جوان، سرپرستي مجتمع قضائي ارشاد نيز به چشم مي خورد. محلي که در سال هاي رياست وي پاي بسياري از شهروندان را به آن کشانده و بيشترين اعتراض هاي مردمي به حکم ها و رفتارهايي بوده که در آنجا اعمال مي شده است. اجراي احکام شلاق در اين مجتمع آن را بعنوان يک مرکز "آزاردهي" نزد افکار عمومي تبديل کرده بود.

عکس از خبرگزاري فارس

ارجاع پرونده هايي نظير پرونده خانه سينما و وبلاگ نويسي نظير مجتبي سميعي نژاد در کنار پرونده هاي منکراتي و قاچاق، به وي احتمالات زيادي را پيش رو قرار مي دهد. در همين حال بنا به اطلاعات دريافتي موثق، وي خود بعنوان متخلف چندين پرونده مفتوح نيز داشته است. بايد ديد آيا چرخ سرنوشت، قاتل وي را به اين صرافت انداخته که در چنين موقعيت زماني، انتقام خود را از قاضي مقدس بگيرد؟

درحالي که فرضيه هاي فوق هر کدام اذهان را به خود مشغول ساخته اند، احتمال سوم، بيشتر بعنوان شايعه و سوال رواج يافته است. احتمالي که قطعا حوادث روزهاي آتي مي تواند به پر رنگ شدن يا کمرنگ شدن آن بيانجامد.

قاضي مقدس در سال هاي اخير کمتر در عرصه عمومي مطرح بوده است و همچون گذشته پرونده هاي جنجالي و پر سر و صدا را بصورت علني در دست نداشته است. با فرض اين موضوع، معتقدان به احتمال سوم، معتقدند، قاضي مقدس در شرايط حساس کنوني قرباني شده است تا:

- ماجراي جنجال برانگيز گنجي را به شکل دلخواه سر و سامان دهند و با تحت الشعاع قرار دادن مسئله اعتصاب گنجي، حتي مرگ احتمالي وي را با سکوت از سر بگذرانند. بسياري بر اين عقيده اند که با ترور وي فضا براي حمايت از گنجي بسيار تنگ خواهد شد و جو پليسي، امکان مانور بيشتري را به دادستان تهران براي زير فشار گذاشتن گنجي خواهد داد. کما اينکه بي گمان، تعويق برنامه تحصن در مقابل دفتر سازمان ملل از همين روي و براي جلوگيري از سواستفاده احتمالي گرفته شده است؛

- با ترکيب اين ترور و بمب گذاري چند ساعت قبل از آن، فشار کشور هاي اروپايي را فرافکني کرده و از فضاي امنيتي فوق براي حضور نظاميان در کشور بهره بگيرند. اتفاقي که ايام انتخابات نيز رخ داد و مسکوت ماند.

عکس از خبرگزاري فارس

به هر حال هر احتمالي در اين زمينه بايد به سوالاتي مرتبط با شرايط زماني اين ترور پاسخ دهد. آنچه در روزهاي آتي اتفاق مي افتد شايد به حل اين معما کمک کند.

دادسراي عمومي و انقلاب تهران ترور قاضي حسن مقدس را محكوم كرد، فارس

دادسراي عمومي و انقلاب تهران با انتشار پيامي ترور قاضي حسن مقدس را محكوم كرد و شهادت وي را به خانواده اين شهيد تسليت گفت.

به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از روابط عمومي دادسراي عمومي و انقلاب تهران متن پيام تسليت به اين شرح است:
به نام خداي شهيدان، به ياد سالار شهيدان و با درود بر همه شهداي انقلاب اسلامي كه با نثار خون خود نهال مقدس جمهوري اسلامي ايران را آبياري كردند. باز هم استكبار جهاني و صهيونيسم بين‌الملل و آنها كه داعيه مبارزه با تروريسم را دارند دستشان به خون عزيز ديگري آغشته شد،تا در پشت نقاب به ظاهر دموكراسي خواه، طينت پست و كريه‌شان را در مواجهه با اسلام و ايران عزيز نشان دهند.
بار ديگر دستي آلوده به نفاق و كفر، يكي از فرزندان صادق و خدوم انقلاب را به خاك و خون كشيد و چهره پليد دشمنان قسم خورده ميهن اسلامي را آشكار نمود. قاضي شجاع و متعهد حاج‌ حسن مقدس معاون محترم دادستان عمومي و انقلاب تهران به هنگام خروج از محل كار خود عصر امروز سه‌شنبه مورخ 11/5/84 در يك اقدام تروريستي كوركورانه هدف گلوله قرار گرفت و به شهادت رسيد. روح ملكوتي وي به اعلي عليين پيوست و خون وي بر زمين جاري شد.
همكاران صديق اين شهيد بزرگوار پرچم مبارزه با فساد و نفاق و تبهكاري را بر دوش كشيده و راه اين شهيد عالي مقام را در اجراي عدالت و احقاق حق و پياده نمودن احكام الهي ادامه خواهند داد.